ورزش 3/شاید مهار لیونل مسی غیرممکن به نظر برسد، اما یک استثنا وجود دارد که که توانسته او را به‌طور کامل از بازی خارج کند.
لیونل مسی در ۳۹ سالگی همچنان کابوس مدافعان است. او در جام جهانی ۲۰۲۶ بار دیگر با لحظاتی خیره‌کننده می‌درخشد. نمایش‌های او ثابت می‌کند نبوغش مانند یک کت خوش‌دوخت، گذر زمان را به رسمیت نمی‌شناسد. بیست سال پس از نخستین حضورش در جام جهانی، همان سؤال قدیمی هنوز مطرح است: آیا می‌توان مسی را مهار کرد؟ یا بهتر بگوییم، آیا تاکنون کسی واقعاً موفق به متوقف کردن او شده است؟ پاسخ مثبت است؛ دست‌کم یک نفر در زمانی که مسی در اوج دوران فوتبالش قرار داشت، چنین کاری را انجام داد.

این داستان به ژوئیه ۲۰۱۱ و شهر سانتافه آرژانتین بازمی‌گردد؛ شبی سرد در ورزشگاه بریگادیه ژنرال استانیسلائو لوپس، خانه باشگاه کولون. در مرحله گروهی کوپا آمریکا، آرژانتین میزبان به مصاف کلمبیا رفت. این ورزشگاه در آرژانتین با لقب «گورستان فیل‌ها» شناخته می‌شود؛ لقبی که به دلیل سابقه کولون در شکست دادن تیم‌های بزرگ فوتبال این کشور به آن داده‌اند. آن روز نیز آرژانتین و مسی برای دیداری سرنوشت‌ساز به این ورزشگاه آمده بودند.

آرژانتین پس از تساوی ناامیدکننده ۱-۱ مقابل بولیوی، با هو شدن هواداران روبه‌رو شده بود و فشار روی تیم و به‌ویژه مسی به اوج رسیده بود. در سوی دیگر، کلمبیا بازی نخست خود را با پیروزی ۱-۰ برابر کاستاریکا پشت سر گذاشته بود.

در آن زمان، مسی ۲۴ سال داشت، دو بار برنده توپ طلا شده بود و در مسیر کسب سومین توپ طلای متوالی قرار داشت. با این حال، بسیاری در آرژانتین معتقد بودند درخشش او با تیم ملی به اندازه نمایش‌های فوق‌العاده‌اش در بارسلونا نیست و همین موضوع به بحثی دائمی تبدیل شده بود.

پیش از آغاز آن کوپا آمریکا، مسی با تیم رؤیایی پپ گواردیولا قهرمان لیگ قهرمانان اروپا شده بود و در فینال ومبلی برابر منچستریونایتد، با نمایشی بی‌نقص عنوان بهترین بازیکن مسابقه را کسب کرده بود.

اما در آن سوی میدان، هافبک دفاعی کلمبیا، کارلوس سانچس، هنوز حتی در کشور خودش هم چندان شناخته‌شده نبود. او در ۱۹ سالگی کلمبیا را ترک کرده و فوتبال حرفه‌ای‌اش را در اروگوئه آغاز کرده بود. سپس راهی والنسین فرانسه شد و در تیم ملی نیز پس از کنار گذاشته شدن از کوپا آمریکا ۲۰۰۷، کم‌کم به هافبکی قابل اعتماد تبدیل شد، اما هنوز لحظه‌ای نداشت که نامش را بر سر زبان‌ها بیندازد.

آن شب در سانتافه، مأموریتی به بزرگی یک فیل به او سپرده شد: مهار لیونل مسی. سانچس در دیدار نخست مقابل کاستاریکا بازی نکرده بود، اما کادر فنی برای تقابل با آرژانتین به یک هافبک دفاعی‌تر نیاز داشت. او به The Athletic گفت: «کادر فنی همیشه با شوخی و کنایه می‌پرسید حالت چطور است تا واکنش‌مان را بسنجد. من همیشه جواب می‌دادم: "می‌خواهم بازی کنم."»

چند روز پیش از مسابقه، لئونل آلوارس، ستاره سابق فوتبال کلمبیا که در کادر فنی حضور داشت، هنگام ناهار او را کنار کشید و پرسید: «خودت را مقابل مسی چطور می‌بینی؟» سانچس پاسخ داد: «بیرون از زمین برایش احترام قائلم، اما داخل زمین هرکس کار خودش را انجام می‌دهد. اگر بخواهید نفر به نفر او را مهار کنم، آماده‌ام.»

مهار نفر به نفر مسی معمولاً مأموریتی غیرممکن به نظر می‌رسید. حتی محدود کردن او هم کار بسیار دشواری بود، چه برسد به اینکه کاملاً از جریان بازی خارج شود، اما کلمبیا برای این مسابقه برنامه مشخصی داشت. سانچس توضیح داد: «نقشه بازی را با کادر فنی طراحی کردیم. در سیستم لوزیِ خط هافبک، وظیفه من فقط دنبال کردن مسی بود. هدفم این بود که او را وادار کنم رو به عقب بازی کند. اگر مسی مجبور می‌شد به عقب پاس بدهد، یعنی ما برنده شده‌ایم.»

