فارس/ در حالی که رقابت انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۷ فرانسه بیش از پیش میان راست و چپ افراطی قطبی شده، ورود قهرمان جودو فرانسه به عرصه سیاست بارقه‌ای از امید برای میانه‌روهایی است که در جست‌وجوی چهره‌ای تازه برای برهم زدن معادلات انتخاباتی هستند.
برخی رأی‌دهندگان به دنبال جایگزین برای رقابت میان راست افراطی و چپ افراطی در انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۷ هستند. در این میان «تدی رینر» قهرمان جودو، وارد میدان شده و «کریستین لاگارد» رئیس مستعفی بانک مرکزی اروپا نیز با وجود احتمال اندک نامزدی، همچنان موضوع گمانه‌زنی‌هاست.نیویورک‌تایمز نوشته وقتی رینر، یکی از محبوب‌ترین ورزشکاران فرانسه، این هفته اعلام کرد که قصد دارد نامزد انتخابات ریاست‌جمهوری شود، این خبر بیش از آنکه معادلات سیاسی را تغییر دهد، نوعی تنوع و امید تازه به فضای انتخاباتی فرانسه تزریق کرد. با وجود محبوبیت گسترده، بعید به نظر می‌رسد رینر ۳۷ ساله بتواند در رقابت برای جانشینی «امانوئل ماکرون» در بهار آینده پیروز شود.با این حال، نامزدی غیرمنتظره او واقعیتی مهم درباره انتخابات ریاست‌جمهوری فرانسه را آشکار می‌کند: تنها پنج ماه مانده به برگزاری انتخابات، بسیاری از رأی‌دهندگان مشتاق و حتی مستأصل به دنبال چهره‌ای تازه هستند که بتواند رقابتی را برهم بزند که بیش از پیش به سمت پیروزی نخستین دولت راست افراطی فرانسه از زمان جنگ جهانی دوم پیش می‌رود.
نامزدهای اصلی انتخابات فرانسه
«مارین لوپن» نامزد اصلی راست افراطی، ماه‌هاست با فاصله‌ای قابل توجه از رقبای خود پیشتاز نظرسنجی‌هاست؛ جایگاهی که هفته‌ها اعتراضات همراه با خشونت در فرانسه نیز آن را تقویت کرده است.در مقابل، «ادوار فیلیپ» برجسته‌ترین نامزد راست میانه، با کاهش محبوبیت در نظرسنجی‌ها مواجه شده است، چرا که ناآرامی‌ها در فرانسه از یک سو جذابیت شعارهای راست افراطی درباره برقراری نظم و قانون را افزایش داده و از سوی دیگر، به مطالبات چپ‌گرایان برای عدالت اجتماعی دامن زده است.«ژان‌لوک ملانشون» چهره جنجالی چپ افراطی نیز یکی دیگر از برندگان این تحولات بوده و اکنون به نظر می‌رسد محتمل‌ترین گزینه برای راهیابی به دور دوم انتخابات در برابر لوپن باشد. در شرایط کنونی، رأی‌دهندگان فرانسوی در دور دوم با انتخابی میان دو قطب مخالف طیف سیاسی روبه‌رو خواهند شد.«ژان‌دانیل لوی» معاون مؤسسه نظرسنجی تولونا فرانسه می‌گوید رأی‌دهندگان میانه‌رو «از مواجهه با رقابت میان مارین لوپن و ژان‌لوک ملانشون هراس دارند». او گفته این رأی‌دهندگان در واقع بخشی از جامعه انتخاباتی هستند که نامزد الهام‌بخشی ندارند و همچنان به دنبال یافتن فردی مناسب می‌گردند.«رافائل یورکا» تحلیلگر بنیاد «ژان ژورس» مستقر در پاریس نیز معتقد است جست‌وجوی یک چهره نجات‌بخش نشان‌دهنده «وحشت اردوگاه میانه‌روها» است. او می‌گوید: «روشن است که انتخابات دارد از دست آنها خارج می‌شود.»
