از جان گرفتن استقلال بعد از قهر «جونز» تا حسرت «فرشید» و «امید»

ميزان/ از روزي که مربي انگليسي تيم فوتبال استقلال قهر کرده، آبي‌پوشان بهتر و بهتر بازي مي‌کنند و نفس مي‌کشند. از جان گرفتن استقلال بعد از قهر جونز تا حسرت «فرشيد» و «اميد»به گزارش خبرنگار گروه ورزشي خبرگزاري ميزان، تيم فوتبال استقلال در يک بازي خانگي مقابل هم‌نام خوزستاني‌اش قرار گرفت و شکست ديگري را در تهران تجربه کرد. البته اين شکست نکات جالبي هم داشت که خواندنش خارج از لطف نيست. مستر جونز قهر کرد، استقلال جان گرفت از روزي که مربي انگليس استقلال قهر کرده، آبي‌پوشان بهتر و بهتر بازي مي‌کنند و نفس مي‌کشند. نمي‌دانيم در تمرينات اين يکي از 5 مربي برتر بدنساز دنيا چه سري نهفته بود که استقلال تا وقتي او، کار بدني را برعهده داشت نه جان جنگيدني برايش مي‌ماند و نه تواني براي ديکته کردن بازي به تيم رقيب. اين روزها اما در غياب «مستر جونز» و همچنين با بازي کردن جوان‌ترها کاملاً شاهد هستيم که استقلال حداقل در زمينه بدني از تيمي کم نمي‌آورد. درست است که استقلال بازي خانگي را باخت اما دلايل اين باخت، فني بود نه بدني و ديديم که بازيکنان اين تيم در دقايق پاياني موفق به زدن گل هم شدند. فرق «فرشيد» و «فرشيد» اين فرشيد اسماعيلي که اينگونه وسط زمين براي استقلال ميدان‌داري مي‌کند، چه کم داشت که عليرضا منصوريان 950 ميليون تومان پول را خرج فرشيد باقري کرد؟ جداً فرشيد اسماعيلي چه کم دارد از اين بازيکن گران؟ هواداران وقتي ترکيب فعلي استقلال را مي‌بينند فقط افسوس مي‌خورند که منصوريان چقدر در ابتداي فصل فرصت سوزاند. مخصوصاً حالا که مدير برنامه‌هاي باقري افشا کرده که مبلغ قرارداد اين بازکين با استقلال براي دو سال مبلغ دو ميليارد و سيصد ميليون تومان است! اين نورافکن قبلاً کجا بود؟ اميد نورافکن، اين بازيکن جوان و جنگنده و شوت‌زن و دريبل‌زن و همه چيز تمام، چرا بايد 10 بازي بماند روي سکو و نيمکت و بازيکن‌هاي بدون سود بازي کنند؟ چرا؟ چه خيري در بازي دادن به بقيه بازيکنان بود که اين نورافکن بايد نيمکت و سکو را امتحان مي‌کرد؟ يعني منصوريان اول فصل، چشمش را روي اين بازيکن‌ بسته بود؟ اينکه پست تخصصي نورافکن چيست، اهميتي ندارد. مهم اين است که استقلال به جوان خودش بازي مي دهد. چه چيزي از اين مهم‌تر؟ يکي مثل پاشازاده سيد مجيد حسيني در خط دفاع استقلال مانند روزهاي اول مهدي پاشازاده است. بازي با سر بالا، جنگندگي و اعتمادبه‌نفس بالا و از همه مهمتر بازي در خدمت تيم. استقلالي که دو، سه ميليارد پول مدافع خارجي داده، با همين پول چند مدافع خوب مثل سيد مجيد حسيني را مي‌توانست جذب کند؟ چقدر از اين پول کافي بود تا در تيم‌هاي پايه، چند بازيکن ديگر با اين خصوصيات را بيابند و جذب کنند و پرورش دهند؟ در استقلال چقدر پول بايد دور ريخته مي‌شد تا منصوريان به «بنزين سبز» اعتقاد پيدا مي‌کرد؟