روزنامه شهروند/ از خون گذشتند تا خانواده ديگري داغدار نشود. رضايت دادند تا پاياني باشد بر اختلاف دامنه‌دار دو طايفه. بايد دو برادر از طايفه گوران قصاص مي‌شدند. جرمشان قتل دو برادر از خانواده مولاني بود؛ قتل با سلاح گرم. دعوا و درگيري بر سر آب بود؛ حق‌آبه روستاي «گردشيلان» در ارتفاعات آذربايجان غربي؛ اختلافي قديمي که درنهايت هم به کشته‌شدن دو برادر انجاميد. نخستين روز از آخرين ماه تابستان ‌سال گذشته بود که اين غائله به‌پا شد. درگيري‌اي که شايد مي‌شد جور ديگري حل و فصلش کرد. آن روز قرار بود اين اختلاف با حضور کارشناسان و ريش‌سفيدان منطقه ختم به‌خير شود؛ سهم آب هر خانواده معلوم شود و اين درگيري قديمي به پايان برسد، اما هيچ‌کدام از آنها نشد و درگيري شروع شد. اولش زد و خورد بود و مشت و لگد، اما بعد از دقايقي کار بالا گرفت و برادران خانواده گوران با اسلحه و چاقو حمله کردند. طاهر و محمد کشته شدند تا دعواي دو خانواده بوي خون بگيرد. آتش اختلاف شعله‌ورتر از قبل شد. هر لحظه بيم آن مي‌رفت که خون ديگري ريخته شود و خانواده‌هاي بيشتري داغدار شوند، اما گذشت و رضايت پدر دو برادر کشته‌شده همه چيز را تغيير داد. پدري که داغ دو پسر ديده بود و با اين همه راضي نشد تا جان افراد بيشتري گرفته شود. او رضايت داد، البته با موافقت ساير اعضاي خانواده؛ مخصوصا پسرهايش، چون مي‌دانست صلح بدون رضايت آنها چندان دوامي ندارد. درنهايت هم خانواده مولاني هفته گذشته از قصاص دو برادر قاتل گذشت. عثمان برادر محمد و طاهر است؛ يکي از افرادي که براي برقراري اين صلح و آشتي خيلي تلاش کرد و درنهايت هم موفق شد. «شهروند» با عثمان درباره جزييات حادثه و چگونگي آزادي دو برادر گفت‌وگو کرده است که مي‌خوانيد: گذشت از خون دو برادر خيلي سخت است؟ خيلي؛ شايد اگر کسي دو‌ سال پيش اين سوال را از من مي‌پرسيد، مي‌گفتم نبايد خيلي سخت گرفت، اما الان مي‌فهمم که چقدر دشوار است. اما به ‌هرحال شما اين کار بزرگ را انجام داديد. فقط من نبودم. پدرم هم به اين صلح و گذشت راضي بود. البته بقيه برادر‌هايم هم راضي شدند. ولي خب، سخت بود. من بعد از آن حادثه به اين فکر بودم، اما در فرهنگ خانوادگي ما، پدر حرف آخر را مي‌زند. به همين دليل هم من جرأت بيان کردن آن را نداشتم تا اين‌که يک روز پدرم موضوع را با من در ميان گذاشت. بعد هم با پشتيباني او بقيه خانواده را راضي کرديم. چرا براي اين کار پيشقدم شدي؟ من عاشق بِرارهايم بودم. طاهر و محمد را دوست داشتم. به‌خصوص محمد خيلي جوان بود، تازه دو ماه بود که خدمتش تمام شده بود. کوچکترين برارمان بود. هنوز هم صحنه‌هاي آن روز و ناله‌هاي محمد و پيکر بي‌جان طاهر جلوي چشمم است. هيچ وقت هم فراموش نمي‌کنم، اما با قصاص چيزي براي ما تغيير نمي‌کرد، به‌جز اين‌که يک خانواده ديگر هم داغدار مي‌شد. با مرگ طاهر و محمد پشت من شکست. نمي‌خواستم برارهاي آنها هم مثل من شوند. محمد و طاهر چند ساله بودند؟ طاهر از من بزرگتر بود. حدود ٣٦‌سال داشت، محمد اما ٢٠ سالش تازه تمام شده بود. خيلي جوان بود. پسر خوبي بود، همه محمد را دوست داشتند. ما هفت برار بوديم و محمد آخرين پسر خانواده بود. اختلاف شما با خانواده گوران از کي شروع شد؟ از سال‌ها قبل. من متولد روستاي «گردشيلان» هستم. اين روستاي ماست. خانه ما روي تپه بلندي قرار داشت. آنجا سال‌ها جنگ بود و نيروهاي نظامي ايران آن‌جا را از ما خريداري کردند. درگيري هم زياد بود و ما هم به روستاي «ربط» رفتيم و آن‌جا ساکن شديم، اما در «گردشيلان» زمين و باغ داشتيم. تا اين‌که حدود ١٠‌سال قبل باغ را آباد کرديم؛ باغ سيب و گردو و مشکل ما از همان‌جا شروع شد. بين زمين ما و گوران‌ها جوي آبي است. ما همراه دو خانواده ديگر از آن آب سهم داريم، اما آنها سهم ما را نمي‌دادند. سر همين موضوع اختلاف ما شروع شد. چرا شکايت نکرديد؟ شکايت کرديم. واسطه فرستاديم، اما آنها نه به قانون اهميت مي‌دادند و نه حرف ريش‌سفيدها را قبول مي‌کردند. حتي دادگاه چندبار به نفع ما رأي داد. اصلا آن روز هم که طاهر و محمد کشته شدند، کارشناسان رسمي دادگستري براي تعيين حق‌آبه به «گردشيلان» آمده بودند. همان‌جا نزديک جوي آب درگيري شروع شد و کار به تفنگ و خونريزي کشيد. آن روز چه اتفاقي افتاد؟ شهريورماه ‌سال ٩٧ بود که من همراه با چندتا از بِرارهايم در «ربط» بوديم، اما طاهر و محمد چون ازدواج نکرده بودند، همراه پدر در «گردشيلان» بودند. ما آن‌جا خانه‌باغي داريم. قرار بود دو کارشناس از اروميه و سه نفر هم از مهاباد به آن‌جا بيايند و ميزان حق‌آبه را تعيين کنند. آب چشمه هم امسال خيلي زياد شده بود. آن‌قدر بود که کل زمين‌ها روستا را سيراب کند. کارشناسان مي‌خواستند سرچشمه را ببينند. خب، اين موضوع به نفع آنها (گوران‌ها) نبود. طاهر آن روز ميهمان هم داشت. عده‌اي از دوستان و اقوامش خانه او بودند. اصلا نمي‌خواست برود، کاش نرفته بود، اما بابا تنها بود. بالاخره پدرم همراه طاهر و محمد به آن‌جا رفتند. کارشناسان هم آمدند. عمر و انور و عثمان هم از طرف آنها آمده بودند. قرار بود به طرف سرچشمه بروند که دعوا شروع شد. جلوي چشم کارشناسان دادگستري پدرم و طاهر را کتک زدند. محمد تلفني موضوع را به ما اطلاع داد و من هم همراه بقيه بِرارهايم از «ربط» به «گردشيلان» رفتيم. طاهر و محمد همان موقع به قتل رسيدند؟ نه، وقتي ما رسيديم، طاهر و محمد فقط زخمي بودند. لباس‌هايشان پاره شده بود. پدرم هم سر و وضع آشفته‌اي داشت. البته بابا سعي داشت ما را آرام کند. طاهر چشمش ورم کرده بود. پدرم به ما گفت هيچ کاري نکنيم تا مامورهاي پاسگاه برسند، اما طاهر گوشي و مدارکش را در همان محل درگيري گم کرده بود. براي پيدا کردن آنها رفت، من چندبار به او گفتم نرو، اما گوش نداد. محمد و دو تا ديگر از برارهايم همراه طاهر رفتند. بعد هم پدرم از من خواست دنبال آنها بروم. از خانه‌باغ ما تا جايي که آنها با هم درگير شده بودند، حدود ١٠ دقيقه فاصله است. نزديک آنها شده بودم که صداي گلوله بلند شد. در جا خشکم زد. کوه‌هاي روبه‌رو را نگاه کردم. آنها با اسلحه بودند. چند گلوله ديگر هم شليک شد. طاهر ناله مي‌کرد. محمد با صداي بلند کمک مي‌خواست. واقعا وحشتناک بود. وقتي بالاي سر طاهر رسيدم، تمام کرده بود. محمد هم چاقو خورده بود، يعني من پارگي روي پايش را ديدم، اما بعدا فهميدم که يک گلوله هم به شکمش خورده بود. دو برادر ديگر هم زخمي شده بودند. تا آمبولانس رسيد و آنها را به مهاباد رسانديم، محمد هم تمام کرد. لحظات خيلي سختي بود. غم از دست دادن برار سنگين است. آن روزها فقط از خدا مي‌خواستم که دو برار ديگر زنده بمانند. خدا را شکر که آنها الان زنده هستند. مشخص شد که گلوله را چه کسي شليک کرده است؟ عثمان، عمر و انور؛ آنها هم سه برادر بودند. هر سه متهم و فراري. البته عثمان دستگير شد، اما دو تاي ديگر متواري بودند. حالا هم که ما رضايت داديم. ما هم خيلي راحت مي‌توانستيم از آنها انتقام بگيريم. مثل خودشان رفتار کنيم تا قانون آنها را مجازات کند، اما بايد يک جايي جلوي خونريزي را گرفت. بعد از رضايت آنها را از نزديک ديديد؟ نه، فقط از خانواده و اقوامشان خواستم که جلوي چشم ما نباشند. آنها حتي زمين و باغ و ملکشان را هم ول کردند. از حق آبشان هم گذشتند، اما همه اينها جاي طاهر و محمد را نمي‌گيرد. ما را در کانال «آخرين خبر» دنبال کنيد