شرق/ متن پیش رو در شرق منتشر شده و انتشار آن در آخرین خبر به معنای تایید تمام یا بخشی از آن نیست

کانال اخبار نیمه‌محرمانه که منتسب به یکی از نمایندگان اصولگرای مجلس است، نوشت: «طبق خبرهای رسیده، بالاخره انتظارها به سر رسید و بعد از ۳۸ سال پیکر مطهر شهید والامقام حاج احمد متوسلیان و سه همرزم او شهیدان سیدمحسن موسوی، تقی رستگار‌مقدم و کاظم اخوان، پیدا شده است و به‌زودی به ایران بازخواهند گشت».در همین زمینه فرزند شهید همت نیز با انتشار یک پیام در صفحه توییتر خود از بازگشت پیکر شهید متوسلیان به ایران خبر داد. محمد‌مهدی همت در‌این‌باره نوشت: «خبر شهادت عموی عزیزم ‎حاج‌ احمد متوسلیان و همراهان غریبش در همان ابتدای اسارت به گوش می‌رسد. گویا محل دقیق پیکرها هم اعلام شده است. می‌خواهید ‎مرد و ‎نامرد را بشناسید، ببینید چه کسی پای کار می‌ایستد».از سوی دیگر محمداحسان محمدحسنی، مدیرعامل مؤسسه اوج، در یادداشتی در این زمینه نوشته است: «و حالا پس از ۳۸ سال از واقعه تلخ ربوده‌شدن چهار دیپلمات ایرانی، به‌جای تجسم و تصور و تخیل، خبر آورده‌اند که فاتح راستین خونین‌شهر، حاج احمد متوسلیان و سه همرزم او سیدمحسن موسوی، تقی رستگار‌مقدم و کاظم اخوان پس از ربوده‌شدن و سپری‌کردن ایام کوتاهی در اسارت نیروهای مزدور شبه‌نظامی فالانژ وابسته به رژیم صهیونیستی، در ساحل مدیترانه تیرباران شده‌اند و محل دفن ایشان هم مشخص است. 


این خبر، یا واقعیت دارد و یا صرفا یک ادعاست! هر‌چه هست سال‌های سال، اساتید، محققین، مستندسازان، نویسندگان و پژوهشگران توانا و به نام وادی ادبیات پایداری این دیار، بر مبنای اسناد و شواهد و قرائن متقن و شهادت شاهدان زنده و حاضر در اسارتگاه و محل تیرباران و دفن این چهار ایرانی مظلوم، گواهی می‌دهند که حاج احمد متوسلیان و همراهان غریبش به طرز وحشیانه‌ای به شهادت رسیده‌اند و پیکر نیمه‌جانشان نیز در نقطه‌ای مشخص در زیر خرواری از خاک و بتن قرار گرفته و تا امروز مدفون مانده‌اند. صحت و سقم این مدعا موقعی روشن و عیان می‌شود که سلحشوران نیروی قدس سپاه با همکاری وزارت امور خارجه و دریادلان حزب‌الله لبنان، نقطه مورد نظر را با دقت و سرعت، تفحص و کاوش نموده و چنانچه بقایای پیکرهای مطهرشان کشف گردید، با آزمایش DNA، طی بیانیه‌ای حقیقت را با مردم، یاران و خانواده‌های چشم‌انتظارشان در میان بگذارند. اکنون می‌توانیم مجسم کنیم که در همین نزدیکی‌ها و ماه‌های آینده و تا قبل از فرارسیدن چهاردهم تیرماه سال ۱۴۰۰، به‌جای جسم خسته و نحیف حاج احمد، پیکر مطهر او پس از سال‌ها غربت، به دامان میهن بازگردد و چشم و چراغ ملت گردد و پس از استقبال و تشییع طوفانی جوانان این سرزمین، در کنار مقتدای روح‌اللهی‌اش و در جوار مزار یاران شهیدش، تا ابد آرام بگیرد. اگر منافعی در زنده‌نمایی و نیامدن این پیکرهای دورافتاده از وطن برای عده‌ای خاص نباشد، حتما آن جریان مصلحت‌اندیش و منفعت‌طلب هم در برابر مطالبه عمومی مردم و اصحاب رسانه، مقاومت نخواهند کرد و تسلیم اراده و پیگیری منسجم و یکپارچه خواهند شد». هرچند وزارت امور خارجه جمهوری اسلامی ایران به مناسبت ۱۴ تیر، سی‌و‌هشتمین سالروز ربایش چهار دیپلمات کشورمان در لبنان بدون توجه به اخبار احتمال شناسایی محل دفن پیکرهای مطهر این شهدا در بیانیه‌ای با گرامیداشت یاد و خاطره دیپلمات‌های ربوده‌شده اعلام کرده است «شواهد و قرائن گویای آن است که دیپلمات‌های ربوده‌شده در لبنان، به نیروهای اشغالگر رژیم صهیونیستی تحویل داده شده و متعاقبا به سرزمین‌های اشغالی منتقل شده‌اند و اکنون در زندان‌های این رژیم نامشروع به سر می‌برند». در پایان نیز ابراز امیدواری شده است که همه اسرا و زندانیان در بند رژیم صهیونیستی به‌ویژه چهار دیپلمات عزیز کشورمان به‌زودی آزاد شوند.

حاج احمد متوسلیان اواخر خرداد سال1361 در مأموریتی همراه یک هیئت عالی‌رتبه سیاسی و نظامی جمهوری اسلامی ایران، به سوریه و لبنان سفر کرد تا راه‌های کمک به مردم لبنان را از نزدیک بررسی کند اما در ظهر روز چهاردهم تیرماه۱۳۶۱ متوسلیان به‌همراه اتومبیل سفارت جمهوری اسلامی ایران در لبنان هنگام عزیمت به بیروت در یک پست ایست‌و‌بازرسی موسوم به حاجز باربرا به فاصله ۴۰‌کیلومتری بیروت متعلق به شبه‌نظامیان مارونی وابسته به حزب کتائب متوقف شد و چهار سرنشین آن با وجود داشتن مصونیت دیپلماتیک توسط تروریست‌ها به گروگان گرفته شدند و پس از شکنجه و بازجویی به نظامیان اسرائیل تحویل داده شدند که تا امروز اطلاعی از سرنوشت آنها نبود.
علی‌اکبر هاشمی‌رفسنجانی در خاطرات سال۱۳۶۷ خود درباره ربوده‌‌شدن حاج احمد و همراهانش نوشته بود: «فرستاده رئیس‌جمهور کنیا آمد. اطلاع داد که گروگان‌های ما در لبنان همان سال ۶۲ شهید شده‌اند و خواستار مبادله گروگان‌های انگلیسی و سه اسرائیلی با ۹۰ اسیر شیعه در اسرائیل شد. گفتم اسامی اسرای مورد نظر و آثار گروگان‌های ما را بیاورند». او در خاطرات سال ۱۳۶۹ خود هم نوشته بود: «اطلاعات آمریکا می‌گوید گروگان‌های ایرانی در دست مارونی‌ها در همان روزهای اول کشته شده‌اند ولی باز‌هم آنها آمادگی دارند که پیگیری مسئله آن گروگان‌ها را ادامه دهند».