اسب بخار/ بازار خودروهای کارکرده همواره مشتریان مخصوص به خود را دارد. بسیاری از افرادی که سالها از خودروهای ایرانی استفاده کرده اند و اکنون با افزایش سرمایه، قصد ارتقای اتومبیل خود را دارند، معمولا به سراغ کارکرده های خارجی می روند.

اگرچه در این میان، برخی هم به خرید اقساطی خودروهای چینی روی می آورند. اما آنچه که برای گروه اول اولویت دارد، کیفیت ساخت و ایمنی بالا است. معمولا کسی که به سراغ یک خودرو دست دوم از برندی معتبر می رود، به دنبال آپشن های رنگارنگ یا ظاهر اغوا کننده نیست. بلکه به اعتبار نام آن خودرو و برند سازنده اش، دست به چنین انتخابی زده است. رنو مگان و هیوندای آوانته دو نمونه از خودروهایی هستند که در طول سالهای گذشته، کیفیت و عملکرد خود را اثبات کرده اند و اکنون از محبوب ترین دست دوم های بازار محسوب می شوند.

طراحی ظاهری
رنو همواره در طراحی محصولاتش با انتقاد های فراوان همراه بوده است. طراحی های این کمپانی فرانسوی چندان عامه پسند نیست و از سبک خاص خود پیروی می کند. هر چند که در سالهای اخیر با یک خانه تکانی اساسی در زبان طراحی رنو مواجه شده ایم، اما مگانی که امروز درباره آن صحبت می کنیم، در سال ۲۰۰۳ به بازار جهانی آمده است. هر چند مگان هم از جنبه زیبایی شناسی خودرویی خاص پسند محسوب می گردد، اما با توجه به عرضه همزمان با لوگان در ایران، بسیاری با مقایسه این دو خودرو، مگان را به مراتب زیباتر می دیدند. همچنین مگان در مقطعی وارد کشورمان شد که بازار سدان های سگمنت C به شدت در حال رشد بود. نکته جالب توجه در طراحی خارجی مگان، شباهت زیاد آن با لاک پشت است! به نظر می رسد که طراحان رنو در آن دوران، این جانور را الگوی طراحی مگان قرار داده بودند.

چراغ های جلو مگان ابعاد کوچکی دارند و به لنز متمرکز کننده نور هم مجهز شده اند. جلو پنجره مگان شبیه به یک سبیل کوتاه است که در امتداد شیب چراغ ها طراحی شده است. سپر و مه شکن ها طرحی ساده دارند. بر روی سپر همچون خودروهای دهه نود، زه های فابر گلاس به چشم می خورند. مگان در نمای کناری یک اروپایی شیک و ساده است. پف کوچکی بر روی گلگیرهای دیده می شود. درها و ستون ها طراحی متناسب و زیبایی دارند. آینه ها کاملا معمولی و قدیمی طراحی شده اند. دستگیره ها از نوع آساز باز شو هستند. چراغ راهنمای گلگیر به شکل یک مثلث طراحی شده است. با توجه به اینکه نسخه ۲٫۰ لیتری اتومات در این مقایسه حضور دارد، رینگ های ۱۶٫۰ اینچی آلیاژی بر روی آن دیده می شود که تناسب خوبی با ظاهر مگان دارند.

در مای عقب، بار دیگر می توان الگوی لاک پشت را در طراحی مگان مشاهده کرد. به خصوص شکستگی خاص صندوق عقب در ایجاد این حس تاثیر گذار است. با این حال، بسیاری طراحی عقب مگان را می پسندند و چراغ های عقب آن را دوست دارند. سپر عقب در کمال سادگی طراحی شده است و تنها نقطه مثبت آن، طراحی متقارن با سپر جلو است که بر روی هر دو، زه های قطور بدون رنگ به چشم می خورند. از متمایز ترین المان های طراخی مگان در عقب، چراغ ترمز پشت شیشه است که بر خلاف بیشتر خودروها، به شکل یک کمان طراحی شده است.