چهره‌های دیگری که به گزینه میانه‌روها تبدیل شده‌اند
نام تدی رینر تنها گزینه‌ای نیست که توجه میانه‌روهای ناراضی را جلب کرده است. «کریستین لاگارد» وکیل فرانسوی و وزیر دارایی پیشین این کشور، ماه گذشته استعفای خود را از ریاست بانک مرکزی اروپا اعلام کرد و گفت می‌خواهد آزادی بیشتری برای اظهارنظر درباره مباحث سیاسی داشته باشد.او نامزدی در انتخابات ریاست‌جمهوری را رد کرده اما این موضوع مانع گمانه‌زنی روزنامه‌های فرانسوی درباره احتمال ورود او به رقابت‌های انتخاباتی نشده است.«دومینیک دو ویلپن» وزیر خارجه و نخست‌وزیر پیشین فرانسه که در سال ۲۰۰۳ مخالفت کشورش با پیوستن به تهاجم تحت رهبری آمریکا به عراق را اعلام کرده بود، در حال بررسی نامزدی است. «فرانسوا اولاند» رئیس‌جمهور سابق چپ میانه نیز از دیگر گزینه‌های احتمالی است. او در سال ۲۰۱۷ با پایین‌ترین میزان محبوبیت در میان رؤسای جمهور جمهوری پنجم فرانسه، که از سال ۱۹۵۸ آغاز شده، قدرت را ترک کرد.در میان نامزدهایی که رسماً اعلام حضور کرده‌اند، دو چهره نسبتاً جدید نیز اخیراً در نظرسنجی‌ها رشد کرده‌اند: «دیوید لیسنار» شهردار کن، سیاستمداری محافظه‌کار در حوزه مسائل اجتماعی و طرفدار اقتصاد آزاد که در شبکه‌های اجتماعی حضوری فعال دارد و «رافائل گلوکسمان» عضو چپ‌گرای پارلمان اروپا که اخیراً در انتخابات مقدماتی نامزدهای جریان چپ میانه پیروز شده است.وجه مشترک این دو آن است که هیچ‌کدام در دولت ماکرون فعالیت نکرده‌اند؛ رئیس‌جمهوری که در ماه‌های پایانی حضورش در قدرت، به اندازه فرانسوا اولاند یا حتی بیشتر از او نامحبوب شده است.
فاصله‌گرفتن از دولت ماکرون
سه نامزد شناخته‌شده‌تر راست میانه، یعنی «ادوار فیلیپ»، «گابریل اَتَل» و «برونو ریتایو» همگی در دولت‌های ماکرون سمت‌های مهمی داشته‌اند. تحلیلگران می‌گویند در انتخاباتی که محور اصلی آن تغییر است، ارتباط این افراد با دولت فعلی به اعتبار سیاسی آنها لطمه زده است.لوی در این باره می‌گوید: «دیوید لیسنار و رافائل گلوکسمان مسئول گذشته نیستند.»لیسنار که پیش‌تر روزنامه‌نگار بوده و پسر یک فوتبالیست حرفه‌ای است، معاون حزب جمهوری‌خواهان، حزب اصلی راست‌گرای فرانسه، بود و در سال ۲۰۲۱ حزب خود با نام «انرژی نو» را تأسیس کرد.گلوکسمان، مستندساز سابق و پسر «آندره گلوکسمان» فیلسوف مشهور فرانسوی، نیز در فهرست نامزدهای حزب سوسیالیست وارد رقابت‌های انتخاباتی شد؛ اما هرگز عضو این حزب نبوده و در سال ۲۰۱۸ حزب مستقل خود به نام «پلاس پوبلیک» را تأسیس کرده است.در تازه‌ترین نظرسنجی مؤسسه ایپسوس، گلوکسمان با کسب ۱۳ درصد آرا با فیلیپ برابر شده است. این دو پس از ملانشون با ۱۷ درصد و مارین لوپن با ۳۳.۵ درصد قرار دارند. لیسنار نیز ۶.۵ درصد آرا را به دست آورده، هرچند در برخی نظرسنجی‌های اخیر میزان حمایت از او به ۹ درصد هم رسیده است.با این حال، تحلیلگران معتقدند هر دو نامزد با مسیر دشواری روبه‌رو هستند. لیسنار به دلیل رقابت فشرده در میان نامزدهای متعدد راست میانه و گلوکسمان به دلیل تضعیف تقریباً کامل جریان چپ میانه در فرانسه، شانس محدودی دارند.
