دانا: تحقیر منتقدان در دستور کار دولت تدبیر و امید/مشاوران دلسوز فکری به حال ادبیات رئیس‌جمور کنند

دانا/ همانطور که برخي کارشناسان عنوان کردند يک سياستمدار بويژه آنکه خود را حقوقدان هم بداند هرگز نبايد به وادي «غضب» و «خشم» گام نهد، بويژه آنکه اين سياستمدار حقوقدان «روحاني» هم باشد. به گزارش خبرنگار شبکه اطلاع رساني راه دانا "...اينکه بگوييم يک ديپلمات تند راه رفت يا کتش کج بود، عينکش چه طور بود که حرف نشد… " "...برخي به جاي آنکه براي خودمان کف بزنند براي طرف مقابل کف مي‌زنند و هنگامي که از آنان سوال مي‌کنيم مي‌گويند که انتقاد چيز خوبي است در حالي که بايد بگوييم خدا عقل سالم را به بدن سالم مي‌دهد..." جملات فوق گوشه‌اي از اظهارات حسن روحاني رئيس‌جمهور کشورمان بود که در همايش تجليل از انديشمندان حوزه علوم انساني در هفتمين جشنواره بين‌المللي فارابي مطرح شد.در همين رابطه بايد گفت که لحن رئيس جمهور در خطاب قرار دادن منتقدان، موضوعي است که از زمان شروع به کار دولت يازدهم تعجب بسياري از موافقان آقاي روحاني را هم برانگيخته است.قطعا آقاي روحاني بهتر از هر کسي مي داند که بايد ادبيات مسئولان برگرفته از اخلاق اسلامي و براي مردم الگو باشد و مسئولان بايد به قدري پايبند اصول اخلاق اسلامي باشند که براي مردم به عنوان الگو قرار گيرند.قطعا مسئولان بايد در کنار اختلاف سلايق به وحدت جامعه کمک کنند و بايد جاي تفرق، توهين و درگيري به سوي وحدت و همدلي حرکت داشته باشند.البته رئيس جمهور در مسير مواجه با منتقدان همواره از ادبياتي متفاوت استفاده کرده که شايد بهتر بود در مورد آن تجديد نظر کند.به طور مثال حسن روحاني توهين به منتقدان دولت را به بي سواد بودن آنها محدود نکرده و در همايش سالانه سفرا و نمايندگي‌هاي ايران در خارج از کشور که در تهران برگزار شد نتوانست عصبانيت خود را پنهان کند و منتقدان مذاکرات را به جهنم حواله داد و گفت: عده‌اي شعار سياسي مي‌دهند اما بزدل سياسي‌ هستند هروقت مذاکره مي‌شود، مي‌گويند مي‌لرزيم؛ به جهنم، برويد جاي گرم که نلرزيد! روحاني با بيان اينکه عده‌اي در داخل تعامل هراسي را مطرح و در خارج هم برخي ايران هراسي مي‌کنند، تاکيد کرد: سياست‌ خارجي دکترين مستقل ندارد بلکه جزئي از سياست‌ ملي است؛ عده‌اي شعار سياسي مي‌دهند اما بزل‌دل سياسي‌ هستند هروقت مذاکره مي‌شود، مي‌گويند مي‌لرزيم؛ به جهنم، برويد جاي گرم که نلرزيد.وي در ادامه تاکيد کرد: «تعامل هراسي»، «مذاکره هراسي» و «مفاهمه هراسي» غلط است. مقام معظم رهبري از تعبير نرمش قهرمانانه استفاده کرده‌اند. «نرمش قهرمانانه‌هراسي» هم غلط است.رئيس‌جمهور پيش از اين نيز به شدت به منتقدان توافق ژنو حمله کرده و گفته بود: دوست ندارم گله کنم اما بايد بگويم خودتان بايد نقد کنيد چرا دانشگاه خاموش است، چرا استاد خاموش است؟ از چه مي ترسيد؟ چرا وقتي يک کار بين المللي مي شود استاد به من نامه خصوصي مي نويسند.چرا حرف نمي زنيد؟ ژنو اولين راه‌گشا براي دانشگاه‌ها و پول دانشجويان بود. فقط يک عده که از يک جاي مشخص تغذيه مي شدند چيزهايي گفتند، اما چرا بايد يک عده بي سواد صحبت کنند؟ چرا استادان صحبت نمي‌کنند؟ آينده و تاريخ بر ما نمي بخشد. چرا تا يک کاري انجام مي دهيم صهيونيست ها بر ما داد مي زنند؟ چرا برخي کشورهاي همسايه داد و بيداد مي کنند؟ کار بزرگي صورت گرفته است و اين اقدام از آثار دانشگاه است.آنان که در مذاکرات شرکت کردند در مذاکرات صحبت کردند و در مذاکرات تصميم گرفتند، دانشگاهي بودند پس چرا استادان نبايد خودشان حرفشان را بزنند؟ حداقل اين توافق اولين گشايش براي دانشگاه و براي دانشجويان بود. فقط عده معدود که ازجاي معدود تغذيه مي‌شوند آنها بايد حرف بزنند؟ البته آنها هم حرف بزنند اشکال ندارد؛ نقد کنند. چرا يک عده کم سواد بايد حرف بزنند؟ سخنان رييس جمهوري در بيست و هفتمين نمايشگاه بين‌المللي کتاب نيز با توهين به منتقدان دولت همراه بود؛ رئيس‌جمهور در آنجا گفته بود: بيشترين نقد امروز در جامعه از دولت و دولتمردان مي‌شود و افتخار مي‌کنم به دولتي که شرايطي را به وجود آورده است که همه به راحتي حرف مي‌زنند و نقد مي‌کنند و سخن مي‌گويند و گاهي از کاه کوه مي‌سازند. نقد حق مردم است. حق همه گروه هاست، چه اقليت چه اکثريت. اما آنچه پسنديده نيست آنکه با پول مردم و با بيت المال مردم از دولتي که منتخب مردم هست و با راي اکثريت مردم شروع به کار کرده است کسي بخواهد به جاي نقد تخريب را پيشه گيرد. اين چيزي است که دولت نمي‌پسندد. از همه مي‌خواهيم با شناسنامه حرف بزنند. بگويند از کجا هستند، وابسته به کدام جناح هستند و با نام جناح خود سخن بگويند نه با نام ملت ايران. به هر صورت با نگاهي گذرا و اجمالي به سخنراني ها و اظهار نظرات رئيس جمهور به کلمات و جملاتي همچون «اقليت» «بي کار» و «خشونت طلب» و «افراطي» و «کينه توز» و «بي سواد» و «بي ترمز» و «عقب مانده» و «متوهم» و «بي شناسنامه» و «ترسوي بزدل تازه به دوران رسيده» که «از جايي خاص تغذيه مي شوي»! و «به جهنم که مي‌ترسيد و مي‌لرزيد»، «در فساد غوطه‌وريد»، ، «بيکار و متوهم هستند»، «کم سواديد»، «پول مي‌گيريد و عليه دولت مي‌نويسيد»، «تازه انقلابي شده‌ايد» و... بر مي‌خوريم که البته قطعا استفاده از اين ادبيات در شان يک رئيس جمهور نيست و شايد بهتر باشد که مشاوران آقا روحاني ايشان را به صبر و تحمل نظر مخالف دعوت کنند.البته برخي معتقدند که ادبيات رئيس جمهور در مواجهه با منتقدان در بعضي مواقع ناشي از کم تحملي و در برخي مواقع ديگر نيز ناشي از عصبانيت بي دليل است.شايد رئيس جمهور در اين فکر است که با استفاده از برخي الفاظ مي تواند منتقدان را تخريب کند که صد البته اين تفکر غلط است و اينجاست که مشاوران دلسوز بايد به همفکري آقاي روحاني بشتابند تا رئيس جمهور بعد از اين از ادبياتي فاخر براي مواجهه با منتقدان استفاده کند.به هر صورت همانطور که پيش از اين برخي کارشناسان عنوان کردند يک سياستمدار بويژه آنکه خود را حقوقدان هم بداند هرگز نبايد به وادي «غضب» و «خشم» گام نهد، بويژه آنکه اين سياستمدار حقوقدان «روحاني» هم باشد.اميدواريم مشاوران آقاي روحاني يک بار هم که شده اجماع رسانه‌اي حاصل از ادبيات نادرست رئيس‌جمهور را به چشم فرصتي براي اصلاح، بازسازي و همگرايي‌ملي نگريسته و از فروکاستن جايگاه رياست‌جمهور و ورود شخص آقاي روحاني در منازعات سياسي اين‌چنيني جلوگيري کنند و چه بسا لازم بدانند از رئيس‌جمهور بخواهند از به کارگيري چنين ادبياتي عذرخواهي رسمي کند.