آخرین خبر/قبل از آنکه همه او را با نام کمالالملک بشناسند، پسربچهای بود به نام محمد غفاری؛ پسری که انگار مداد و زغال با دستهایش دوست بودند! میگویند او در مکتبخانه قدیمی شهر، گاهی به جای اینکه فقط مشق بنویسد، گوشهی کاغذ یا حتی روی دیوار، شکلِ آدمها، معلمها و چیزهایی را که میدید، میکشید. همین نقاشیهای کوچک، همه را شگفتزده میکرد؛ چون خیلی زنده و واقعی به نظر میرسیدند.
محمد فقط بازیگوش نبود؛ او خوب نگاه میکرد. به نور، سایه، چهرهها و جزئیات دقت میکرد و بعد با تمرین زیاد، آنها را روی کاغذ میآورد. کمکم استعدادش آنقدر آشکار شد که بعدها به یکی از بزرگترین نقاشان ایران تبدیل شد؛ هنرمندی که نقاشیهایش آنقدر دقیق بودند که آدم احساس میکرد میتواند داخل آنها قدم بزند!
داستان کمالالملک یک پیام مهم دارد: اگر در کاری استعداد داری، از نشان دادنش نترس. شاید اولش فقط یک خطخطی کوچک باشد، اما با تمرین، حوصله و جرئت، همان خطها میتوانند تو را به یک هنرمند بزرگ تبدیل کنند. گاهی موفقیت، از همان گوشهی یک دفتر مدرسه شروع میشود.
















