ایسنا/قرارگرفتن نام‌های محمدجواد میرزایی و مهدی جمالی در فهرست تیم ملی جوانان، زنگ یادآوری دیگری بود برای جایگاه ویژه بوشهر در نقشه هندبال ایران. استانی که طی دو دهه گذشته، چه در رده‌های پایه و چه در ترکیب بزرگسالان، همواره سهمی قابل‌توجه در معرفی استعدادهای ناب به بدنه تیم‌های ملی داشته است.
تداوم این حضور در اردوهای ملی، یک رخداد تصادفی یا مقطعی نیست. بلکه حاصل سال‌ها عرق ریختن مربیان پایه، پشتوانه غنی انسانی و فرهنگی است که هندبال را به یکی از رشته‌های ریشه‌دار و محبوب این خطه تبدیل کرده است. بی‌شک اگر این ظرفیت عظیم با حمایت‌های جدی‌تر، برگزاری مسابقات منظم و تأمین امکانات استاندارد گره بخورد، بوشهر کماکان یکی از اصلی‌ترین مراکز تأمین بازیکن برای تیم‌های ملی ایران باقی خواهد ماند.

نسلی که آینده هندبال ایران را می‌سازد
تیم ملی جوانان هندبال ایران در رقابت‌های قهرمانی آسیا در چین، اگرچه پس از صعود از مرحله گروهی در یک دیدار نفس‌گیر برابر بحرین شکست خورد و از رسیدن به جمع چهار تیم پایانی و کسب سهمیه مسابقات قهرمانی جهان بازماند، اما نمایش این ترکیب جوان نشان داد هندبال ایران همچنان از پشتوانه‌ای ارزشمند و نسلی مستعد برخوردار است. پیش از سوت آغاز مسابقات، ارزیابی‌های فدراسیون جهانی و کنفدراسیون هندبال آسیا، ایران را در میان مدعیان اصلی صعود به مراحل پایانی قرار داده بود؛ جایگاهی که محصول حضور مستمر در جمع تیم‌های برتر قاره طی سال‌های اخیر است، نه یک درخشش زودگذر.

برتری تاکتیکی؛ نقطه قوت جوانان ایران
از منظر فنی، بارزترین ویژگی این تیم، نظم تاکتیکی و درک بالای بازیکنان از وظایف فردی و گروهی بود. ایران در فاز حمله، تنها به توانایی‌های انفرادی متکی نبود. گردش سریع توپ، جابه‌جایی‌های مؤثر بدون توپ، ایجاد برتری عددی در کناره‌ها و شوت‌های به‌موقع از راه دور، بارها ساختار دفاعی حریفان را از هم پاشید. این سبک بازی گواهی بود بر اینکه بازیکنان، علاوه بر مهارت‌های تکنیکی، در اجرای نقشه‌های تاکتیکی به هماهنگی قابل‌قبولی رسیده‌اند.
در سمت دیگر زمین، ساختار دفاعی ۶-۰ ایران عملکردی قابل‌توجه از خود به جای گذاشت. مدافعان با جابه‌جایی‌های هماهنگ، پوشش مناسب خطوط پاس و همکاری مؤثر با دروازه‌بان، اجازه نفوذ آسان مهاجمان حریف به منطقه شش متر را نمی‌دادند. در برخی مقاطع حساس، تغییر سیستم دفاعی و افزایش فشار روی بازیکنان کلیدی حریف، زمینه‌ساز ضدحملات برق‌آسای ایران شد؛ موضوعی که از انعطاف‌پذیری تاکتیکی کادر فنی حکایت داشت.

تجربه؛ پاشنه آشیل ایران در لحظات حساس
با این حال، مانند بسیاری از تیم‌های جوان، پاشنه آشیل ایران در دقایق حساس مسابقات خود را نشان داد. افت تمرکز، افزایش خطاهای فردی و کاهش کیفیت تصمیم‌گیری زیر فشار روانی، باعث شد در لحظات سرنوشت‌ساز، امتیازهای کلیدی از دست برود. این ضعف بیش از آنکه ریشه فنی داشته باشد، به کمبود تجربه در بازی‌های بزرگ بازمی‌گردد؛ تجربه‌ای که تنها در کوره مسابقات بین‌المللی و دیدارهای تدارکاتی سطح بالا به دست می‌آید.
دیدار برابر بحرین، محک جدی این نسل بود. بحرین سال‌هاست یکی از موفق‌ترین برنامه‌های استعدادیابی و آموزش پایه را در آسیا اجرا می‌کند و همواره در رده‌های سنی مختلف مدعی عنوان قهرمانی بوده است. با این وجود، ایران در بیشتر دقایق این نبرد، از نظر قدرت بدنی، سرعت انتقال توپ، هماهنگی دفاعی و اجرای برنامه‌های تاکتیکی چیزی کمتر از حریف نداشت و حتی در مقاطعی جریان بازی را کاملاً در اختیار گرفت. تفاوت دو تیم بیش از هر چیز در مدیریت لحظات حساس و بهره‌وری از فرصت‌های گل خلاصه می‌شد.