چرا لاگارد گزینه چندان محتملی نیست؟
تحلیلگران درباره احتمال نامزدی لاگارد نیز تردید دارند، آن هم نه فقط به این دلیل که او در ماه سپتامبر به روزنامه فرانسوی «لاکروا» گفته بود نامزدی در انتخابات ریاست‌جمهوری «به هیچ وجه ایده خوبی نیست». او در این مصاحبه به سن ۷۰ سالگی خود و دشواری‌های این مسئولیت اشاره کرده بود.«فیلیپ مارلی‌یر» کارشناس سیاست فرانسه در دانشگاه کالج لندن، معتقد است سبک مدیریتی تکنوکراتیک لاگارد و گرایش طرفدار اروپای او در انتخاباتی که تحت تأثیر پوپولیسم و ملی‌گرایی قرار گرفته، به یک نقطه‌ضعف تبدیل خواهد شد.او می‌گوید: «این گمانه‌زنی‌ها بیش از هر چیز درباره بحران راست میانه فرانسه به ما اطلاعات می‌دهند.»«تیری برتون» کمیسر سابق اتحادیه اروپا که نامش به‌عنوان یکی دیگر از گزینه‌های احتمالی مطرح شده، معتقد است میانه‌روها به این دلیل با مشکل مواجه شده‌اند که رأی‌دهندگان از سیاستمداران سنتی و برنامه‌های سیاسی مفصل آنها روی‌گردان شده‌اند و به نظر می‌رسد بیش از گذشته تمایل دارند به جای برنامه‌ها، به یک چهره یا شخصیت رأی بدهند.
ورود قهرمان جودو به میدان سیاست
در چنین شرایطی، تدی رینر وارد میدان شده است؛ ورزشکاری که پنج مدال طلای المپیک در رشته جودو دارد و تاکنون هیچ‌گاه سمت انتخابی سیاسی نداشته است.او در گوادلوپ، قلمروی فرانسوی در منطقه کارائیب، به دنیا آمده و والدینش در اوایل دهه ۱۹۹۰ به فرانسه مهاجرت کرده‌اند.رینر داستان زندگی خود را نمادی از عظمت فرانسه معرفی کرده و وعده داده نیرویی وحدت‌بخش برای این کشور باشد. مواضع سیاسی او هنوز در حال شکل‌گیری است، اما خودش را نامزدی معرفی می‌کند که نه به راست تعلق دارد و نه به چپ.در نگاه نخست، شانس انتخاباتی او حتی از لاگارد نیز کمتر به نظر می‌رسد. با این حال، لوی معتقد است رینر می‌تواند جوانانی را جذب کند که در حال حاضر به سمت ملانشون که حضوری مستمر در اعتراضات دانشجویی دارد، گرایش پیدا کرده‌اند.به گفته او، هیچ‌یک از نامزدهای دیگر به اندازه رینر از موقعیت یک چهره خارج از ساختار سیاسی برخوردار نیستند. رینر در گفت‌وگو با روزنامه فرانسوی «لو پاریزین» گفت: «من خشم و عصبانیتی را می‌بینم که برخی افراد آن را با حجم زیادی از منفی‌نگری بازتاب می‌دهند، آن هم از زبان کسانی که دیگر جاه‌طلبی یا تمایلی برای بلندپروازی و اندیشیدن به اهداف بزرگ ندارند.»
ماکرون از نامزدی رینر استقبال کرده؛ رئیس‌جمهوری که خود در میانه کارزار انتخاباتی سال ۲۰۱۷ به‌عنوان چهره‌ای تازه وارد رقابت‌ها شد و به پیروزی رسید.ماکرون گفته ورود رینر به رقابت‌های انتخاباتی «بسیار خوشحال‌کننده است و این اتفاق فقط می‌تواند به نفع کشور باشد.»#فرانسه
