مهر/ایران هر زمستان با کسری گاز روبه‌رو می‌شود. واردات هدفمند از همسایگان، در کنار مدیریت مصرف و توسعه تولید، می‌تواند راهکاری عملی برای عبور از بحران باشد.

هر سال با نزدیک شدن به فصل سرما، مسئله کسری گاز در ایران دوباره به یکی از مهم‌ترین چالش‌های حوزه انرژی تبدیل می‌شود. افزایش مصرف در بخش خانگی، محدودیت ظرفیت تولید در برخی میادین و رشد تقاضای صنایع، موجب می‌شود تراز گاز کشور در زمستان منفی شود. در چنین شرایطی دولت ناچار است برای تأمین نیاز داخلی، مصرف صنایع را محدود کند یا نیروگاه‌ها را به استفاده از سوخت‌های مایع سوق دهد؛ راهکاری که علاوه بر پیامدهای اقتصادی، آثار زیست‌محیطی قابل توجهی نیز دارد.

بر اساس برآوردهای کارشناسی، در روزهای اوج مصرف زمستانی، شکاف میان عرضه و تقاضای گاز در ایران می‌تواند به بیش از ۲۰۰ تا ۳۰۰ میلیون مترمکعب در روز برسد. این در حالی است که ایران با وجود برخورداری از یکی از بزرگ‌ترین ذخایر گازی جهان، به دلیل رشد سریع مصرف و محدودیت سرمایه‌گذاری در توسعه میادین و زیرساخت‌ها، در مدیریت تراز فصلی گاز با چالش روبه‌رو شده است.

در این میان، واردات هدفمند گاز از کشورهای همسایه به عنوان یکی از راهکارهای عملی و نسبتاً سریع برای جبران کسری زمستانی مطرح می‌شود. این سیاست اگر با برنامه‌ریزی دقیق، قراردادهای پایدار و تنوع در منابع تأمین همراه شود، می‌تواند نقش مهمی در افزایش امنیت انرژی ایران ایفا کند. البته واردات گاز نباید به عنوان جایگزینی برای توسعه تولید داخلی تلقی شود، بلکه باید به عنوان ابزاری مکمل در کنار مدیریت مصرف، افزایش ذخیره‌سازی و تقویت دیپلماسی انرژی مورد توجه قرار گیرد.
در واقع، تجربه بسیاری از کشورهای مصرف‌کننده انرژی نشان می‌دهد که ترکیبی از واردات انعطاف‌پذیر، ذخیره‌سازی گاز و مدیریت تقاضا می‌تواند شبکه انرژی را در برابر شوک‌های فصلی مقاوم‌تر کند. برای ایران نیز اتخاذ چنین رویکردی می‌تواند به کاهش فشار بر شبکه گاز در زمستان و جلوگیری از اختلال در فعالیت صنایع کمک کند.

ظرفیت همسایگان برای تأمین گاز ایران
یکی از مزیت‌های مهم ایران در تأمین گاز وارداتی، موقعیت جغرافیایی آن در میان کشورهای دارای منابع بزرگ گاز طبیعی است. ترکمنستان، آذربایجان و حتی روسیه از جمله کشورهایی هستند که امکان همکاری در حوزه تجارت گاز با ایران را دارند.
ترکمنستان از گذشته یکی از تأمین‌کنندگان گاز برای مناطق شمالی ایران بوده است. وجود خطوط لوله میان دو کشور این امکان را فراهم می‌کند که در صورت توافق تجاری مناسب، حجم واردات گاز در فصل زمستان افزایش یابد. نزدیکی جغرافیایی و هزینه پایین انتقال، این گزینه را به یکی از سریع‌ترین راهکارها برای جبران کمبود گاز تبدیل کرده است.
آذربایجان نیز در سال‌های اخیر نقش مهمی در مبادلات گازی منطقه ایفا کرده است. ایران و آذربایجان علاوه بر تجارت مستقیم گاز، در قالب قراردادهای سوآپ نیز همکاری دارند. در این سازوکار، گاز ترکمنستان از طریق ایران به آذربایجان منتقل می‌شود و ایران معادل آن را در مناطق شمالی مصرف می‌کند. چنین مدل‌هایی می‌تواند بدون نیاز به سرمایه‌گذاری سنگین در زیرساخت‌های جدید، بخشی از نیاز گازی کشور را تأمین کند.

از سوی دیگر، احتمال توسعه همکاری‌های گازی با روسیه نیز در سال‌های اخیر مطرح شده است. هرچند اجرای پروژه‌های بزرگ انتقال گاز میان دو کشور نیازمند زمان و سرمایه‌گذاری قابل توجه است، اما در بلندمدت می‌تواند به ایجاد یک شبکه منطقه‌ای گاز میان کشورهای حوزه خزر و آسیای مرکزی منجر شود.