درخشش دو بوشهری در ترکیب تیم ملی
در ترکیب ایران، دو بازیکن بوشهری، محمدجواد میرزایی و مهدی جمالی، عملکردی درخشان از خود به نمایش گذاشتند و نقش مؤثری در پیشبرد برنامه‌های تاکتیکی تیم ایفا کردند.
میرزایی بیشتر در نقش مغز متفکر و بازی‌ساز ظاهر شد. او با دید باز، پاس‌های دقیق و توانایی در کنترل ریتم مسابقه، یکی از مهره‌های کلیدی ایران در طراحی حملات بود. آرامش او در زمان مالکیت توپ و انتخاب درست گزینه‌های پاس، باعث شد حملات ایران با نظم بیشتری شکل بگیرد و مهاجمان در موقعیت‌های ایده‌آل برای شوت‌زنی قرار بگیرند.
در سوی دیگر میدان، جمالی به یکی از ستون‌های اصلی خط دفاعی ایران تبدیل شد. او در نبردهای تن‌به‌تن موفق عمل کرد، با بدن‌گیری‌های حساب‌شده مسیر نفوذ مهاجمان را بست و در پوشش فضای شش متر نقش تعیین‌کننده‌ای داشت. حضور فیزیکی و جنگندگی او در دفاع، بارها حملات حریف را متوقف کرد و در فاز هجومی نیز با به ثمر رساندن گل‌های حساس، انرژی مضاعفی به تیم تزریق کرد.

بوشهر؛ قطب پرورش استعدادهای هندبال
حضور پررنگ این دو بازیکن، بار دیگر جایگاه بوشهر را به‌عنوان یکی از قطب‌های اصلی پرورش استعدادهای هندبال کشور تثبیت کرد. استانی که سال‌هاست با اتکا به مربیان دلسوز، علاقه‌مندی گسترده جو انان و سابقه درخشان در این رشته، سهمی ثابت در تیم‌های ملی دارد و کماکان یکی از مهم‌ترین منابع تأمین بازیکن برای هندبال ایران به شمار می‌رود.
ارزش این رقابت‌ها تنها در نتایج روی تابلوی امتیازات خلاصه نمی‌شد. کیفیت فنی ارائه‌شده توسط تیم ایران نشان داد فاصله هندبال کشور با قدرت‌های سنتی آسیا نسبت به گذشته به‌شکل محسوسی کمتر شده است. حذف زودهنگام تیم‌هایی مانند ژاپن و قطر نیز ثابت کرد سطح رقابت در قاره به‌شدت افزایش یافته و دیگر هیچ مسابقه‌ای از پیش قابل پیش‌بینی نیست. در چنین فضایی، قرار گرفتن نام ایران در میان تیم‌های مدعی، ارزش و اعتبار بیشتری پیدا می‌کند.

حمایت بیشتر؛ شرط تداوم این مسیر
این نسل، سرمایه آینده هندبال ایران است. اگر این بازیکنان فرصت درخشش در لیگ‌های حرفه‌ای، شرکت در اردوهای مشترک بین‌المللی و برگزاری مسابقات تدارکاتی باکیفیت را پیدا کنند، می‌توانند فاصله خود را با قدرت‌های نخست آسیا بیش از پیش کاهش دهند.

هندبال ایران امروز دیگر تیمی صرفاً شگفتی‌ساز نیست، بلکه به جایگاهی رسیده که رقبای آسیایی آن را یکی از مدعیان جدی می‌دانند. اکنون مهم‌ترین مأموریت، حفظ روند استعدادیابی، افزایش تجربه بین‌المللی بازیکنان و حمایت همه‌جانبه از نسل جوانی است که می‌تواند در سال‌های آینده، هندبال ایران را به جمع قدرت‌های جهان نزدیک‌تر کند.

ما را در کانال تلگرامی «کانال ورزش» دنبال کنید