چرا اصل ۴۴ فقط شامل حال خوابگاه ما شد؟

در چند سال گذشته و به موازات گسترش همه گير سيم کارت هاي تلفن همراه! پديده اي ديگر هم در اين چند سال اخير اپيدمي شده است به طوري که ديگر هيچ فردي در کشور ما دغدغه ورود به دانشگاه و ادامه تحصيلات تکميلي را ندارد. پرداختن به اينکه چقدر براي اين افراد برنامه ريزي شده خودش بحث مفصلي را مي طلبد و هدف اين نوشتار نيست، ولي از آن جايي که نگارنده مستقيما شاهد مشکلات دانشجويان بوده ام، فرصت را مغتنم شمرده حرف دل چندين هزار دانشجو را بازگو کنم. چندين سال است که براساس برنامه چهارم توسعه و بر طبق اصل 44 قانون اساسي، بحث خصوصي سازي خيلي از تيترهاي روزنامه ها، جرايد و گفتگوهاي سياسي و دغدغه دولت در اين چند سال بوده است. در اين بين نظرات مختلفي مبني بر نحوه اجراي صحيح و چگونگي اجراي اصل 44 و روند اجرايي آن مطرح شده است. برخي صاحب نظران اعتقاد دارند که دولت در اجراي اصل 44 روند مناسبي داشته و برخي هم انتقادات زيادي را بر آن وارد دانسته اند. به نظر مي رسد که دولت درحوزه تحصيلات دانشگاهي عزم خود را براي اجراي کامل اين اصل جزم کرده تا پاسخ دندان شکني به منتقدان خود داده باشد. حتما در جريان اخبار کنکوري هاي هستيد. اگر دفترچه هاي انتخاب رشته را ورق زده باشيد و يک نگاه کلي به آن انداخته باشيد نکته مشترکي در کادر جلو خيلي از رشته ها و دانشگاه ها (اگر همه نه!) ديده مي شود. "اين دانشگاه هيچ گونه تعهدي نسبت به خوابگاه ندارد" جمله اي که دانشجويان و کنکوري ها را به اين فکر فرو مي برد که: چرا اصل 44 فقط شامل حال ما شد؟! البته ندادن خوابگاه به دانشجويان منجر به آسيب هايي خواهد شد که مي توان به طور خلاصه به چند مورد آن اشاره کرد: گروه اول-در بين ورودي هاي دانشگاهي عده اي هستند که استطاعت مالي نداشته و توان پرداخت هزينه هاي خانه را در اين بازار هولناک مسکن ندارند و مجبورند در دانشگاه هاي شهرستان هاي خودشان مشغول به تحصيل شوند و در رشته اي که به آن علاقه ندارند و يا قيد درس خواندن را بزنند که اين نمونه بارز بي عدالتي است. گروه دوم-البته براي عده اي ديگر نه تنها اين اصل دردسرساز نبوده! چه بسا که فرصتي براي تفريحات ناسالم آن ها هم شده است.همه ما از وضعيت خانه هاي مجردي و برنامه هاي گروهي و ديگر آسيب هاي منتج از آن با خبر هستيم. سخن آخر: نکته اي که شايد کمتر به آن توجه شده باشد اين است که با اجراي اين سياست در مورد خوابگاه هاي دانشجويي در واقع فرصت مطالعه از دانشجويان گرفته شده و غناي علمي دانشگاه ها ناخواسته کاسته شده و دانشجويان را ترغيب به مدرک گرايي کرده و چه بسا که دغدغه اصلي دانشجويان بيشتر از هر چيزي متوجه هزينه هاي زندگي شود.