در تمرینات، یکی از بازیکنان نقش مسی را بازی می‌کرد، اما خود سانچس می‌دانست هیچ تمرینی نمی‌تواند شما را برای رویارویی واقعی با مسی آماده کند.

از همان ابتدای مسابقه، نقشه کلمبیا جواب داد. هر بار مسی برای دریافت توپ عقب می‌آمد، سانچس بلافاصله کنارش حاضر می‌شد و او را مجبور می‌کرد توپ را به بازیکن دیگری بسپارد. اگر هم مسی از او عبور می‌کرد، لوئیس آمارانتو پریا پشت سرش آماده پوشش بود.

هرنان داریو گومس، سرمربی کلمبیا، به او تأکید کرده بود که بازی تمیز انجام دهد و به هیچ وجه اخراج نشود. سانچس گفت: «به من گفتند خشن باش، اما هوشمندانه. همیشه روی توپ خشن بودم، نه روی بازیکن. پیام مربی این بود: "به مسی نشان بده اینجایی، اما کاری نکن اخراج شوی."»

آرژانتین مالکیت توپ را در اختیار داشت، اما مقابل دفاع فشرده و منظم کلمبیا راه به جایی نمی‌برد. هرچه زمان می‌گذشت، اضطراب و نارضایتی تماشاگران بیشتر می‌شد. سانچس می‌گوید: «مسی هیچ شکایتی نمی‌کرد. چیزی به من نمی‌گفت. ضربه را می‌خورد، بلند می‌شد و دوباره توپ می‌خواست. همین باعث شد احترامم به او بیشتر شود.»

البته مسی چند بار هم از سد او عبور کرد و در بین دو نیمه، گومس از سانچس خواست فاصله‌اش را کمتر کند و عملاً سایه به سایه مسی حرکت کند. در نیمه دوم، سانچس تقریباً در تمام نقاط زمین همراه مسی بود. تلاش بی‌وقفه او در کنار دفاع منسجم کلمبیا، ستاره آرژانتین را کلافه کرده بود.

سرخیو باتیستا برای تغییر روند بازی، سرخیو آگوئرو و گونسالو ایگواین را به زمین فرستاد تا کنار مسی و کارلوس توس بازی کنند، اما وظیفه سانچس تغییری نکرد. او می‌گوید: «مقابل مسی همیشه نوع دیگری از فشار را حس می‌کنی. او فقط بازی‌ساز نیست، قاتل و برنده است. توپ را پاس می‌دهد و بلافاصله به سمت دروازه فرار می‌کند. اگر حتی برای یک لحظه نگاهت را از او برداری، ناپدید شده است.»

در دقایق پایانی، سانچس با تکلی کاملاً به‌موقع مسی را نقش زمین کرد و تماشاگران آرژانتینی با تشویقی طعنه‌آمیز، برتری او را به رسمیت شناختند. سوت پایان با نتیجه ۰-۰ به صدا درآمد و هواداران آرژانتین تیم‌شان را با سوت بدرقه کردند.

پس از مسابقه، چند بازیکن کلمبیا به دنبال گرفتن پیراهن مسی بودند، اما سانچس باز هم دست از تعقیب او برنداشت. او گفت: «تا داخل تونل رختکن دنبالش رفتم تا پیراهنش را بگیرم. فکر می‌کردم قبول نکند، اما با نهایت احترام پیراهنش را به من داد. هنوز هم یکی از ارزشمندترین پیراهن‌هایی است که دارم.»

بعد از آن مسابقه، سانچس در آمریکای جنوبی به «ضدِ مسی» مشهور شد؛ لقبی که اعتبار زیادی برایش به همراه آورد و باعث شد باشگاه‌هایی مانند استون ویلا، فیورنتینا، وستهام و واتفورد به سراغش بیایند. او می‌گوید: «آن مسابقه همه چیز را تغییر داد. قبل و بعد از آن بازی، زندگی فوتبالی من کاملاً متفاوت شد. وقتی توانستی برنده توپ طلای جهان را مهار کنی، همه نگاه‌ها به سمتت جلب می‌شود.»

سانچس که اکنون ۴۰ سال دارد، پس از بازنشستگی پروژه‌ای به نام لیگا ال دورادو را راه‌اندازی کرده است؛ لیگ جدیدی که هدفش ایجاد فرصت برای استعدادهای مناطق محروم کلمبیاست. او می‌گوید: «ما کشوری ۵۰ میلیونی هستیم، اما فقط حدود ۹۸۰ فوتبالیست حرفه‌ای داریم، چون تنها دو سطح حرفه‌ای وجود دارد. می‌خواهیم فرصت‌های بیشتری برای جوانان ایجاد کنیم.»

ما را در کانال تلگرامی «کانال ورزش» دنبال کنید