چگونه غم‌های بزرگ را تاب بیاوریم؟

فارس/ در روزهای پیش‌رو که جامعه خود را برای تشییع رهبر شهید آماده می‌کند، بسیاری از مردم حال‌وهوایی آمیخته از اندوه، بهت، بی‌قراری و دلتنگی را تجربه می‌کنند؛ این روزها فقط روزهای بدرقه و عزاداری نیست، بلکه برای بسیاری از ما  زمان روبه‌رو شدن با یک فقدان بزرگ و سنگین است.

در چنین شرایطی، شناختن چند مهارت ساده روان‌شناختی می‌تواند کمک کند تا هم این سوگ جمعی را بهتر تاب بیاوریم و هم عزاداری را به شکلی آرام‌تر و سالم‌تر پشت سر بگذاریم.

غم را انکار نکنید!
در قدم اول باید بدانیم که تجربه احساساتی مثل شوک، خشم، ناباوری و اندوهِ عمیق در این روزها کاملاً طبیعی است. متأسفانه گاهی افراد تلاش می‌کنند این هیجانات را سرکوب کنند، اما این کار فقط روند التیام را به تعویق می‌اندازد. ما باید به خودمان و اطرافیانمان این اجازه و فضا را بدهیم که این درد و هیجانات منفی را به عنوان بخش گریزناپذیری از مسیر طبیعی سوگ، با تمام وجود تجربه و ابراز کنند.

از غم‌تان حرف بزنید!

صحبت کردن درباره دردی که می‌کشیم، قدرت زیادی در ترمیم روان دارد. حتماً درباره احساساتتان با افراد مورد اعتماد و همفکر گفت‌وگو کنید تا بار روانی‌تان تخلیه شود. اما نکته بسیار مهم در این روزها، انتخابِ هم‌صحبت است؛ حتماً از معاشرت و هم‌کلامی با افرادی که نقش شنونده همدل را ندارند و صرفاً با حرف‌هایشان تنش و اضطراب شما را بالا می‌برند، آگاهانه فاصله بگیرید.

سپر روانی باهم بودن!
یکی از آسیب‌ها در زمان بحران، پناه بردن به انزواست. تنهایی در این شرایط، احساس ناامنی را به شدت تشدید می‌کند. حضور در جمع‌های همدل، شبکه‌های ارتباطی سالم و گروه‌های حمایتی، مثل یک سپرِ محافظِ روانی عمل می‌کند. این کنار هم بودن‌ها بار تنهایی را کم کرده و آن احساس امنیت روانیِ متزلزل‌شده را تا حد زیادی به ما برمی‌گرداند.

از خودتان غافل نشوید
در روزهای پرالتهابِ سوگواری، ذهن آن‌قدر درگیر بهت و اندوه است که معمولاً نیازهای اولیه جسمانی کاملاً فراموش می‌شوند. اما یادمان باشد که یک روانِ خسته و آسیب‌دیده، برای تاب‌آوردنِ این شرایط به یک جسمِ توانمند نیاز دارد. شما باید به خوابِ کافی، تغذیه مناسب و داشتنِ تحرک اولویت بدهید.

در مراسم‌های سوگواری شرکت کنید!
شرکت در مراسم‌های عزاداری و تشییع، کارکردی عمیق برای روان ما دارد. حضور در این آیین‌ها کمک می‌کند تا ذهنِ ما فقدانِ رخ‌داده را به‌طور واقعی به رسمیت بشناسد و بپذیرد. از طرفی، وقتی در یک مراسم جمعی شرکت می‌کنیم، یک همدلی یکپارچه را تجربه می‌کنیم که به ما نشان می‌دهد در تحمل این درد تنها نیستیم.