آخرین خبر/بچهها، سهراب سپهری وقتی همسنِ شما بود، در کاشان جور دیگری زندگی را تماشا میکرد. او گاهی ساعتها کنار جوی آب مینشست؛ نه برای اینکه کاری ندارد، بلکه چون میخواست چیزی را پیدا کند که خیلیها نمیبینند: صدای زندگی. به باد که از لابهلای درختها رد میشد گوش میداد، به سایهها نگاه میکرد، و فکر میکرد آیا میشود «صدای آب» را با رنگها نشان داد؟
سهراب عاشق نقاشی بود. اما نقاشیهایش فقط شکلِ چیزها نبود؛ انگار میخواست حسِ خنکی آب، آرامشِ یک باغ، و مهربانیِ آفتاب را روی کاغذ بیاورد. بعدتر که بزرگ شد، هم شعر گفت و هم نقاشی کرد؛ شعرهایی که مثل یک پنجره باز بودند: ساده، روشن و پر از طبیعت.
پیام سهراب برای ما خیلی قشنگ است: اگر با طبیعت دوست باشیم؛ با درختها، آب، پرندهها و آسمان؛ دلمان بزرگتر میشود و نگاهمان زیباتر.
امروز یک تمرین کوچک: یک دقیقه به یک برگ یا صدای باد گوش بده… چه رنگی به ذهنت میآید؟
















