نامه نیوز/ متن پیش رو در نامه نیوز منتشر شده و انتشار آن به معنی تایید تمام یا بخشی از آن نیست.

روزی که روحانی با 24 میلیون رأی دوباره رئیس جمهور شد، کسی فکر نمی کرد بعد از گذشت 2 سال دولتش به این روز بیفتد که 6 وزیرش تغییر کرده باشند و کشور با مشکلاتی سخت از 2 سال پایانی دولت احمدی نژاد دست و پنجه نرم کند.

استعفای وزیر آموزش و پرورش هرچند سیاسی نبود اما پالس های خوبی به جامعه منتقل نکرد. از طرفی مخالفان دولت دوباره حساس شدند و روزی نیست که درباره اثبات ناکارآمدی های مدیریتی دلیلی نتراشند. چند ماهی حواس آنها متوجه سیاست خارجی بود اما این روزها گویی ترامپ را فراموش کردند یا برای آنکه تنوعی هم شود، تمایل دارند روی حوزه سیاست داخلی تمرکز کنند.

طبق قانون اساسی اگر نیمی از وزرای کابینه در طول چهار سال مسئولیت یک رئیس جمهور تغییر کنند، هیأت وزیران باید دوباره از مجلس رأی اعتماد بگیرند. آخوندی از وزارت راه و شهرسازی، قاضی زاده هاشمی از وزارت بهداشت و درمان، کرباسیان از وزارت اقتصاد و دارایی، ربیعی از وزارت کار، تعاون و رفاه اجتماعی، بطحایی از وزارت آموزش و پرورش رفتند و محمد شریعتمداری نیز تغییر وزارتخانه داد.

حالا کافی است 3 وزیر دیگر تغییر کنند تا روحانی مجبور شود دوباره فهرست وزیران پیشنهادی خود را برای گرفتن رأی اعتماد به مجلس معرفی کند. اتفاقی که گرچه موجب سقوط دولت نمی شود و تنها یکی دو روز وقت مجلس را می گیرد تا مجدد هیأت وزیران رسمیت پیدا کند اما این اتفاق برای مخالفان دولت سوژه تبلیغاتی خوبی می شود تا مقاصد سیاسی خود را پیش ببرند و اکثریت جامعه را نسبت به انتخابی که کردند پشیمان سازند.
شایعه استعفای وزیر صنعت و علوم و طرح استیضاح زنگنه در همین راستا قابل تحلیل است که البته ربیعی سخنگوی دولت موضوع استعفای رحمانی و غلامی را تکذیب کرد و استیضاح زنگنه نیز به نظر می رسد بیش از آنکه جدی باشد بیشتر بازار گرمی برخی نمایندگان برای انتخابات مجلس است.

در مجموع شاید مخالفان از نمایش لرزانی پایه های کابینه دولت روحانی به منافعی زودگذر و مقطعی برسند اما این اتفاق آن هم در زمانی که اروپا برای حفظ برجام به تکاپو افتاده و در حال رایزنی با تهران است و ترامپ هر روز شاخ و شانه ای جدید برای ما می کشد، تبعات خوشایندی برای کشور ندارد.


ما را در کانال «آخرین خبر» دنبال کنید