ایران ورزشی/ مطمئن باشید اگر بازی‌های پرسپولیس گره بخورد و از عهده نفرات اصلی تیم کاری بر نیاید (که در برخی مسابقات اینچنینی شده) بازیکنان نیمکت نشین این تیم اصلاً در شرایطی نیستند که بیایند و کار دربیاورند. شاید به همین خاطر است که یحیی در هر مسابقه خیلی دیر یا سخت و کم تعویض می‌کند چرا که شرایط بازیکنان نیمکت نشین را در تمرینات و بازی‌های دوستانه دیده و سخت به آنها اعتماد می‌کند؛ حتی برای 5 تا ده دقیقه بازی!
پرسپولیس قبل از بازی با هوادار شرایط روانی خوبی داشت. بازیکنان 15 درصد مبلغ قراردادشان را گرفته‌اند و بهانه‌ای برای غر زدن ندارند. البته که زمین تمرین شرایط جالبی ندارد و با شروع بارندگی‌ها قرار است اوضاع خراب‌تر هم بشود چرا که تیم زمین دومی برای تمرین ندارد و هر روز به زمین تمرین شهید کاظمی فشار بیشتری وارد می‌شود.
شاید مهم‌ترین مشکل فعلی یحیی در بعد فنی غیر از مصدومیت احسان پهلوان و دوری سیدجلال و نعمتی از فرم مسابقه همین مسأله بی‌تفاوتی نیمکت‌نشینان تیم باشد. جوان‌های تیم چندان باانگیزه به نظر نمی‌رسند چرا که امیدشان را برای بازی کردن از دست داده‌اند و با علم به اینکه جایی در برنامه‌های کادر فنی ندارند آنقدر که باید و شاید محکم و قرص به نظر نمی‌رسند.
مهدی مهدی‌خانی بعد از 8 بازی از شروع فصل هنوز یک بازی را از روی نیمکت تماشا نکرده و وارد لیست نشده. مهدی‌خانی نه روحیه دارد نه حال دعوا و مبارزه در تمرین. علی شجاعی که برعکس مهدی‌خانی اهل دعوا و درگیری است و حداقل قلدر به نظر می‌رسد هیچ‌وقت نتوانسته از نظر فنی خودش را به سطحی برساند که نظر کادر فنی را نسبت به خود تغییر دهد.
شجاعی کلاً دو صحنه مهم در پرسپولیس خلق کرده؛ یکی آن پنالتی آخر بازی النصر و یکی هم نجات دروازه مقابل استقلال در بازی فصل قبل که مدام اینها را پست می‌کند و چیز تازه‌ای برای عرضه ندارد.
محمد شریفی بوشهری جسارت زیادی دارد و در تمرین هم نسبتاً خوب کار می‌کند اما مثل شجاعی از این زور و شجاعتش در جهت درست استقاده نمی‌کند و هر بار که به میدان برود دست و دل کادر فنی برای اخطار گرفتنش می‌لرزد. می‌گفتند شاید در دربی بازی کند اما اگر بازی می‌کرد احتمالاً قبل از دقیقه 15 تیمش را ده نفره می‌کرد!
از بین بازیکنان تازه وارد حامد پاکدل همین که به پیراهن پرسپولیس رسیده برایش کافی بوده و برایش فرقی نمی‌کند دو دقیقه در میدان باشد یا 20 دقیقه. او مدام مقابل دوربین‌ها ایستاده و لبخند می‌زند اما هرگز به فکر این نیست که وقتی به میدان رفت جریان بازی را به نفع تیمش تغییر دهد و کار بزرگی انجام دهد که در ترکیب بماند و نیمکت‌نشین کردنش سخت شود.
علیرضا ابراهیمی هم شرایط بازی ندارد. او از همان هفته اول به نیمکت‌نشینی اعتراض کرد اما حالا انگار به همان دو سه دقیقه بازی در قلب دفاع برای حراست از برتری یا رفتن به خط حمله در دقایق پایانی به خاطر بازی مستقیم راضی شده و احتمالاً تا نیم فصل به همین رویه ادامه می‌دهد.
وضعیت رضا اسدی اما از همه عجیب‌تر است. اسدی که انگار نمی‌دانست به چه تیمی و چه اتمسفری وارد شده هرگز لبخند نمی‌زند و اصلاً در جمع‌های بازیکنان حاضر نمی‌شود. مثلاً هفته قبل در جشن تولد مهدی عبدی او به سختی و با اکراه در عکس دسته جمعی حاضر شد یا وقتی بازیکنان کنار هم می‌ایستند و عکس می‌گیرند اسدی اصلاً آن دور و بر نیست!
اسدی در شرایطی روحیه‌اش را باخته که کادر فنی هم اعتماد به این بازیکن را کاملاً از دست داده تا جایی که قبل از دربی گفته می‌شد اگر کمال کامیابی‌نیا به دربی نرسد (به خاطر مصدومیتی که دو روز قبل از آن بازی نصیبش شد) محمد شریفی در ترکیب اصلی بازی می‌کند.
حتی مهدی عبدی نیز چنین شرایطی دارد و برایش چندان فرق نمی‌کند که فیکس باشد یا ذخیره. هر چند او مثل بقیه بعد از حضور در زمین تلاش زیادی می‌کند تا مفید باشد و معمولاً هم این اتفاق می‌افتد اما برای فیکس شدنش آنقدر که باید نمی‌جنگد و اهل مبارزه نیست.
در بین نیمکت‌نشینان سیدجلال آنقدر باتجربه هست که چیزی بروز ندهد و سیامک نعمتی هم آنقدر آماده نیست تا توقع بازی داشته باشد.

ما را در کانال تلگرامی «کانال ورزش» دنبال کنید