ورزش 3/بازیهای آسیایی به روزهای پایانی رسیده و فقط دو روز تا مراسم اختتامیه بازیهای آسیایی ناگویا باقی مانده است.
جدول مدال‌های طلا که مقابل چشم قرار می‌گیرد، تصویر عجیبی دارد. چین با ۱۶۲ طلا در صدر است، ژاپنِ میزبان ۷۰ طلا دارد و کره جنوبی با ۳۳ طلا در رده سوم قرار گرفته است. فاصله چین و ژاپن به ۹۲ مدال طلا رسیده. حتی اگر طلای ژاپن و کره جنوبی را روی هم بگذاریم، باز هم به عدد چین نمی‌رسیم.
این دیگر فقط فاصله نیست، یک شکاف بزرگ است.
اول ژاپن.
میزبان بازی‌هاست، در خانه رقابت می‌کند، تماشاگرانش گلو پاره کرده‌اند و در برگزاری مسابقات هم جدیت زیادی نشان داده است. ژاپن اکنون ۷۰ طلا، ۸۴ نقره و ۸۵ برنز دارد و با ۲۳۹ مدال در جایگاه دوم جدول قرار گرفته است.
در نگاه اول نتیجه بدی نیست. مسئله اما در ترکیب مدال‌هاست.
مجموع نقره و برنز ژاپن به ۱۶۹ می‌رسد، یعنی بیش از دو برابر تعداد طلاها. به زبان ساده، ژاپنی‌ها زیاد روی سکو رفته‌اند، اما سهم طلاهایشان فاصله زیادی با تعداد کل مدال‌هایشان دارد.
جودو، کشتی، ژیمناستیک و دوهای نیمه‌استقامت همچنان از رشته‌های سنتی و قدرتمند ژاپن هستند و در خانه هم عملکرد قابل اتکایی داشته‌اند. اما در رشته‌هایی مثل شیرجه، وزنه‌برداری، تیراندازی و برخی رشته‌های آبی که چین مدال‌های زیادی جمع می‌کند، ژاپن عملاً نمی‌تواند با رقیب اصلی خود رقابت کند.
ژاپن حالا دو روز فرصت دارد تا تعداد طلاهایش را بیشتر کند. میزبان پیش از مسابقات هدف عبور از ۵۲ طلای بازیهای آسیایی هانگژو را دنبال می‌کرد و حالا از آن عدد عبور کرده است. فشار اصلی دیگر رسیدن به یک هدف حداقلی نیست، بلکه تلاش برای نزدیک‌تر شدن به چین و تثبیت جایگاه دوم است.
حالا کره جنوبی.
۳۳ طلا، ۳۹ نقره و ۶۲ برنز و در مجموع ۱۳۴ مدال. کره با وجود فاصله قابل توجه با ژاپن، همچنان جایگاه سوم را در اختیار دارد.
ازبکستان اما به ۲۰ طلا رسیده و با فاصله ۱۳ طلایی پشت سر کره قرار دارد. بنابراین برخلاف روزهای ابتدایی، فاصله کره با تیم چهارم دیگر آن‌قدرها هم بزرگ نیست و مسابقات دو روز پایانی همچنان می‌تواند جدول را جابه‌جا کند.
پایه‌های سنتی ورزش کره همچنان همان تیراندازی با کمان، تکواندو، شمشیربازی و کشتی هستند. در کنار آنها، بدمینتون نیز برای کره نتایج مهمی داشته است. با این حال، افزایش تعداد کشورهایی که در رشته‌های سنتی کره مدعی شده‌اند، فشار بیشتری روی این تیم ایجاد کرده است.
و چین.
۱۶۲ مدال طلا.
اما مهم‌تر از تعداد، جایی است که این طلاها از آن آمده‌اند.
چین در شنا ۳۰ طلا گرفت. ژانگ ژان‌شو نیز با هفت طلا به نخستین شناگر تاریخ بازیهای آسیایی تبدیل شد که در یک دوره هفت مدال طلا به دست می‌آورد. چین در مجموع ۳۰ طلا از ۴۱ طلای شنای این دوره را گرفت و ژاپن با هفت طلا در رده بعدی قرار گرفت.
در تیراندازی نیز چین یکی از قدرت‌های اصلی جدول باقی مانده و در رشته‌هایی مثل شیرجه، شنای هنری و قایقرانی همچنان حجم قابل توجهی از طلاها را جمع کرده است.
تنیس روی میز هم یکی از معدود جاهایی بود که چین ضربه خورد. طلای تیمی مردان به ژاپن رسید، اتفاقی که بعد از سال‌ها اهمیت زیادی داشت. با این حال، در سایر بخش‌های این رشته، چین همچنان دست بالا را حفظ کرده است.
اگر کمی عقب‌تر برویم، تصویر بزرگ‌تر هم جالب است.
