فارس/ملیپوش جوان گهرزمین سیرجان که هفتههای ابتدایی فصل را با فشار و حسرت گل نزدن پشت سر گذاشته بود، پس از روزی تلخ و اشکبار، بالاخره در هفته چهارم پاسخ تمام آن روزهای سخت را در زمین داد.
بعضی گلها فقط یک گل نیستند. گاهی یک ضربه به توپ میتواند بار هفتهها فشار، حسرت و انتظار را از روی دوش یک بازیکن بردارد. داستان بهروز عظیمی در شروع فصل جدید دقیقاً همین بود.ستاره ملیپوش گهر زمین سیرجان که فصل گذشته یکی از چهرههای درخشان لیگ بود و به زدن 21 گل نقش پررنگی در نایب قهرمانی مس سونگون داشت، فصل جدید را برخلاف انتظار آغاز کرد. بازیکنی که خیلیها از او به عنوان یکی از استعدادهای ویژه فوتسال ایران یاد میکنند، در هفتههای ابتدایی هرچه زد به در بسته خورد و توپهایش راهی به دروازه پیدا نکردند.این ناکامی برای بازیکنی با ویژگیهای عظیمی ساده نبود. فشار گل نزدن در دیدار برابر پالایش نفت اصفهان به جایی رسید که ستاره جوان گهر زمین روی نیمکت نشست و اشک ریخت.
تصویری که بیش از هر چیز نشان میداد این بازیکن چقدر برای گلزنی و کمک به تیمش انگیزه دارد.اما واکنش سیرجانیها، واکنش به یک شکست یا ناکامی معمولی نبود. هواداران گهر زمین که شرایط ستاره جوان تیمشان را دیده بودند، به جای سرزنش، پشت او ایستادند و با شعار «بهروز با تعصب» به مهاجم تیمشان روحیه دادند. آنها نشان دادند که برای حمایت از بازیکنی که پیراهن تیمشان را با تمام توان پوشیده، قرار نیست فقط در روزهای خوب کنار او باشند.عظیمی هم خیلی زود جواب این اعتماد را داد
هفته چهارم بالاخره همان لحظهای رسید که او انتظارش را میکشید. پای ستاره ملیپوش گهر زمین به گل باز شد و عظیمی نه یک بار، بلکه دو بار دروازه فولاد زرند را باز کرد تا طلسم گل نزدن را با یک دبل بشکند.برای عظیمی، این دبل پایان یک فشار روحی و شروع دوبارهای بود که میتواند فصل او را تغییر دهد.
