آخرین خبر/۳۰ مرداد ۱۳۱۳ روزی بود که در ایران، داشتن نام خانوادگی برای همه اجباری شد. تا پیش از آن، خیلیها فقط با اسم کوچک شناخته میشدند؛ و برای فرق گذاشتن بین آدمهای همنام، از راههای دیگری کمک میگرفتند: میگفتند «علیِ نجار»، «حسن تبریزی»، «فاطمه، دخترِ…» یا «مشدی محمود». یعنی شغل، شهر، پدر، محل زندگی یا یک لقب، نقش فامیل امروز را بازی میکرد.
این تغییر مهم بود چون نام خانوادگی فقط یک واژه کنار اسم نیست؛ بخشی از هویت ماست. از آن روز به بعد، هر خانواده یک نشانه مشترک پیدا کرد که در شناسنامه، مدرسه، اداره و سندهای رسمی به کار میآمد. این کار باعث شد شناختن آدمها دقیقتر شود و ثبت کردن تولد، ازدواج، ارث و خیلی چیزهای دیگر آسانتر شود.
جالب اینجاست که بیشتر فامیلهای امروز، از یک تصمیم قدیمی در همان روزها آمدهاند. بعضیها نام یک شهر یا پیشه را، و بعضیها هم لقبی را که در خانواده معروف بود. یعنی شاید فامیلیای که امروز با آن شناخته میشوی، یادگار سلیقه و انتخاب یکی از بزرگترهای خانوادهات در بیش از ۹۰ سال پیش باشد؛ تصمیمی که هنوز همراه ماست.
به پیج اینستاگرامی «آخرین خبر» بپیوندید
















