ديپلماسي ايراني/متن پيش رو در ديپلماسي ايراني منتشر شده و انتشار آن به معني تاييد تمام يا بخشي از آن نيست

فراس ابوهلال-عربي 21/ هيچ کس باور نمي کند توافقنامه امارات متحده عربي با اشغالگران براي عادي سازي روابط، به دنبال برقراري صلح يا کنار گذاشتن طرح الحاق کرانه باختري و قدس به اسرائيل باشد. صلح در ساختار مورد توافق بين المللي –هرچند از نظر ملت هاي عربي مردود است – بايد شامل راه حلي ريشه اي براي مسئله فلسطين باشد و کمترين حقوق ملي فلسطيني ها را احيا کند، حقوقي که در توافقنامه هاي دوجانبه بدون حضور فلسطيني ها تحقق نخواهد يافت.

اهداف مرتبط با مناقشه عربي – اسرائيلي نمي تواند توجيه کننده توافق ابوظبي با اشغالگران باشد. از اين رو امضاي اين توافقنامه در چارچوب اهدافي صرفا اماراتي صورت گرفته است که به کشمکش هاي اين کشور و نقشي که فکر مي کند مي تواند در منطقه ايفا کند مربوط مي شود. اين اهداف را مي توان در تقويت امارات در رويارويي با ايران و واگذاري نقشي راهبردي به ابوظبي به عنوان نماينده منطقه ايِ امپرياليسم خلاصه کرد.

امارات به دنبال تشکيل ائتلافي سياسي و امنيتي است که از اين کشور در نگراني هاي مشروعش از ايران حمايت کند. به نظر مي رسد مردد بودن آمريکا و مخالفت اين کشور با وارد شدن به جنگ با ايران در کوتاه و ميان مدت، بر نگراني هاي امارات افزوده است. همچنين افزايش تهديد هاي ايران عليه عربستان و امارات از طريق حوثي ها، اماراتي ها را نگران تر کرده و آنها را به تقويت ائتلاف هايشان از طريق عادي سازي روابط با اشغالگران سوق داده است.

توافق امارات با اسرائيل، امنيت امارات را در برابر نگراني هايي که از جانب ايران احساس مي کند تامين نخواهد کرد بلکه موجب تشديد خصومت بين دوطرف خواهد شد چرا که تهران دسترسي اشغالگران به مرزهاي دريايي خود در خليج (فارس) از طريق توافق با امارات را تهديدي مستقيم مي داند و تهديد کرده است به اين تهديد به شيوه مناسب پاسخ خواهد داد. به اين ترتيب توافق امارات با اسرائيل به ابزار جديدي براي تشديد اختلاف با ايران تبديل خواهد شد و ممکن است تهران را تشويق کند تهديداتش را از طريق عواملش در کشورهاي خليج (فارس) عملي کند. در اين صورت امارات بيش از گذشته در معرض تهديد ايران و متحدانش قرار خواهد گرفت و توافق با اسرائيل کارآيي نخواهد داشت بلکه خود را در برابر ايران تنها خواهد يافت زيرا اسرائيل تمايلي به جنگ مستقيم با ايران ندارد بلکه به دنبال فرسوده کردن ايران از طريق متحدانش است که امارات هم به آنها پيوسته است.

مقابله با ايران از طريق توافق توهم آميز امارات با اشغالگران اسرائيلي امکان پذير نخواهد بود بلکه از طريق تقويت جبهه قدرتمند عربي هم پيمان با ترکيه قابل تحقق بود تا با تهران براي حل بحران هاي انباشته شده با آن در يمن و سوريه و منطقه خليج (فارس) به گفت وگو بپردازد. هيچ راه حل منطقه اي جز با توافق هاي بزرگ بين عرب ها ترک ها و ايراني ها به دست نخواهد آمد و چنين توافق هايي نيز مستلزم تشکيل ساختاري عربي است که با همسايگانش از موضع برابر برخورد کند و به دو دستگي بين کشورهاي عربي پس از قيام هاي «بهار عربي» پايان دهد. به اين منظور لازم است توهم خطر انتقال دموکراسي از کشورهاي عربي، کنار گذاشته شود که به اساس سياست هاي خارجي شماري از کشورهاي عربي از جمله مصر و امارات و عربستان تبديل شده است.

حدود يک دهه و نيم است که امارات به گسترش نفوذ خود در منطقه پرداخته است و دستاوردهايش در اين زمينه صرفا بخاطر سياست هايش نيست بلکه بخاطر همنوايي کامل با سياست هاي امپرياليستي آمريکا در منطقه و بهره برداري از تمايل آمريکا براي خروج از خاورميانه پس از ناکامي در تحقق اهدافش در حمله به عراق و افغانستان است. امارات گمان مي کند با امضاي توافقنامه با اسرائيل، جايگاهي برتر در منطقه به دست خواهد آورد و به نماينده اصلي آمريکا در خاورميانه تبديل خواهد شد.

امارات به علت واقعيت هاي راهبردي و ژئوپلتيک نمي تواند نماينده آمريکا در منطقه باشد زيرا به رغم سياست فعال و جسورانه اش، فاقد مولفه هاي يک قدرت منطقه اي است. اين کشور سلاح نمي سازد و فناوري واقعي توليد نمي کند و عمق جغرافيايي و جمعيت قابل توجهي هم ندارد.

واقعيت اين است که وکيل و نماينده انحصاري امپرياليسم آمريکا در منطقه، دولت اشغالگر صهيونيستي است. اين دولت اشغالگر اجازه نخواهد داد رقيبي منطقه اي برايش ايجاد شود و شاهد آن نيز مخالفت تل آويو با فروش هواپيماهاي اف-35 آمريکايي به ابوظبي به عنوان پاداش امضاي توافقنامه عادي سازي روابط با اسرائيل است. آمريکا هم نخواهد پذيرفت که نماينده اي جز اسرائيل در منطقه داشته باشد زيرا فقط به اسرائيل اعتماد دارد و حکومت هاي عربي را غيردموکراتيک و فاقد مشروعيت مردمي مي داند.

به پيج اينستاگرامي «آخرين خبر» بپيونديد
instagram.com/akharinkhabar