فارس/ این روزها حال و هوای روستاهای جازموریان رنگ عزاداری حسین را گرفته؛ جایی که عشق به امام حسین(ع) فقط در کلمات نیست، بلکه در ساده‌ترین کارها خودش را نشان می‌دهد؛ حتی در دستان کوچک کودکانی که با دل‌های بزرگ، میزبان مردم می‌شوند.

در روزهایی که نام امام حسین(ع) دوباره در دل‌ها زنده‌تر از همیشه می‌تپد، روستاهای جازموریان حال و هوایی متفاوت به خود گرفته‌اند. هر کوچه و هر خانه‌ای نشانی از ارادت دارد؛ یکی با برپایی مجلس، یکی با پخش نذری، و یکی هم با کاری کوچک اما پر از معنا.

در میان این همه شور و عشق، صحنه‌ای ساده اما عمیق در روستای زیارت مقداد شهرستان جازموریان، نگاه هر رهگذری را به خود جلب می‌کند؛ دو دختر کوچک که با کمترین امکانات، موکبی کوچک برپا کرده‌اند نه خبری از تشریفات است و نه هزینه‌های سنگین؛ فقط چند لیوان شربت و دلی که برای امامشان می‌تپد.

آن‌ها کنار هم نشسته‌اند؛ با لبخندی آرام و نگاهی پر از شوق مقابلشان سینی‌هایی از شربت قرار دارد که با دستان خودشان آماده شده انگار تمام دارایی‌شان را آورده‌اند تا سهمی هرچند کوچک در این مسیر عشق داشته باشند.جلویشان پارچه‌ای سبز پهن شده که حال و هوای این کار را بیشتر حسینی کرده است و بالای سرشان پرچمی با نام یا حسین(ع) دیده می‌شود؛ نامی که برای آن‌ها فقط یک نوشته نیست، بلکه دلیل همین نشستن، همین پذیرایی و همین لبخندهاست.

رهگذران که از کنار این موکب کوچک عبور می‌کنند، شاید فقط شربتی بنوشند، اما در واقع چیزی فراتر از آن دریافت می‌کنند؛ درسی از خلوص، از سادگی و از عشقی که هیچ حد و مرزی نمی‌شناسد.در روزگاری که گاهی بزرگی کارها در چشم‌هاست، این کودکان نشان می‌دهند که ارزش واقعی در نیت‌هاست آن‌ها با همان اندازه توان مالی‌شان، کاری کرده‌اند که شاید اثرش از بسیاری کارهای بزرگ‌تر بیشتر باشد چرا که از دل برآمده است.

این تصویر، فقط یک صحنه ساده از یک روستا نیست؛ روایتی است از نسلی که از کودکی یاد گرفته چگونه عاشق باشد، چگونه ببخشد و چگونه نام امام حسین(ع) را زنده نگه دارد.

اینجا، در همین موکب کوچک، می‌شود فهمید که عشق به حسین(ع) نه سن می‌شناسد، نه امکانات؛ فقط دل می‌خواهد دلی که حتی اگر کوچک باشد، می‌تواند بزرگ‌ترین کارها را انجام دهد.

آخرین خبر کرمان در اینستاگرام :
Instagram.com/kerman__akhbar