ایسنا/در روزهای اخیر، بحث‌ها و ابهام‌هایی درباره عملکرد و نقش رهبری مرتضی شریفی در تیم ملی والیبال ایران افزایش یافته است؛ موضوعی که عمدتا به نقش او به عنوان کاپیتان و تاثیرگذاری‌اش در جریان مسابقات بازمی‌گردد.
از زمان برعهده گرفتن بازوبند کاپیتانی توسط مرتضی شریفی، پرسش‌هایی درباره میزان اثرگذاری او در مدیریت شرایط مسابقه و هدایت روحی بازیکنان مطرح شده است. به نوعی نقش ارتباطی او میان بازیکنان در جریان بازی و همچنین انتقال انرژی مثبت در لحظات حساس کم‌رنگ است.

در همین چارچوب، موضوع زبان بدن و واکنش‌های او در جریان مسابقات نیز مورد توجه قرار گرفته است. در شرایطی که تیم تحت فشار قرار می‌گیرد، نقش کاپیتان در ایجاد آرامش و بازگرداندن تمرکز تیم پررنگ‌تر خواهد بود؛ موضوعی که از زمان کاپیتانی شریفی کمتر مشاهده شده است.

از سوی دیگر، مساله حضور رسانه‌ای نیز یکی از محورهای مطرح‌شده در این نقدهاست. غیبت یا محدود بودن مصاحبه‌های رسمی کاپیتان تیم ملی در مقایسه با سایر بازیکنان، جای نقد دارد و در تضاد با نقش رهبری در یک تیم ملی است. در این میان، مقایسه‌هایی نیز با دوره‌های گذشته تیم ملی و بازیکنانی مانند سعید معروف مطرح می‌شود؛ بازیکنانی که علاوه بر نقش فنی، در رهبری درون زمین نیز تاثیرگذار بودند.

در بخش فنی نیز برخی مسابقات اخیر تیم ملی، از جمله دیدار برابر جمهوری چک در رقابت‌های قهرمانی جهان ۲۰۲۵ و همچنین مسابقه مقابل بلژیک در لیگ ملت‌های ۲۰۲۶، به‌عنوان نمونه‌هایی از نوسان عملکرد فردی کاپیتان تیم ملی مطرح شده‌ است.

در شرایطی که تیم ملی والیبال ایران در مسیر ادامه رقابت‌های بین‌المللی از جمله لیگ ملت‌ها قرار دارد، موضوع رهبری درون زمین و مدیریت شرایط روحی تیم همچنان یکی از بحث‌های اصلی است؛ موضوعی که به نظر می‌رسد در ادامه نیز مورد توجه خواهد بود. بنابراین اگر روبرتو پیاتزا و فدراسیون والیبال راه‌حلی برای آن پیدا نکنند، مشکلات فعلی می‌تواند در ادامه رقابت‌ها نیز تکرار شود و تیم را با مشکل جدی مواجه کند.

با این حال، هنوز فرصت برای بازگشت و اصلاح وجود دارد؛ موضوعی که بیش از هر چیز به هماهنگی میان رهبری درون زمین، کادر فنی و ساختار مدیریتی تیم کمک کند.

ما را در کانال تلگرامی «کانال ورزش» دنبال کنید