ایسنا/رائول خیمنز در نخستین دیدار مکزیک در جام جهانی ۲۰۲۶ موفق شد مهم‌ترین گل دوران حرفه‌ای خود را به ثمر برساند؛ گلی که برای بسیاری از هواداران فوتبال چیزی فراتر از یک گل معمولی بود.

نقل از اتلتیک، اگر کسی در نوامبر ۲۰۲۰ و پس از حادثه هولناک ورزشگاه امارات پیش‌بینی می‌کرد رائول خیمنز روزی در جام جهانی ۲۰۲۶ برای مکزیک گلزنی خواهد کرد، کمتر کسی آن را باور می‌کرد.
واقعیت این است که مهاجم مکزیکی نه‌تنها نباید در دیدار افتتاحیه جام جهانی به میدان می‌رفت، بلکه حتی ادامه زندگی او نیز پس از آن حادثه در هاله‌ای از ابهام قرار داشت.
خیمنز که اکنون ۱۲۷ بازی ملی و ۴۶ گل برای مکزیک در کارنامه دارد، در دیدار مقابل آفریقای جنوبی در ورزشگاه آزتکا مهم‌ترین گل دوران حرفه‌ای خود را به ثمر رساند؛ گلی که نقطه اوج یکی از الهام‌بخش‌ترین داستان‌های فوتبال در سال‌های اخیر به شمار می‌رود.
او بعدها درباره آن حادثه گفت: «این که امروز اینجا هستم و با شما صحبت می‌کنم، یک معجزه است.»
برخوردی که می‌توانست پایان همه‌چیز باشد
نزدیک به شش سال پیش، خیمنز که آن زمان ۲۹ سال داشت و در اوج دوران حرفه‌ای خود در وولورهمپتون قرار گرفته بود، در دیدار برابر آرسنال دچار مصدومیتی شد که زندگی او را برای همیشه تغییر داد.
او در آن مقطع یکی از کامل‌ترین مهاجمان فوتبال اروپا محسوب می‌شد و حتی نامش در کنار باشگاه‌هایی مانند منچستریونایتد و بارسلونا مطرح شده بود.
در جریان یک ضربه کرنر، خیمنز طبق روال همیشگی برای پوشش تیر نزدیک در محوطه جریمه خودی قرار گرفت. لحظاتی بعد برخورد شدید سر او با دیوید لوئیز، مدافع آرسنال، سکوتی سنگین را بر ورزشگاه حاکم کرد.
صدای برخورد آن‌قدر وحشتناک بود که بسیاری از حاضران آن را شبیه برخورد توپ به تیر دروازه توصیف کردند. مسابقه در دوران محدودیت‌های کرونایی و بدون حضور تماشاگر برگزار می‌شد و همین موضوع باعث شد صدای حادثه بیش از هر زمان دیگری به گوش برسد.
نونو اسپیریتو سانتو، سرمربی وقت وولورهمپتون، بعدها در مستند «کد قرمز» درباره آن لحظه گفت: «برخی خاطرات را می‌توان فراموش کرد اما این صحنه برای همیشه در ذهنم باقی خواهد ماند.»
کانر کودی، هم‌تیمی خیمنز، نیز در همان مستند روایت کرد: «چشمانش بسته بود و کمی خون از بینی‌اش جاری شده بود. همان لحظه فهمیدم که از هوش رفته است.»
عمل جراحی نجات‌بخش
خیمنز بلافاصله به بیمارستان سنت مری لندن منتقل شد؛ جایی که پزشکان برای کاهش فشار روی مغزش او را تحت عمل جراحی اورژانسی قرار دادند.
مهاجم مکزیکی بعدها توضیح داد: «جمجمه‌ام شکسته بود و خونریزی مختصری در مغزم وجود داشت. فشار روی مغز در حال افزایش بود و به همین دلیل باید خیلی سریع جراحی می‌شدم.»
پزشکان و نزدیکان او بارها تأکید کرده‌اند که اگر کمک‌های اولیه در زمین مسابقه با آن سرعت و دقت انجام نمی‌شد، پیامدهای این حادثه می‌توانست بسیار تلخ‌تر باشد.
برای خانواده، دوستان و هم‌تیمی‌های خیمنز روزها و هفته‌های پس از جراحی با نگرانی فراوان سپری شد؛ نگرانی‌ای که بیش از فوتبال، به سلامت و حتی زندگی او مربوط می‌شد.
پیامی که خیمنز تنها ۲۴ ساعت پس از جراحی در گروه واتس‌اپ تیم ارسال کرد و در آن نوشت حالش خوب است، موجی از آرامش را به اردوی وولورهمپتون بازگرداند.
بازگشتی که غیرممکن به نظر می‌رسید
تنها دو هفته پس از جراحی، خیمنز به محل تمرین تیمش رفت؛ رنگ‌پریده، ناپایدار و با کلاهی بزرگ که جای زخم روی سرش را پنهان می‌کرد.
