آخرین خبر/ سام توپِ قرمزش را محکم شوت کرد و با شوق فریاد زد: «دیدین گل زدم؟ حتماً یه روز فوتبالیست مشهوری میشم!» دوستهایش هم برایش دست زدند. ناگهان پای سام لیز خورد و افتاد. اخمهایش درهم رفت و گفت: «آخ، مامان!» مامانش که کمی آنطرفتر مشغول صحبت با خانمهای همسایه بود با نگرانی دوید سمتش.
در بیمارستان، نور مهتابی سقف و بوی الکل فضا را پر کرده بود. پرستاری مهربان آمد و به سام لبخند زد: «سلام قهرمان! بذار کمک کنم زود حالت خوب بشه». بعد هم پزشکبی با دقت پای سام را معاینه کرد و گفت: «نگران نباش، همین امشب با کمک هم خوب میشی.» وقتی سام حالش خوب شد و میخواست به خانه برگردد آقای نگهبان در راه برایش نگه داشت و زیربغل سام را گرفت.
سام با تعجب اطرافش را نگاه کرد؛ دکتر، پرستار، نگهبان، حتی خانمی که اتاق را تمیز میکرد، همه با دقت کارشان را انجام میدادند.
در راه خانه سام به مادرش گفت: «فکر میکردم فقط فوتبالیستها مهم هستن، اما کادر درمان این بیمارستان هم خیلی خوب بودن».
مامان خندید و موهایش را نوازش کرد: «دقیقا! هر شغلی میتونه دنیا رو قشنگتر کنه.»
















