آسوشیتدپرس: تا چین در کنار ایران است، تحریم ها فایده ندارند

"پکن به انتخاب ملت ايران احترام مي‌گذارد" اين سخن سخنگوي وزارت خارجه چين است که اميدوار است ثبات و همبستگي تهران و پکن پا برجا ماند. چين و ايران روابط سياسي خود را بر پايه همکاري‌هاي اقتصادي و منطقه‌اي بنا کرده‌اند. در اکتبر سال ۲۰۰۹ ميلادي، "ون جيابائو" نخست‌وزير اين کشور، تاکيد کرد که چين روابط محکمي با تهران دارد و گفت اين رابطه با سرعت زيادي در حال توسعه است ، رهبران دو کشور مکررا با يکديگر در ارتباط هستند و همکاري‌هاي تجاري وسيع‌تر و عميق‌تر از گذشته در جريان است. از سال ۲۰۰۵ ميلادي، ايران شاهد نفوذ چين و روسيه بر سازمان همکاري‌هاي شانگهاي بوده که يک سازمان منطقه‌اي متشکل از کشورهاي آسياي ميانه است. اين در حالي است که کشورهاي غربي به فعاليت‌هاي اين سازمان به عنوان تلاشي براي مقابله يک‌جانبه‌گرايي آمريکا نگاه مي‌کنند. ايران ماه مارس سال ۲۰۰۸ ميلادي درخواست عضويت دائم خود را در اين سازمان ارائه کرد و در ژوئن سال بعد رهبران چين و ايران در روسيه در حاشيه نشست اين سازمان ديدار کردند. در اين ديدار هوجين تائو گفت: "پکن و تهران به يکديگر براي پيشبرد منافع ملي‌شان در جهان کمک مي‌کنند، در غير اين صورت ملت‌هايي که مسبب مشکلات کنوني هستند، بار ديگر کنترل شرايط را در دست مي‌گيرند." يک بام و دو هوا سياست‌هاي استراتژيک و روابط ويژه چين با قدرت‌هاي بزرگ جهان از جمله آمريکا و کشورهاي اتحاديه اروپا از يک سو و تمايل پکن به ادامه روابط با تهران از سوي ديگر، اين کشور را با محدوديت‌هاي زيادي روبه‌رو کرده است. از همين رو، پکن همواره در گسترش روابط با ايران، خواسته‌هاي کشورهاي غربي را مدنظر مي‌گيرد، چراکه مبادلات تجاري اين کشور با آمريکا، اروپا و ژاپن بااهميت‌تر از تجارت با تهران است. چين همواره در تلاش است که توازني بين سياست و روابط تجاري اش برقرار کند. پس مي‌توان گفت که رويکرد ايران به غرب خصوصاً ايالات متحده، بر روابط ايران و چين به ويژه در روابط سياسي و بين‌المللي تأثيرگذار است؛ هر چند که اين اثر بر روابط اقتصادي کمتر است. اما در حال حاضر تمرکز بيشتر آمريکا بر عملکرد شرکت‌هاي چيني در حوزه انرژي سبب‌ شده تا ريسک فعاليت اين شرکت‌ها به ‌طور چشمگيري افزايش پيدا کند. چين نيز تلاش مي‌کند که پروژه‌ها و حجم سرمايه‌گذاري‌هايش در ايران، دلخوري کمتر واشنگتن را به دنبال داشته باشد. آمريکا اصرار دارد تا با تحت فشار قراردادن چين، از سويي هزينه سرمايه‌گذاري‌هاي چين در ايران را افزايش دهد و از سوي ديگر با همراهي عربستان و افزايش ميزان صادرات نفت، رياض را جايگزين تهران کند. کاخ‌سفيد همچنين کشورهاي عربي را ترغيب مي‌کند تا با افزايش فروش نفت خود به چين، وابستگي پکن به نفت وارداتي از ايران را کاهش داده و زمينه را براي اعمال تحريم‌ها عليه ايران آماده کند. در نخستين گام، امارات موافقت خود را با افزايش صادرات نفت به چين اعلام کرد و گزارش داد که صادرات نفت خود را روزانه بين ۱۵۰ تا ۲۰۰ هزار بشکه در روز افزايش مي‌دهد. در اين ميان عربستان که بخش قابل ملاحظه‌اي از تسليحات، مواد طبيعي و مصرفي خود را از چين وارد مي‌کند، مي‌‌داند که به‌عنوان يک اهرم تاثيرگذار مي‌‌تواند از نفوذ خود براي دور کردن چين از ايران استفاده کند. واشنگتن نيز در همکاري با رياض درصدد افزايش ميزان صادرات نفت به چين با هدف کنار گذاشتن ايران از محاسبات راهبردي پکن است. اکنون آمريکا و ديگر کشورهاي غربي و عربي بر اين باورند که ايستادن چين در کنار ايران، تحريم‌هاي آنان را بي‌اعتبار کند و پکن در شرايط حساس از حق وتوي خود استفاده مي‌کند. در ژوئن سال ۲۰۱۰ ميلادي، "محمود احمدي‌نژاد" رئيس‌جمهوري ايران، به سه کشور عضو سازمان همکاري‌هاي شانگهاي سفر کرد. هرچند که اين سفر تنها چند روز بعد از راي مثبت چين به قطعنامه سازمان ملل متحد عليه تهران صورت گرفته بود اما او روابط تجاري با چين را ستود و گفت "ما رابطه بسيار خوبي با چين داريم و دليل نمي‌بينيم که اين رابطه را تضعيف کنيم... مشکل اصلي آمريکا است." منبع: عصرايران به نقل از آسوشيتدپرس