چند هفته بعد توانست دوباره توپ را لمس کند، با سگش قدم بزند و تمرینات ابتدایی را از سر بگیرد. هرچند همچنان از مشکلات تعادلی رنج می‌برد و نیاز به استراحت فراوان داشت.
بازگشت او به تمرینات مرحله‌به‌مرحله انجام شد. ابتدا به‌صورت انفرادی، سپس در بازی‌های سبک و بدون هرگونه تماس فیزیکی. حتی اجازه ورود به محوطه جریمه را هم نداشت.
خیمنز بعدها با شوخی گفته بود: «انگار بهترین بازیکن دنیا شده بودم؛ از کنار همه عبور می‌کردم چون هیچ‌کس اجازه نداشت به من نزدیک شود!»
در این مسیر، حمایت باشگاه، جامعه فوتبال و همچنین پتر چک، دروازه‌بان پیشین چلسی و آرسنال که تجربه مشابهی از آسیب‌دیدگی سر داشت، نقش مهمی در روند بازگشت او ایفا کرد.
او به تدریج تمرین ضربه سر را با توپ‌های فومی، سپس توپ‌های پلاستیکی و در نهایت توپ‌های معمولی آغاز کرد تا شش ماه پس از حادثه، بار دیگر به تمرینات کامل بازگردد.
هدبندی که آن روزها برای محافظت از سرش استفاده می‌کرد، از آن زمان به بخشی جدایی‌ناپذیر از چهره فوتبالی او تبدیل شده است.
از بحران تا تولدی دوباره
اگرچه خیمنز به فوتبال بازگشت، اما همه چیز مثل گذشته نبود.
اعتماد به‌ نفس او، به‌ویژه در ضربات سر، کاهش یافته بود و هدبند محافظ نیز روی کیفیت ضرباتش تأثیر می‌گذاشت.
افت عملکرد باعث شد جایگاهش در وولورهمپتون متزلزل شود. او در فصل ۲۳-۲۰۲۲ حتی موفق به گلزنی در لیگ برتر نشد و در نهایت در تابستان همان سال این باشگاه را ترک کرد.
اما انتقال به فولام نقطه عطف جدیدی در زندگی حرفه‌ای او بود.
زیر نظر مارکو سیلوا، سبک بازی خیمنز تغییر کرد. او دیگر مهاجم پرجنب‌وجوش و انفجاری سال‌های اوج خود نبود، اما با تکیه بر هوش تاکتیکی، مهارت فنی و تلاش بی‌وقفه توانست بار دیگر به بازیکنی مؤثر تبدیل شود.
گل‌ها دوباره از راه رسیدند. او در فصل ۲۵-۲۰۲۴ برای باشگاه و تیم ملی ۱۸ گل به ثمر رساند و نقش مهمی در قهرمانی مکزیک در جام طلایی کونکاکاف ایفا کرد.
پیش از آن نیز با پنج گل عنوان آقای گل لیگ ملت‌های کونکاکاف را به دست آورده بود و در فینال برابر پاناما هر دو گل تیمش، از جمله گل پیروزی‌بخش دقیقه ۹۲، را به ثمر رساند.
اشک‌های مردی که مرگ را شکست داد
سرانجام در جام جهانی ۲۰۲۶، خیمنز برای نخستین‌بار در دوران حرفه‌ای خود در ترکیب اصلی مکزیک در یک مسابقه جام جهانی قرار گرفت.
این در حالی بود که او در سه دوره قبلی جام جهانی تنها به عنوان بازیکن تعویضی به میدان رفته بود.
دقیقه ۶۷ دیدار برابر آفریقای جنوبی، لحظه‌ای بود که همه چیز کامل شد؛ ضربه سری دقیق و تماشایی، درست همان نوع گلی که پیش از مصدومیت شدیدش به امضای فوتبالی او تبدیل شده بود.
پس از گلزنی، خیمنز به آسمان نگاه کرد و یاد پدرش افتاد که در ماه مارس درگذشته بود. اشک‌ها روی گونه‌هایش جاری شد؛ اشک‌هایی که روایتگر سال‌ها درد، مبارزه، تردید و امید بودند.
او پیش‌تر درباره تجربه نزدیک به مرگ خود گفته بود: «این اتفاق باعث می‌شود به چیزهایی فکر کنی که قبلاً هرگز به آن‌ها فکر نکرده بودی. یاد می‌گیری بیش‌تر از آنچه انجام می‌دهی لذت ببری و زندگی را با تمام وجود زندگی کنی.»
جام جهانی ۲۰۲۶ هنوز در آغاز راه است، اما بدون تردید یکی از تأثیرگذارترین داستان‌های خود را همین حالا روایت کرده است؛ داستان مردی که ابتدا زنده ماند، سپس دوباره درخشید و حالا در بزرگ‌ترین صحنه فوتبال جهان تاریخ‌سازی کرده است.

ما را در کانال تلگرامی «کانال ورزش» دنبال کنید