آخرین خبر/دوستان خوبم می‌دونستین نقال‌ها اولین روایتگرهای حرفه‌ای ایران باستان بودند؟ آدم‌هایی که با یک چوب‌دستی، صدای گرم و چهره‌ای پر از احساس، قصه‌های بزرگ را در قهوه‌خانه‌ها و میدان‌ها زنده می‌کردند. پیش از تلویزیون، سینما و گوشی‌های هوشمند، مردم دور نقال جمع می‌شدند تا ببینند رستم چطور با دیو سفید جنگید یا سیاوش چگونه از میان آتش گذشت.

نقال فقط قصه‌خوان نبود؛ او هم‌زمان بازیگر، کارگردان، صداپیشه و حتی طراح صحنه بود! گاهی صدایش را کلفت می‌کرد تا مثل رستم حرف بزند، گاهی آرام و غمگین می‌شد تا دلت برای یک قهرمان بگیرد. چوب‌دستی‌اش هم گاه شمشیر بود، گاه اسب و گاهی نشانه فرماندهی یک پهلوان.

بیشتر قصه‌ها از شاهنامه فردوسی می‌آمد؛ کتابی پر از دوستی، شجاعت، خرد و انتخاب‌های سخت. مردم با شنیدن این روایت‌ها فقط سرگرم نمی‌شدند؛ یاد می‌گرفتند در لحظه‌های دشوار، با فکر و دلِ مهربان تصمیم بگیرند.

تو هم می‌توانی یک نقال کوچک باشی: یک داستان خانوادگی یا افسانه ایرانی انتخاب کن، با تغییر صدا و حرکت دست برای دیگران تعریفش کن. شاید قصه تو، یک جمع خانوادگی را به سفری هیجان‌انگیز در زمان ببرد!

به پیج اینستاگرامی «آخرین خبر» بپیوندید
instagram.com/akharinkhabar