فرهیختگان/ معجزه اسم معشوق
غزل کاظم بهمنی در «مریض تخت آخری»، به‌جای عاشقانه‌ای معمولی، ساختاری دراماتیک، تصویرساز و پر پارادوکس دارد. او دست مخاطب را می‌گیرد و به زاویه‌ای متروک از بیمارستانی فرضی می‌برد؛ جایی که رنج، اتمسفر اصلی آن است. شعر با بیداری و اضطرابی از جنس جنون آغاز می‌شود؛ جایی که آن لالایی سنتی شمردن گله برای خوابیدن به یک کابوس بدل شده است. وقتی گرگی در ذهن کمین کرده باشد و انسان به نقص این جهان پی ببرد، دیگر خواب معنایی ندارد. این آگاهی، آغازگر برزخی است که در آن زمان منجمد می‌شود، روح از تن فراتر می‌رود و روز‌ها به‌اندازه یک ابدیت کش می‌آیند. راوی در این بلاتکلیفی میان رفتن و ماندن، در حاشیه‌ترین نقطه ممکن یعنی روی «تخت آخر» افتاده است؛ جایی که از نظر مادی همه‌چیز تمام‌شده به نظر می‌رسد. اما شاه‌بیت و ترجیع‌بند این اثر، تمنای شفا از یک موجود غزل‌گونه است؛ «سفیدپوش بخش غم». این تصویر اگرچه در ظاهر یادآور کادر درمان است، اما در لایه‌های عمیق‌تر، نماد فرشته نجات، عشق یا نوری از عالم غیب است که در تاریک‌ترین لحظات احتضار، سر می‌رسد و ناز می‌خرد. درد این مریض تخت آخری، یک اندوه عادی نیست؛ دردی مسری و واگیردار از جنس عشق است که فریادرس را به یاری می‌طلبد. بااین‌حال، جهان‌بینی بهمنی و چاوشی در تاریکی مطلق سقط نمی‌شود. شعر پس از به‌تصویرکشیدن رنج بی‌نهایت جهان بدون معشوق، ناگهان چرخشی شورانگیز به سمت نور و امید دارد. در اینجاست که با یکی از زیباترین تصاویر سوررئال شعر معاصر روبه‌رو می‌شویم؛ انسان خسته و روبه‌زوال، ناگهان طعم نسیم کشف و شهود را می‌چشد. او خود را در لایه مادی، مانند مورچه‌ای حقیر و ناتوان روی زمین می‌بیند، اما معجزه عشق او را بی‌حواس سوار بر بال سبک یک قاصدک می‌کند تا عظمت پرواز معنوی را تجربه کند. در نهایت، این غزل با تصویری از یک رستاخیز شخصی به پایان می‌رسد. راوی که کالبدش به جنازه‌ای بی‌رمق بدل شده، به معجزه‌ای فرامادی ایمان دارد؛ معجزه اسم معشوق. او باور دارد شنیدن این نام، مانند دم عیسوی یا صوراسرافیل، توان آن را دارد که حتی به یک پیکر بی‌جان، شفا و حرکت ببخشد. کاظم بهمنی در این غزل، سیر تسلیم‌شدن در برابر رنج و سپس رستاخیز به‌وسیله عشق را به زیبایی فرمول‌بندی کرده است؛ روایتی عمیق از تمنای بشر برای پیدا کردن نوری در تاریک‌ترین لحظات زندگی.

