ایسنا/افزایش استفاده از سیستم‌های تهویه مطبوع که با موج‌های گرمایی مکرر و داغ‌تر اروپا رواج یافته، کاهش وابستگی به سوخت‌های فسیلی به نفع جایگزین‌های تجدیدپذیر را برای کشورها دشوارتر کرده و بسیاری را به بررسی روش‌های جایگزین و کم‌کربن‌تر برای خنک‌سازی سوق داده است.

محققان سال‌هاست که در حال بررسی روش‌های خنک‌سازی جایگزین برای کاهش وابستگی به کولرهای گازی پرمصرف هستند. برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد (UNEP) این نیاز را در نشریه خود «گزارش نظارت بر خنک‌سازی جهانی ۲۰۲۳: خنک نگه داشتن آن»، برجسته کرده است. این نهاد سازمان ملل در گزارش مذکور پیش‌بینی کرده است که ظرفیت نصب‌شده جهانی تجهیزات خنک‌کننده تا سال ۲۰۵۰، سه برابر خواهد شد و مصرف برق بیش از دو برابر می‌شود.

کولرهای گازی و یخچال‌ها هم انتشار غیرمستقیم کربن با مصرف برق و هم انتشار مستقیم کربن با انتشار گازهای مبرد دارند که اکثر آنها در گرم کردن کره زمین بسیار قوی‌تر از دی اکسید کربن هستند. برای تشویق تغییر رویکرد و فاصله گرفتن از استفاده از کولرهای گازی، UNEP چالش «طبیعت برای شهرهای خنک» خود را در سال ۲۰۲۳ به عنوان بخشی از ائتلاف خنک، شبکه‌ای جهانی متشکل از بیش از ۸۰ شریک با هدف پیشبرد گذار به سمت سرمایش کارآمد و سازگار با آب و هوا، راه‌اندازی کرد.

برنامه‌ریزی شهری می‌تواند به طور قابل توجهی بر تاثیر دمای بالاتر بر یک شهر یا شهرستان تاثیر بگذارد. یکی از راه‌های آشکار برای خنک‌تر کردن ساختمان‌های جدید، طراحی و ساخت آنها با استفاده از طرح‌ها، تکنیک‌ها و مصالح نوآورانه است. برای مثال، یک ساختمان می‌تواند از آجر و سایر مصالحی که برای جذب گرما در طول روز و تابش آن در شب طراحی شده‌اند، استفاده کند. رنگ‌آمیزی سقف‌ها به رنگ سفید نیز می‌تواند به بازتاب نور خورشید و خنک‌تر نگه داشتن ساختمان‌ها کمک کند.

در کامبوج، UNEP با شرکای خود برای آزمایش اقدامات خنک‌کننده غیرفعال، مانند عایق‌بندی، سایه‌بانی و طراحی هدفمند سقف، همکاری می‌کند تا تاثیر آنها را بر گرمایش و سرمایش در ساخت و ساز ارزیابی کند و مقررات ملی ساختمان و استانداردهای برنامه‌ریزی شهری را شکل دهد. در همین حال، در کره جنوبی، دولت سئول یک جاده ۱۰ بانده و یک بزرگراه چهار بانده مرتفع را برای احیای رود چئونگیچئون برچید و در نتیجه اثر جزیره گرمایی که شهر متحمل می‌شود را کاهش داد، به طوری که دمای هوا در امتداد رود بین ۳.۳ تا ۵.۹ درجه سانتیگراد کمتر از جاده موازی مجاور ثبت شده است.

در پاریس، دولت «جزایر خنک‌کننده» ایجاد کرده است که آب، پوشش گیاهی و سازه‌های سایه‌بان آنها به ایجاد فضاهایی کمک می‌کنند که چندین درجه خنک‌تر از مناطق اطراف هستند. این مناطق شامل پارک‌ها، استخرها و برخی ساختمان‌ها می‌شود. در پاریس، تعداد جزایر خنک‌کننده از ۸۰۰ جزیره در سال ۲۰۱۹، به بیش از ۱۴۰۰ جزیره در سال ۲۰۲۶ افزایش یافته است. در مارسی، دولت برنامه‌هایی را برای کاشت درختان بیشتر در سراسر شهر اعلام کرده است که سایه ایجاد می‌کنند و از طریق یک فرآیند طبیعی معروف به تبخیر و تعرق، که در آن درختان آب را جذب کرده است و آن را از طریق برگ‌های خود منتشر می‌کنند و رطوبت از خاک تبخیر می‌شود، خنک‌کنندگی را بهبود می‌بخشند.

