ایرنا/ نوشتن از شهید علیرضا معینی نگارش از معجون خاک دامنگیر بوشهر و عرق به وطن است، سخت و شیرینی که نفس‌گیر تمام می‌شود، لشکر تک نفره‌ای که سر در راه جوانمردی و دل در گرو غیرتش نهاد و با خون سرخش بدعهدی دشمن آمریکایی- صهیونیستی را در کتاب تاریخ نوشت، درست در آن زمان که اهریمن خونخواه پرچم سفید آتش بس را با دستش بالا برده بود، با دست دیگرش گلوی دلیرمردان و زنان میهن را فشرد.

شهید علیرضا معینی صبح روز چهارشنبه در پی عهدشکنی دشمن آمریکایی - صهیونیستی با نقض آتش بس و تجاوز به حریم هوایی کشور با شلیک پرتابه به محوطه نظامی پایگاه ششم شکاری شهر بوشهر در سن ۴۲ سالگی دعوت حق را لبیک گفت و به خیل یاران شهیدش پیوست.
شهادت لقب مردانی است که پیش از آنکه مدال و سربند آن را بر گردن و پیشانی بیندازند و ببافند، شعر زیستن بر بلندای انسانیت را با صدای بلند مشق کرده و پژواک اندیشه و کردار نیکشان به روشنای ردپایشان از زیستن منجر می‌شود.

از برف و سیب و سرما تا دریا و خرما و گرما
علیرضا در سن ۱۴ سالگی تمام کودکی گذشته و بزرگی آینده‌اش را در کیفی چپاند، بر شانه‌های کوچک اما پربار خود نهاد و از روستای برفی، سرد و درختان سیب رودبال شهرستان سپیدان استان فارس به سمت دانشکده افسری تهران راهی شد.
ساده و بی آلایش بود اما هر آنچه از وطن باید از مادر آموخته بود، و همین برای ماندن در کلانشهری که ابعادش در برابر زادگاهش وسیع اما وسعتش در مقایسه با همت و شجاعتش بی معنا بود کافی می نمود و او چهارسال را در تهران در رشته مهندسی موتورهای هواپیما به قصد خدمت در ارتش به آغوش کشید.
وی پس از ۴ سال برای چند صباحی خدمت به پایگاه ششم شکاری در شهر بوشهر سفر کرد، شهر شرجی، نخل، خرما و دریا، نقطه‌ای از زمین که خاک دامنگیر و مردمان خونگرمش با جوی رگ‌های آغشته به غیرت رئیسعلی، مهدوی، ماهینی و تنگسیری‌ها میزبان او بودند، انگار از همین سرزمین برای وطن برخاسته بود و این شد که هر روز صبح به مدت ۲۴ سال رو به خلیج همیشه فارس سلام نظامی‌ می‌داد و قنوت نمازش را در لبخند مردمان این دیار به غروب می نشست.

سیره انسانیت خط فکری مشترک مردان خدا
شهید علیرضا معینی ۵۹ امین شهید استان بوشهر در جنگ تحمیلی سوم است که از میان آنها زادگاه ۲۲ شهید والامقام همچون علیرضا در این استان نبوده است، آنچه بیش از همه درباره وی شنیده می‌شود علاقه و دلبستگی بی اندازه او به این شهر است.
پسردایی علیرضا درباره علاقه او به بوشهر می‌گفت: برغم تعلق خاطر بسیاری که به خانواده و بویژه مادرش داشت هربار که به رودبال سفر می‌کرد به بهانه‌های مختلفی خانه را به مقصد بوشهر ترک می‌کرد، وقتی آنجا بود روحش پیش ما بود اما دلش در بوشهر.
مردی در مراسم وداع با علیرضا عکس او را میان جمعیت حاضر توزیع می‌کرد، شخصی با لباس نظامی عکس را از وی گرفت و چشمش را به قامت شهید در تصویر دوخت و شانه‌هایش همچون ستون کاخی نشسته بر زلزله‌ای سهمگین از شدت گریه به لرزه افتاد، از وی خواستم عکس را نشانم دهد تا از او فیلم بگیرم، نگاهم کرد و گفت: در این عکس چه چیزی از علیرضا پیداست آخر، او را به اسم لشکر تک نفره ارتش میشناختیم.
مرد دیگری در کنارش عینکش را برداشت و اشک‌هایش را از گونه پاک کرد و در ادامه سخنان دوستش اضافه کرد: اگر کسی کمک مالی نیاز داشت، بیماری به همراه، کودکی به همدلی او بود، علیرضا سیره انسانیت را خوب میدانست، وی حتی با حیوانات نیز به گونه دیگری مهربان بود.
وی ادامه داد: کسی که انسانیت در برابر قد بلند و سایه سترگ مهربانی، نوع دوستی، شجاعتش از یک سو ومهارت‌ و شهامتش واژه کوچکی بیش نبود.
نظامی دیگری آن طرف‌تر گفت: زمانی که به بوشهر آمد برای چند صباحی خدمت و بازگشت به استان فارس آمد اما در گذر زمان آنقدر به اینجا علاقه‌مند شد که بوشهر وطن دوم و مردمانش خانواده او شدند.

