ایرنا/ مدیرکل شیلات مازندران گفت: با توجه به فعالیت‌های آبزی‌پروری در ۲۳ قطعه ازآب‌بندان در شهرستان‌های بابل، بابلسر، فریدونکنار و محمودآباد میزان تولید ماهیان گرم آبی در این چند شهرستان به ۱۵۰۰ تن در سال رسیده است.
نیما حسین زاده روز پنجشنبه در آیین برداشت ماهیان گرم آبی در روستای اسفندیارمحله بابلسر اظهار کرد: آب بندان ها کارکردهای چند بعدی دارند که پرورش ماهیان گرم آبی از جمله ظرفیت های موجود در این آب خوان ها محسوب می شود.
وی گفت: فعالیت‌های آبزی‌پروری در ۲۳ قطعه آب‌بندان در شهرستان‌های بابل، بابلسر، فریدونکنار و محمودآباد، با وسعتی حدود ۴۰۰ هکتار، زمینه تولید سالانه حدود یک‌هزار و ۵۰۰ تن ماهیان گرم‌آبی را فراهم کرد.
مدیر کل شیلات مازندران گفت: این میزان تولید ماهیان گرم آبی به طور مستقیم برای۸۰ نفر اشتغال آفرینی کرد که در شرایط کنونی ایجاد فرصت‌های شغلی پایدار و حمایت از تولیدکنندگان محلی، از مهم‌ترین ظرفیت‌های این بخش به شمار می‌رود.
حسین زاده با تأکید بر اهمیت توسعه پایدار آبزی‌پروری، بهره‌گیری حداکثری از ظرفیت‌های موجود و تقویت همکاری میان دستگاه‌های اجرایی را از عوامل مؤثر در افزایش تولید، رونق اقتصادی مناطق روستایی و ارتقای جایگاه شیلات در اقتصاد استان دانست.
آب بندان ها که در مازندران «اِندون»، در گلستان «بندسار» و در گیلان «سِل» نامیده می شوند، مهم ترین مخازن ذخیره آب باران و نهرها برای کشاورزی هستند. هر چند که کاهش بارش ها و کم آبی در سال های اخیر سبب شد چهره ای خشک و ترک خورده از بسیاری از آب بندان ها به چشم بیاید، اما نباید از نقش بی توجهی به آب بندان ها و لایروبی و بهسازی نشدن این سازه های بومی شمال کشور در کاهش اثرگذاریشان غافل ماند.
سه استان گیلان، مازندران و گلستان در مجموع ۳۳ هزار هکتار آب بندان دارند که آب مورد نیاز حدود ۱۵۰ هزار هکتار کشتزار این مناطق را تأمین می کند.
بیشترین سهم آب بندان ها از نظر مساحت و تعداد هم مختص به مازندران است. در مازندران نزدیک به ۸۰۰ قطعه آب بندان وجود دارد که مساحت مجموع آنها حدود ۱۷ هزار هکتار است و در مجموع نیز قابلیت ذخیره‌سازی ۳۴۵ میلیون متر مکعب آب را دارند.
در زمان حاضر هر هکتار آب‌بندان قابلیت سیراب کردن پنج هکتار شالیزار را دارد که این اثرگذاری در صورت لایروبی شدن و بهسازی آب بندان تا ۲ برابر افزایش خواهد یافت. به عبارتی بخش مهمی از نیاز آبی کشاورزی در شمال کشور با بهسازی و ترمیم همین سازه های سنتی نگهداری آب برطرف می شود.