بازیهای آسیایی از سال ۱۹۵۱ برگزار می‌شوند و ژاپن زمانی قدرت اول جدول مدال‌ها بود و هشت دوره متوالی در صدر قرار گرفت. چین نخستین بار در سال ۱۹۸۲ به صدر رسید. در بازیهای آسیایی ۱۹۸۶ سئول، چین و کره جنوبی تا آخرین لحظه برای جایگاه اول جنگیدند و چین با اختلاف تنها یک طلا، ۹۴ به ۹۳، صدرنشین شد.
از آن زمان، چین در ۱۱ دوره متوالی بازیهای آسیایی در صدر جدول مدال‌های طلا قرار گرفته است.
از «خروج از آسیا» تا تبدیل شدن به قدرت اول قاره، بیش از چهار دهه گذشته است.
البته این جدول برای چین بدون هشدار هم نیست. بسکتبال در بخش‌های مختلف نتوانست مطابق انتظار پیش برود و طلای تیمی مردان تنیس روی میز هم از دست رفت. این نتایج یادآوری می‌کنند که حتی قدرت اول جدول هم در بعضی رشته‌ها آسیب‌پذیر است.
دو روز دیگر باقی مانده و بازیها هنوز تمام نشده است.
ژاپن در خانه به دنبال افزایش تعداد طلاهایش است، کره باید جایگاه سوم را حفظ کند و چین فرصت دارد فاصله عجیب خود با رقبا را باز هم بیشتر کند.
و اما ایران.
کاروان ۳۰۵ نفری ورزشکاران ایران در ناگویا، در فاصله دو روز مانده تا پایان بازیها، ۴۵ مدال کسب کرده که این عدد مجموع ۱۵ طلا، ۱۷ نقره و ۱۳ برنز است.
کسب ۱۵ مدال طلا در رشته‌های کشتی، تکواندو، کاراته، وزنه‌برداری، کوراش، دوومیدانی، رویینگ و ووشو تا همین حالا هم رکورد بهتری را نسبت به ۱۳ مدال طلای ایران در بازیهای آسیایی هانگژو رقم زده و پیشرفت خوبی را نسبت به دوره قبلی نشان می‌دهد. اما باز هم با دوره‌های قبل تر از آن مثل اینچئون و گوانگژو که ۲۰ و ۲۱ طلا به نام ایران ثبت شد، فاصله زیادی دارد.
موضوع دیگر در خصوص تعداد رشته‌هایی است که تا کنون مدال کسب کرده‌اند که قبلاً این رکورد برای کاروان ایران 20 رشته بود اما در این دوره قطعاً این رکورد هم افزایش پیدا خواهد کرد و با مدال فردای پدل و مدال احتمالی واترپلو به عدد 22 می‌رسد.
اما مهم‌ترین موضوع روز سرنوشت‌ساز کاروان ایران است. فردا شنبه روزی است که ورزشکاران ایرانی در رشته‌های مختلف در جستجوی مدال‌های بازیهای آسیایی هستند. روزی که آخرین امید ایران برای رسیدن به طلاهای بیشتر خواهد بود.
کاروان ایران در پایان روز سیزدهم در رده ششم جدول رده‌بندی مدال‌ها ایستاده و هند را با شانزده طلا بالاتر از خود می‌بیند و تایلند هم با تعداد طلاهای مساوی با ایران و نقره کمتر در رده هفتم قرار دارد. اما ازبکستان را هم می‌توان در دایره این رقابت قرار داد که تا کنون بیست مدال طلا کسب کرده و البته کمی خود را نسبت به سه کشور هند، ایران و تایلند جدا کرده است.
در روز آخر سه کشتی‌گیر، یعنی یونس امامی، امیرعلی آذرپیرا و علی مومنی در کشتی آزاد، چهار ورزشکار در تکواندو یعنی ناهید کیانی، آرین سلیمی، مهدی حاجی موسایی و فاطمه احمدی و همچنین تیم ملی والیبال ایران که باید در فینال روبروی ژاپن بایستد امیدهای کسب مدال طلا برای ایران هستند.
البته که در رشته‌های پدل و واترپلو هم امید کسب مدال برنز وجود دارد اما بیش از هر چیز تعداد مدال‌های طلا برای کاروان ایران مهم است.
اگر تصور کنیم در کشتی و تکواندو بتوانیم در بهترین حالت پنج مدال طلا بگیریم و مدال طلای احتمالی والیبال را هم به جمع این مدال‌ها اضافه کنیم، ایران با اضافه شدن شش طلا در روز آخر می‌تواند حتی جلوتر از ازبکستان قرار بگیرد و بعد از سال‌ها جایگاه چهارم جدول مدال‌های بازیهای آسیایی را از آن خود کند.
اما کسب این تعداد مدال طلا در روز پایانی قطعاً کار سختی خواهد بود و باید دید در نهایت کشتی، تکواندو و والیبال می‌توانند چند طلا در روز آخر برای ایران کسب کنند. به احتمال فراوان جایگاه ایران بین پنجم تا هفتم خواهد بود، اما این‌که در بهترین حالت پنجم بشویم یا در بدترین حالت هفتم، هم بستگی به عملکرد خودمان دارد و هم رقبا.