حضور آخر در میدان
تابوت از دور بر دست‌های مردم حاضر در میدان به سمت سن می‌آمد، بر سرانگشتان مردان و زنانی می غلتید که خود را مدیون ایثار این شهروند افتخاری می دانستند، ساکنان شهری که روزگاری با فرش گرم مهربانی از او مهمان نوازی می کردند امروز با شرجی چشم های آغشته به غم و قدردانی او را بدرقه می‌کردند، آنها بر این لحظه که شهید معینی با آگاهی کامل از خطرات موجود در شرایط کنونی برای دفاع از کشورش بر لبه تیغ شمشیر زده و جانش را سپر این مردمان کرده بود اشک می ریختند و پیر، جوان، کودک و مرد و زن به احترامش کلاه از سر برداشتند.
جعبه چوبی که پیکر پسرک دیروز و شجاع مرد امروز را در پیراهنی از حریر معطر و خوش رنگ و لعاب پرچم ایران زمین به آغوش کشیده بود در برابر خیل جمعیت پیش روی مادر قرار گرفت.
زن با لباس اصیل قشقایی و چادر مشکی جلوی فرزندش تمام قامت ایستاد، او نه از سوگواری، بیقراری و اشک و ماتم که از غم بی پایانی که بر جگرش نیش زده بود و او را نیشتری جز انتقام نبود، رمقی در پاهایش نداشت خود را به تابوت رساند و پرچم یالثارات الخامنه‌ای سرخی که در دستش بود را روی تابوت گذاشت و بر عطر پاره تنش که در پیش روی او آرمیده بود سجده کرد، ناله‌های شهادتت مبارک عزیزمادر، منزل نو مبارک، را با صدای رسا و سوزناک و با همان لهجه قشقایی به آسمان فرستاد.
وقتی از او خواستند برای مردم سخنی بگوید، برخاست و پرچم را در دستش تکان داد و با فریادی از سویدای دل گفت:به والله که فقط انتقام، انتقام و انتقام.

آخرین سلام و خداحافظی
نشسته بر سیطره میدان امام بوشهر در میان مردمان عزاداری که او را همچون عضو غیر همخون خانواده به آغوش کشیده بودند با صدای شروه و شور و شهامت، همزمان با مراسم خاکسپاری آقای شهید ایران بدرقه شد و برای همیشه پس از ۲۴ سال همنشینی با مردمان این دیار، از این شهر به خانه پدری رفت.
جمعیت یکی یکی به سمت مادر می‌رفتند و به او سر سلامتی می‌دادند، یکی با دسته گل، دیگری با آغوش و دستبوسی، فرماندهان و همرزمانش جلوی او آمدند و همگی عکس علیرضا در دستشان با اشک‌هایی که همچون همان دلیرمردان میدان نبرد برای ایستادنشان پایانی تعریف نشده بود از او با سلام نظامی خداحافظی کرده و کالبد زمینی‌اش را بدرود گفتند.
خودم را به مادر شهید علیرضا معینی رساندم و گفتم خدا حقت را به گردن ما حلال کند، تشکر کرد و گفت: جوان ها باید با هرچه که در توان دارند از این کشور دفاع کنند، در برابر دشمن و خائنین و وطن فروشان بایستند و نگذارند کسی دستش به ذره‌ای از خاک مقدس ایران برسد.

ایثار، موروث وارثان آینده
اگرچه دو فرزندش را سال‌ها پیش از دست داده بود و از خون خود وارثی نداشت اما همچون آقای رهبر شهیدش و دیگر شهدای وطن، خون گرانبها و ارزشمندش را در رگ‌های این سرزمین جاری کرد، جانش را فدا کرد تا فروغ چشم های ایران بانو سرزمین مادری‌اش به زوال سوسو نکند، بار دیگر جانفدایی دیگر به نام شهید سروان مهندس علیرضا معینی، میراث گرانسنگ سربلندی، امنیت، اقتدار، غرور و عشق به میهن را برای وارثان و فرزندان آینده این سرزمین مقدس به یادگار و امانت گذاشت.

آخرین خبر بوشهر در اینستاگرام :
https://instagram.com/bushehr_akhbar