فارس/ گرمای تابستان، باغات هزاوه را عطرآگین کرده بود؛ اما این بار کشاورزان، میوه‌های نوبرانه را نه برای فروش، که برای بخشش چیدند تا لبخندی بر لبان خانواده‌هایی بنشانند که روزگار، طعم شیرین میوه را از سفره‌شان گرفته بود.

خودتان را بگذارید جای مادری که این روزها، دستش برای خرید میوه‌ای تازه برای کودکانش خالی است؛ حالا تصور کنید ناگهان درِ خانه‌اش باز می‌شود و بوی خوش گیلاس تازه، فضای خانه را پر می‌کند. این، قصه‌ی تکراریِ مهربانیِ کشاورزان هزاوه‌ای است که باز هم ثابت کردند، درختانشان فقط میوه نمی‌دهند؛ محبت می‌دهند، امید می‌دهند، زندگی می‌دهند.

در این روزها که آفتاب اراک، گرمای تابستان را بر چهره‌ی باغداران خسته می‌نشاند، دل‌های کشاورزان از شوق بخشش، گرم‌تر از خورشید بود. آنها با دستان پینه‌بسته‌شان، نهال‌های امید را چیدند تا بر سفره‌هایی که روزگار، سفیدیشان را کمرنگ کرده، رنگی تازه ببخشند. محصول ۵ اصله درخت گیلاس، این بار نه در میوه‌فروشی‌های شهر، که در خانه‌های کوچک و ساده‌ی خانواده‌های نیازمند، جان گرفت.

در میان این کاروان خیر، نام علی اسماعیلی می‌درخشد؛ مردی که آبرویش را در سایه‌ی درختانش می‌بیند، نه در حساب بانکی‌اش. او و همسایه‌های مهربانش، با این کار ساده اما ماندگار، نشان دادند که هنوز هم می‌توان به "ما"ی جمعی ایمان داشت؛ هنوز هم می‌توان با یک سبد گیلاس، دریایی از لبخند هدیه کرد.این خیر در گفت‌وگو با خبرنگار فارس در اراک گفت: باید در این روزهای سخت هوای همدیگر را داشته باشیم.

علی اسماعیلی افزود: تصمیم گرفتم به نیت سلامتی آقا صاحب الزمان و شادی امام شهیدمان زکاتِ مالم را تبدیل به زکاتِ دل کنم، تا با خانواده‌های نیازمند زیر سایه‌ی یک آسمان، برادرانه در کنار هم نفس بکشیم.

این قصه‌ی تکراریِ مهربانیِ مردانی است که با دستان پینه‌بسته‌شان، میوه‌های زندگی‌شان را می‌چینند تا بر سفره‌هایی که رنگ شادی را فراموش کرده‌اند، رنگی تازه ببخشند؛ و چه زیباست بدانیم که در گوشه‌ای از این سرزمین، هنوز دست‌هایی هست که برای خوشحالیِ دیگران، میوه‌های نوبرانه‌ی زندگی‌شان را می‌چینند و تقدیم می‌کنند.

آخرین خبر استان مرکزی در اینستاگرام :
https://instagram.com/markazi_today