نقش سوآپ گاز در کاهش کسری زمستانی
یکی از ابزارهای مهم در تجارت گاز منطقه‌ای، سازوکار سوآپ است. در این مدل، کشوری که در مسیر انتقال گاز قرار دارد، گاز واردشده را در داخل مصرف می‌کند و معادل آن را در نقطه‌ای دیگر به کشور مقصد تحویل می‌دهد.
برای ایران، سوآپ گاز مزایای متعددی دارد. نخست اینکه نیاز به احداث خطوط لوله طولانی و پرهزینه را کاهش می‌دهد. دوم اینکه می‌تواند جایگاه ایران را به عنوان یک هاب انرژی منطقه‌ای تقویت کند. سوم اینکه انعطاف‌پذیری بیشتری در تأمین گاز مناطق شمالی کشور ایجاد می‌کند؛ مناطقی که فاصله زیادی با میادین گازی جنوب دارند.
در سال‌های اخیر، قراردادهای سوآپ گاز میان ترکمنستان، ایران و آذربایجان نمونه‌ای از چنین همکاری‌هایی بوده است. توسعه این مدل همکاری می‌تواند ظرفیت قابل توجهی برای مدیریت کسری گاز در زمستان فراهم کند.

اهمیت توسعه ذخیره‌سازی گاز
در کنار واردات، توسعه ظرفیت ذخیره‌سازی زیرزمینی گاز یکی از ابزارهای مهم برای مدیریت تراز فصلی انرژی است. در بسیاری از کشورهای مصرف‌کننده گاز، ذخیره‌سازی در فصل‌های گرم انجام می‌شود تا در زمستان از این ذخایر استفاده شود.
ایران نیز دارای چند مخزن ذخیره‌سازی گاز مانند شوریجه و سراجه است، اما ظرفیت این تأسیسات هنوز در مقایسه با نیاز کشور محدود است. افزایش ظرفیت ذخیره‌سازی می‌تواند به کاهش وابستگی به واردات در کوتاه‌مدت کمک کند و در مواقع اوج مصرف، انعطاف بیشتری به شبکه گاز بدهد.
در واقع، ترکیب واردات محدود و هدفمند با ذخیره‌سازی داخلی می‌تواند یک مدل کارآمد برای مدیریت عرضه و تقاضای گاز در فصل سرما ایجاد کند.

مدیریت مصرف؛ حلقه مفقوده تراز گاز
در کنار راهکارهای تأمین، مدیریت مصرف نیز نقش تعیین‌کننده‌ای در کاهش کسری گاز دارد. ایران یکی از بالاترین سرانه‌های مصرف گاز در جهان را دارد و بخش خانگی سهم بزرگی از مصرف زمستانی را به خود اختصاص می‌دهد.
بهبود بهره‌وری انرژی در ساختمان‌ها، استفاده از تجهیزات گرمایشی کم‌مصرف، اصلاح تعرفه‌های انرژی و توسعه سیستم‌های هوشمند مدیریت مصرف از جمله اقداماتی است که می‌تواند مصرف گاز را کاهش دهد. هر میزان کاهش مصرف در بخش خانگی، امکان تأمین پایدارتر گاز برای صنایع و نیروگاه‌ها را فراهم می‌کند.

جمع‌بندی
کسری گاز زمستانی در ایران نتیجه ترکیبی از رشد سریع مصرف، محدودیت ظرفیت تولید و نبود زیرساخت‌های کافی ذخیره‌سازی است. در چنین شرایطی، واردات هدفمند گاز از کشورهای همسایه می‌تواند به عنوان یک راهکار عملی برای عبور از بحران‌های فصلی مورد استفاده قرار گیرد. همکاری با کشورهایی مانند ترکمنستان و آذربایجان، توسعه قراردادهای سوآپ گاز و استفاده از ظرفیت‌های منطقه‌ای، می‌تواند بخشی از شکاف میان عرضه و تقاضا را در زمستان جبران کند.

با این حال، واردات به تنهایی نمی‌تواند راه‌حل نهایی باشد. افزایش سرمایه‌گذاری در توسعه میادین گازی، گسترش ظرفیت ذخیره‌سازی، بهینه‌سازی مصرف و تقویت دیپلماسی انرژی باید همزمان دنبال شود. تنها با ترکیب این سیاست‌ها می‌توان شبکه گاز کشور را در برابر نوسانات فصلی مقاوم‌تر کرد و امنیت انرژی ایران را در بلندمدت تضمین نمود.

در نهایت، اگر واردات گاز به صورت هدفمند، محدود و مکمل سیاست‌های داخلی انجام شود، نه تنها می‌تواند کسری زمستانی را کاهش دهد، بلکه می‌تواند جایگاه ایران را در تجارت گاز منطقه‌ای نیز تقویت کند. چنین رویکردی می‌تواند به ایجاد تعادل پایدار در بازار گاز کشور و کاهش فشار بر اقتصاد و محیط زیست در فصل‌های سرد سال کمک کند.

🔹"آخرین خبر" در روبیکا
🔹"آخرین خبر" در ایتا
🔹"آخرین خبر" در بله