ورزش 3/جام جهانی جرمی دوکو برخلاف انتظارات او و تیم ملی بلژیک پیش رفته است. وینگری که پیش از شروع مسابقات یکی از مهم‌ترین سلاح‌های شیاطین سرخ به شمار می‌رفت، حالا ممکن است در دیدار حساس برابر آمریکا روی نیمکت بنشیند.
مسیر تیم ملی بلژیک در این جام جهانی عجیب و پرنوسان بوده است. دو تساوی ابتدایی برابر مصر و ایران در مسابقاتی که روی کاغذ قابل برد به نظر می‌رسید، بزرگ‌ترین پیروزی تاریخ بلژیک در جام جهانی مقابل نیوزیلند، تیمی با پایین‌ترین رتبه در میان حاضرین مسابقات، و سپس صعودی معجزه‌آسا برابر سنگال پس از نمایشی کم‌اثر تا دقیقه ۸۵ مسابقه، تصویری پیچیده از وضعیت شیاطین سرخ ساخته است. در میان این شرایط، وضعیت بعضی بازیکنان بیشتر از بقیه جلب توجه می‌کند و جرمی دوکو در صدر این فهرست قرار دارد. او پیش از شروع مسابقات، هم از نگاه هم‌تیمی‌ها و هم از نگاه حریفان، یکی از خطرناک‌ترین بازیکنان بلژیک بود. روی کاغذ، بخش مهمی از قدرت هجومی تیم رودی گارسیا به دوکو وابسته به نظر می‌رسید.

کوین دی‌بروینه، هم‌تیمی سابق او در منچسترسیتی، پیش از مسابقات درباره دوکو گفته بود: «او مؤثرتر شده است. در هر مسابقه ۱۵ تا ۲۰ دریبل می‌زند و دفاع کردن برابرش تقریباً غیرممکن است. من سه بار در هر بازی دریبل می‌زنم و خسته می‌شوم. او چیز ویژه‌ای دارد. فهمیده چه زمانی باید حرکت کند و چه زمانی باید توپ را بدهد. کار من را در زمین راحت‌تر می‌کند.» دوکو در مرحله انتخابی مؤثرترین بازیکن تیم رودی گارسیا بود، با پنج گل و سه پاس گل. او فصل باشگاهی خود در انگلیس را هم با فرم بسیار خوبی به پایان رسانده بود. همه چیز برای حضور قدرتمند در بزرگ‌ترین تورنمنت فوتبال جهان آماده به نظر می‌رسید، اما ماجرا خیلی زود مسیر دیگری پیدا کرد.

نخستین تردید در نهم ژوئن شکل گرفت، یک روز پس از ورود بازیکنان بلژیک به خاک آمریکا. دوکو در میانه تمرین زمین را ترک کرد. دلیل این اتفاق، مشکل خفیف تنفسی عنوان شد که از زمان اردوی توبیزه همراه او بود. این پرسش بی‌پاسخ ماند که آیا همین مشکل سه روز قبل هم وجود داشت، زمانی که او در دیدار دوستانه برابر تونس دو پاس گل داده بود یا نه. نگرانی‌ها فردای آن روز کمتر شد، وقتی د وینتر، هم‌تیمی و دوست قدیمی دوکو، گفت: «چیز مهمی نیست. اصلاً مسئله‌ای وجود ندارد.» چند روز بعد خبر دیگری از زندگی شخصی دوکو منتشر شد. او در دقیقه پایانی یک گفت‌وگوی ۲۵ دقیقه‌ای اعلام کرد که به‌زودی برای نخستین بار پدر خواهد شد. زمان تولد فرزندش حوالی ابتدای جولای بود و طبیعی بود که بخواهد در کنار همسرش باشد. کادر تیم ملی بلژیک که با این خبر غافلگیر شده بود، اعلام کرد اطلاعیه رسمی منتشر خواهد شد، اما چنین اطلاعیه‌ای هنوز منتشر نشده و همین موضوع در را به روی گمانه‌زنی‌ها باز کرد.

بیستم ژوئن، یک روز پیش از بازی با ایران، دوکو که در مسابقه نخست برابر مصر اثرگذاری لازم را نداشت، همراه تیم به لس‌آنجلس سفر کرده بود، اما چند دقیقه پیش از تمرین بلژیک، جلسه‌ای کوتاه و ناگهانی برگزار شد. ونسان مانارت، مدیر ورزشی فدراسیون فوتبال بلژیک، اعلام کرد مشکل تنفسی همچنان وجود دارد و دوکو برای دیدار با ایران در دسترس نیست. او پس از آن مسابقه اردوی تیم ملی را ترک کرد تا به لندن برود و کنار همسرش شایرین باشد. تولد فرزندش نزدیک بود و او به موقع به پایتخت انگلیس رسید تا این لحظه را از دست ندهد. دوکو در ۲۳ ژوئن، طبق برنامه قبلی، دوباره به اردوی بلژیک برگشت تا برای دیدار سرنوشت‌ساز با نیوزیلند آماده شود. با وجود اینکه رودی گارسیا در پاسخ به پرسشی درباره احتمال حضور او در ترکیب اصلی گفته بود «احتمالاً نه»، دوکو از ابتدا بازی کرد. این جمله گارسیا نوعی نیمه‌حقیقت برای گمراه کردن سرمربی نیوزیلند بود. با این حال، نمایش دوکو در زمین چندان چشمگیر نبود و او در دقیقه ۵۶ تعویض شد.