در هلند، برخی شهرها، مانند روتردام، در حال نصب سقف‌های سبز برای کاهش دما در ساختمان‌های خود هستند، در حالی که اوترخت در حال سبز کردن سقف ایستگاه‌های اتوبوس خود است. در همین حال، در شهر بارسلونای اسپانیا، دولت از یک سیستم کنترل تهویه هوش مصنوعی برای نظارت بر کیفیت هوا و دما استفاده می‌کند تا به کاهش دما کمک کند.

علاوه بر تغییر تصمیمات برنامه‌ریزی شهری برای آماده شدن برای دماهای بالاتر، دولت‌ها و شرکت‌های خصوصی به طور فزاینده‌ای از فناوری برای بهبود روش‌های خنک‌سازی استفاده می‌کنند. خنک‌سازی منطقه‌ای روشی است که در چندین شهر برای توزیع آب سرد به چندین ساختمان از طریق یک شبکه زیرزمینی استفاده می‌شود. این روش از انرژی کمتری نسبت به سیستم‌های تهویه مطبوع انفرادی استفاده می‌کند و می‌تواند توسط منابع محلی مانند آب دریا یا آب رودخانه تامین شود.

دستورالعمل بهره‌وری انرژی کمیسیون اروپا، شهرهایی با بیش از ۴۵۰۰۰ نفر جمعیت را ملزم به ایجاد برنامه‌های گرمایش و سرمایش محلی برای مقابله با افزایش دما می‌کند. چشم‌انداز بازار گرمایش و سرمایش منطقه‌ای ۲۰۲۵ شرکت «یوروهیت اند پاور» نشان داد که تقاضا برای خنک‌سازی منطقه‌ای در حال افزایش است و زیرساخت‌های خنک‌سازی منطقه‌ای در اروپا در سال ۲۰۲۳ بیش از سه درصد گسترش یافت.

پاریس میزبان یکی از بزرگترین شبکه‌های خنک‌سازی منطقه‌ای جهان است. این سیستم ۱۲۰ کیلومتری در دهه ۱۹۹۰ توسعه یافت و شامل لوله‌های زیرزمینی است که آب سرد را به موزه‌ها، ادارات، بیمارستان‌ها، مدارس و سایر ساختمان‌های عمومی منتقل می‌کند. این سیستم آب سرد را از رودخانه سن از طریق یک لوله به ساختمان‌ها توزیع می‌کند و آب گرم را از طریق لوله دوم به عقب برمی‌گرداند.

پمپ‌های حرارتی که در سال‌های اخیر در بازار اروپا به طور فزاینده‌ای محبوب شده‌اند، منبع دیگری برای خنک‌سازی هستند. پمپ‌های حرارتی هوا به هوا، به جای پمپ‌های هوا به آب، از یک واحد خارجی متصل به یک یا چند فن داخلی تشکیل شده‌اند. آنها هوای داخل ساختمان را گرم می‌کنند و همچنین می‌توانند هوای گرم را از داخل به خارج منتقل کنند. این نوع سیستم‌ها با افزایش تقاضا، به طور فزاینده‌ای مقرون به صرفه می‌شوند.

بر اساس گزارش اویل پرایس، سیستم‌های تهویه مطبوع به دلیل عدم دسترسی یا هزینه بالاتر سیستم‌های جایگزین، هنوز بر بازار خنک‌سازی تسلط دارند. با این حال، انتظار می‌رود این بازار در دهه‌های آینده به طور قابل توجهی گسترش یابد، زیرا مصرف‌کنندگان به دنبال جایگزین‌های خنک‌کننده با مصرف انرژی کارآمد هستند. در همین حال، دولت‌ها می‌توانند با بهبود برنامه‌ریزی شهری، به‌روزرسانی استانداردهای ساختمان و در صورت امکان، نصب سیستم‌های خنک‌کننده منطقه‌ای، به مقابله با دمای بالاتر کمک کنند.

🔹"آخرین خبر" در روبیکا
🔹"آخرین خبر" در ایتا
🔹"آخرین خبر" در بله