وقتی صدا، درام می‌آفریند
آنچه شعر پرتصویر کاظم بهمنی را از روی کاغذ بلند می‌کند و به آن جانی ملموس و پر درام می‌بخشد، هوشمندی محض محسن چاوشی در آهنگسازی، تنظیم و فراتر از همه، مدل خاص خوانش اوست. او سال‌هاست نشان داده صرفاً یک خواننده نیست؛ یک بازیگر- راوی است که با تار‌های صوتی‌اش میزانسن می‌چیند، دکوپاژ می‌کند و فضای بصری کلمات را بازسازی می‌کند. در این قطعه، او به‌درستی درک کرده که موسیقی نباید به‌عنوان یک پوسته تزیینی عمل کند، بلکه باید پا‌به‌پای پریشانی راوی، تغییر لحن دهد و اتمسفر خلق کند. آهنگ با یک فضاسازی وهم‌آلود، مبهم و ملانکولیک آغاز می‌شود؛ فضایی سرد که تداعی‌کننده راهرو‌های بی‌روح یک بیمارستان و ترافیک گرگ‌های ذهن راوی در بیت اول است؛ اما جادوی اصلی در لایه‌برداری از حنجره چاوشی اتفاق می‌افتد. او در این اثر، یک بازی آوازی چند پرده‌ای را اجرا می‌کند که لحن او را به سه‌فاز کاملاً متفاوت و دراماتیک تقسیم می‌کند. در فاز اول و بخش‌های آغازین قطعه، ما با چاوشی خسته، خش‌دار و بهت‌زده‌ای روبه‌رو هستیم که صدایش را تاحدامکان پایین آورده است. او با تکان‌دادن ظریف لحنش، نجوا‌های بیماری کم‌رمق را بازسازی می‌کند که گویی اکسیژن کم آورده و توان بلندکردن صدایش را ندارد. کلمات در گلوی او سفت می‌شوند و به‌سختی بیرون می‌آیند؛ این دقیقاً همان مدل خوانندگی منحصربه‌فرد چاوشی است که رنج را نه با جیغ و فریاد، بلکه با سکوت‌ها و سایه‌های صوتی به مخاطب تزریق می‌کند. او مثل یک دانای کل مجروح، از تنش بلند می‌شود و صدایش را دست باد می‌دهد؛ اما ناگهان در فاز دوم، یعنی با رسیدن به ترجیع‌بند سرنوشت‌ساز «سفیدپوش بخش غم»، چاوشی حماسی و طوفانی متولد می‌شود. اینجاست که او تمام حجم و پهنای باند صدایش را آزاد می‌کند. صدا ابعادی استغاثه‌آمیز، کوبنده و به‌شدت عاطفی به خود می‌گیرد. ویبره‌ها و تحریر‌های برآمده از عمق سینه او در تکرار ملتمسانه «برس به داد مسری مریض تخت آخری»، شبیه به فریاد‌های جان‌گداز انسانی است که با تمام توان باقی‌مانده در ریه‌هایش دارد کسی را صدا می‌زند تا صدایش دیوار‌ها را بشکافد و به بیرون از اتاق برسد. چاوشی در این بخش، اوج راندمان صداپیشگی خود در موسیقی پاپ را به رخ می‌کشد. شاهکار اصلی تنظیم و خوانش او اما در فاز سوم، یعنی بخش قاصدک رخ می‌دهد. جایی که ریتم و لحن او ناگهان سبک، ر‌ها و شناور می‌شود. چاوشی در انطباقی بی‌نظیر با کلمات «خنک‌شدن» و «ذوق زدن»، آن لحن سنگین بیمارستانی را می‌شکند و با نوعی سبکی خلسه‌آور می‌خواند؛ گویی واقعاً سنگینی جسم مریض تمام شده و او حالا مورچه‌ای است که روی یک قاصدک در هوا معلق است. ساز‌های زهی و افکت‌های الکترونیک در این بخش به کمک صدا می‌آیند تا حس خفگی اتاق بیمارستان به یک بی‌کرانگی مطلق تبدیل شود. در نهایت، در بیت پایانی و تمنای تکان‌خوردن جنازه، چاوشی با برگرداندن لحن به نقطه صفر و استفاده از یک ریتم تکان‌دهنده، حس مرگ و رستاخیز را موازی با هم پیش می‌برد. او با این مدل خواندن پویا و چندلایه، ثابت می‌کند که چطور می‌توان با حنجره، معماری رنج را پیاده کرد و مخاطب را مبهوت اتمسفر یک تخت پاییزی در انتهای بخش غم ساخت.

التیام روح خسته
قطعه «مریض تخت آخری» نشان داد محسن چاوشی همچنان استاد بی‌جایگزین تبدیل‌کردن حالات مختلف روحی یک جامعه به هنر شنیداری است. چاوشی که چندی پیش با قطعه کوبنده و طوفانی «حسبی‌الله» در اوج روز‌های نبرد و جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران، در نقش یک دیده‌بان حماسی ظاهر شد و فریاد ایستادگی سر داد، حالا با یک چرخش هنرمندانه، سراغ التیام روح خسته همین جامعه آمده است. او پس از آن خروش ملی برای وطن، حالا در «مریض تخت آخری» پنجره‌ای به سمت درون باز کرده تا غزل کاظم بهمنی را در حنجره‌اش به یک تئاتر صوتی از رنج و امید تبدیل کند. این آهنگ، در حقیقت داستان همه ماست. جامعه‌ای که در میان طوفان حوادث سخت این سال‌ها، بار‌ها خود را در موقعیت مریض تخت آخری یافته است؛ در حاشیه افتاده، رنجور، در محاصره گرگ‌های ذهنی و ناامید از محاسبات سرد مادی؛ اما چاوشی با هوشمندی به ما یادآوری می‌کند حتی در بخش غم این جهان نیز، نباید تسلیم شد. همیشه امیدی به نام عشق، نسیمی از جنس کشف و شهود و نامی شفا‌بخش وجود دارد که می‌تواند جنازه خسته و بهت‌زده ما را تکان دهد و سوار بر قاصدک باور، به سمت فردا هدایت کند. چاوشی بار دیگر ثابت کرد رگ خواب مخاطبش را می‌شناسد؛ او پس از آنکه با «حسبی‌الله» شور حماسه و دفاع را در رگ‌های این مرزوبوم جاری کرد، حالا با «مریض تخت آخری»، سرنگ موسیقی‌اش را پر از معنویت، آرامش و امید کرد تا جانی دوباره به کالبد خسته شهر ببخشد.

🔹"آخرین خبر" در روبیکا
🔹"آخرین خبر" در ایتا
🔹"آخرین خبر" در بله