گارسیا پس از پایان مرحله گروهی درباره وضعیت او صریح صحبت کرد: «چیزی که می‌توانم بگویم این است که ما سه بازی مرحله گروهی را بدون جرمی انجام دادیم.» این در حالی بود که دوکو در بازی اول و سوم در ترکیب اصلی حضور داشت. سرمربی بلژیک ادامه داد: «او در دوران آماده‌سازی فوق‌العاده بود، در پایان فصل هم با منچسترسیتی عالی کار می‌کرد. وقتی یک بازیکن در اوج آمادگی قرار دارد، گاهی نزدیک است که بعد از آن با مشکلی روبه‌رو شود. همین اتفاق افتاد. وقتی از نظر پزشکی صددرصد آماده نیست، دیگر نمی‌تواند به تیم کمک کند.» گارسیا همچنین گفت: «او برابر مصر هم آن‌قدرها خوب نبود. اگر شرایطش خوب بود، مقابل ایران بازی می‌کرد و بعد از مسابقه پرواز می‌کرد. از نظر ذهنی هزار درصد اینجاست. چیزی که به او ضربه زد، این بود که بعد از عفونت تنفسی کاملاً ریکاوری نکرده بود. حالا کم‌کم بهتر می‌شود. حتی اگر دو بازی را از ابتدا شروع کرد، از سطح واقعی آمادگی‌اش فاصله زیادی داشت.»

دوکو می‌خواست در این جام جهانی اثر خود را بگذارد، اما تا اینجا فاصله زیادی با آن هدف دارد. نگرانی‌ها بعد از بازی با سنگال بیشتر هم شد. او دوباره در دقیقه ۵۶ تعویض شد، همزمان با کوین دی‌بروینه، اما برخلاف هم‌تیمی باتجربه‌اش به نظر می‌رسید این تصمیم را سخت‌تر پذیرفته است. از حرکت لب‌هایش این‌طور برداشت شد که می‌پرسد: «چرا؟» سپس روی نیمکت نشست، دور از دیگران، در حالتی میان سردرگمی و ناراحتی، شاید هم گلایه از خودش. اتفاق دیگری هم بعد از بازگشت بزرگ بلژیک برابر سنگال توجه‌ها را جلب کرد. دوکو در عکس تیمی داخل رختکن پس از آن پیروزی دیوانه‌وار دیده نشد، همان‌طور که براندون میشل، ناتان نگوی و دودی لوکباکیو هم در آن عکس حضور نداشتند. این موضوع به عنوان یک اشتباه ارتباطی توضیح داده شد، اما با توجه به شرایطی که دوکو در این جام جهانی پشت سر می‌گذارد، حتی چنین جزئیاتی هم اهمیت پیدا می‌کند.

حالا وضعیت او مبهم‌تر از همیشه است. آیا هنوز مشکل تنفسی آزارش می‌دهد؟ آیا پروازهای رفت و برگشت به لندن و اختلاف ساعت، فرم درخشانش را مختل کرده است؟ از نظر ذهنی چقدر تحت تأثیر قرار گرفته؟ آیا عوامل دیگری هم در این افت نقش داشته‌اند؟ پاسخ دقیق این پرسش‌ها را فقط خود دوکو می‌تواند بدهد. آمار او نیز چندان امیدوارکننده نیست. دوکو در سه حضور خود در این جام جهانی، مجموعاً ۱۹۸ دقیقه بازی کرده و فقط سه بار به سمت دروازه شوت زده که تنها یکی از آنها در چارچوب بوده است. او از هشت ارسال، سه ارسال موفق داشته و فقط یک خطا از حریف گرفته است. مقابل سنگال نیز در ۵۶ دقیقه، ۲۴ بار توپ را لمس کرد و از دو تلاش برای دریبل، یک دریبل موفق داشت. این اعداد با سطح معمول عملکرد او فاصله زیادی دارد.

در این شرایط، حضور دوکو در ترکیب اصلی بلژیک مقابل آمریکا دیگر قطعی نیست. چند رقیب او در خط حمله امتیازهای مهمی گرفته‌اند و تقریباً همه گزینه‌های جایگزین توانسته‌اند نظر کادر فنی را جلب کنند. لئاندرو تروسارد یکی از بازیکنان آماده بلژیک در این تورنمنت بوده و ممکن است رودی گارسیا وسوسه شود او را در سمت چپ، پست مورد علاقه‌اش، به میدان بفرستد. الکسیس سالماکرز هم بازیکنی است که گارسیا به پروفایل او علاقه زیادی دارد. بازیکن میلان در حمله اثرگذار است و همزمان در کار دفاعی هم به تیم کمک می‌کند. دودی لوکباکیو گزینه دیگری است که می‌تواند با حرکات غیرقابل پیش‌بینی خود در سمت راست خط دفاعی حریف را به هم بریزد. دیگو موریرا نیز برابر سنگال ورود قابل توجهی به زمین داشت. این بازیکن ۲۱ ساله چپ‌پا در نخستین تجربه‌اش در یک تورنمنت بزرگ، با جسارت، دوندگی دفاعی، حرکت‌های مداوم و انرژی مثبت نمایش امیدوارکننده‌ای ارائه کرد. به این ترتیب، پس از روملو لوکاکو، ممکن است یکی دیگر از مهره‌های مهم تیم ملی بلژیک نیز نقش یک ذخیره لوکس را در جام جهانی بپذیرد. چند هفته پیش، تصور شروع یک بازی مرحله یک‌هشتم نهایی بدون لوکاکو و دوکو تقریباً غیرممکن به نظر می‌رسید، اما حالا این سناریو به یک احتمال جدی تبدیل شده است.

ما را در کانال تلگرامی «کانال ورزش» دنبال کنید