ورزش 3/آکادمی «لافابریکا»، همچنان یکی از مهم‌ترین منابع درآمد و تأمین استعداد برای رئال به شمار می‌رود؛ معدنی از طلا که مدیران باشگاه سال‌هاست با دقت از آن بهره‌برداری می‌کنند.

سیاست معروف «فرمول رئال مادرید» نه‌تنها دست‌نخورده باقی مانده، بلکه حالا نشانه‌هایی روشن از ثمربخشی کامل خود نشان می‌دهد. درخشش ویکتور مونیوز مقابل تیم سابقش در ال‌سادار، آن هم در نخستین فصل حضورش در لالیگا، بار دیگر ثابت کرد این مسیر دقیقاً همان چیزی است که باشگاه به آن ایمان دارد.
این استراتژی بر پایه شناسایی استعدادهای جوان، واگذاری آن‌ها در زمانی که فضای کافی در تیم اول وجود ندارد، و در عین حال حفظ اهرم‌های کنترلی بنا شده است. رئال معمولاً ۵۰ درصد از حقوق بازیکن یا بند بازخرید چندساله را برای خود نگه می‌دارد و منتظر زمان مناسب می‌ماند.

نتیجه این رویکرد می‌تواند تابستان پیش رو را به دوره‌ای تاریخی تبدیل کند؛ جایی که در صورت فعال شدن برخی بندها، سودی بیش از ۱۰۰ میلیون یورو نصیب باشگاه شود.
ویکتور مونیوز جدیدترین نمونه این مدل است. او در نخستین فصل حضورش در لالیگا، پنج گل و چهار پاس گل ثبت کرده و ارزش بازارش جهشی چشمگیر داشته است؛ تا جایی که ساندرلند در زمستان پیشنهادی ۳۵ میلیون یورویی ارائه داد. با این حال، رئال مادرید همچنان کنترل اوضاع را در دست دارد. طبق قوانین، ۱۶ هفته برای انجام انتقال پل‌گونه وجود دارد و بازیکن نمی‌تواند در همان پنجره نقل‌وانتقال دوباره فروخته شود؛ موضوعی که مانع از سوءاستفاده احتمالی می‌شود.
نمونه ایده‌آل برای درک این مدل، نیکو پاز است. او با ارزشی حدود ۱۰ میلیون یورو از مادرید جدا شد و حالا پس از درخشش در کومو، ارزشش به حدود ۶۵ میلیون رسیده است. نیکو پاز با ۹ گل و ۶ پاس گل، مهره‌ای کلیدی برای سسک فابرگاس در سری‌آ محسوب می‌شود و در سانتیاگو برنابئو تصمیم گرفته شده که او به‌عنوان بخشی ساختاری از پروژه آینده به تیم بازگردد. رئال تشخیص داد که او استعداد موفقیت دارد، اما نیازمند دقایق بازی و فضای رقابتی است؛ چیزی که اکنون به‌خوبی به دست آورده است.

این نگاه صرفاً فروش خوب نیست، بلکه مدیریت مسیر رشد بازیکن است. خاکوبو رامون در کومو، چما آندرس در اشتوتگارت و دیگران نیز مسیر مشابهی را طی کرده‌اند؛ بازیکنانی که ارزششان از کمتر از یک میلیون یورو به ارقام دو رقمی رسیده، در حالی که رئال همچنان حق تصمیم‌گیری نهایی را حفظ کرده است.
در کنار این‌ها، نام‌هایی چون ماریو مارتین در ختافه، آنتونیو بلانکو در آلاوس، آلوارو رودریگز در الچه و حتی تاکه کوبو که رئال هنوز ۵۰ درصد حقوقش را در اختیار دارد، نشان می‌دهند «نقشه سفید» فقط محدود به قرض دادن نیست، بلکه شبکه‌ای از استعدادها در سراسر اروپا است که دیر یا زود بازگشت مالی یا فنی ایجاد می‌کند. درآمدهای حاصل از فروش‌هایی مثل رافا مارین، الکس خیمنس و میگل گوتیرس نیز باعث شده کاستیا عملاً خودکفا باشد.
در همین حال، نسل بعدی در والدبباس منتظر نوبت است. بازیکنانی مانند سزار پالاسیوس، پول فورتونی، مانوئل آنخل، سسترو و دیگران در آستانه تصمیم‌های مهم قرار دارند. همه آن‌ها جایی فوری در تیم اول نخواهند داشت و برای بسیاری، خروج موقت بخشی طبیعی از مسیر پیشرفت است. همان‌طور که نمونه گونسالو گارسیا نشان می‌دهد، با بازگشت اندریک از لیون، مدیریت زمان، فضا و دقایق بازی اهمیت حیاتی دارد. یک چیز اما تغییر نمی‌کند: استراتژی رئال مادرید.

ما را در کانال تلگرامی «کانال ورزش» دنبال کنید