هیوندای و کیا سالهاست که در بازار کشورمان حضور دارند. شاید کمتر کسی فکرش را می کرد که خودروهای کره ای که روزی با پراید در ایران استارت زدند، اکنون به عنوان خودروهای قشر مرفه جامعه ایرانی شناخته شوند. اما محصولات قدیمی تر این دو برند هم امروزه گزینه هایی مناسب در بازار دست دوم ها به شمار می روند. نسل جدید هیوندای الانترا در سالهای اخیر به صورت وارداتی و در تعدادی انبوه وارد کشورمان شده است. در حالی که برخی فکر می کنند الانترا پیش از این در ایران حضور نداشته است، باید بگوییم هیوندای آوانته که توسط کرمان موتور مونتاژ می شد، در حقیقت همان نسل دوم الانترا است. ” آوانته ” نام آمریکایی الانترا است که هیوندای از این نام برای عرضه آن در ایالات متحده استفاده می کرد.

طراحی آوانته به مراتب قدیمی تر از مگان است. آوانته در سال ۲۰۰۰ به بازار جهانی آمد. مدل های تولید شده در ایران، از نمونه های فیس لیفت این خودرو هستند که در سال ۲۰۰۳ طراحی شدند و تا ۲۰۰۶ بر روی خط تولید دوام آوردند. تغییر و تحولات طراحی های هیوندای آنقدر زیاد بوده است که امروزه محصولی چون آوانته در مقابل چشمان ما، کهنه و از مد افتاده است. آوانته در نمای جلو چهره ای عبوس دارد. چراغ های اخمو با گرافیک سیاه و جلو پنجره ذوزنقه ای کوچک چندان جذابیتی برای بیننده ندارند. بر روی سپر همچون مگان، زه های بی رنگ به چشم می خورند. بخش زیادی از سطح سپر جلو را شبکه ورودی هوا اشغال کرده است.

در نمای کناری، آوانته کاملا شخصیتی خانوادگی و بی هیجان دارد. حتی دستگیره درها هم از نوع تاشو قدیمی است. کرمان موتور مدل های دنده ای آوانته را با رینگ فولادی و قالپاق عرضه کرد. اما داستان برای مدل های اتوماتیک نیز همین است و تغییر خاصی اتفاق نمی افتد! در نمای عقب، اندکی توجه بیشتری به بحث زیبایی ظاهری شده است! در این نما، فرم طراحی چراغ ها و تناسب سپر و درب صندوق با آنها، چشمان شما را نوازش می دهند. بنابراین می توان گفت که آوانته در قسمت عقب، اندکی از زمختی و سادگی طراحی نمای جلو و ساید خود را جبران کرده است.

طراحی کابین
طراحی داخلی رنو در دوران ساخت این نسل از مگان، با رعایت المان هایی مشترک در همه محصولات این کمپانی به اجرا در می آمد. به عنان مثال می توان اشتراکات زیادی میان کابین یک مگان ۲۰۰۳ با لوگان و کلیو هم دوره اش، پیدا کرد. داشبورد مگان به شکل صاف و یک دست طراحی شده است. کنسول مرکزی همچون لوگان به شکل قائم با زاویه رو به پایین نصب شده و دسترسی به کلیدهای آن، چندان راحت و ارگونومیک به نظر نمی آید. مگان در بین هم سن و سالانش، از معدود خودروهایی است که با دکمه استارتر روشن می شود. البته که برای روشن کردن موتور باید ابتدا کارت کلید رنو را در شیار مربوط قرار دهید. فرم طراحی دریچه های کولر و دکمه های تهویه از جذابیت بیشتری نسبت به سایر بخشها برخوردار است.

در بالای کنسول مرکزی یک نمایشگر کوچک وجود دارد که اطلاعات ضروری را به سرنشینان انتقال می دهد. غربیلک فرمان بزرگ و خوش دست به نظر می رسد و به روکش چرمی مزین شده است. طراحی نشانگر های پشت آمپر اسپرت و هیجان انگیز است. هر چند که نور پردازی سفید آنها در تاریکی شب، آنچنان جذاب به نظر نمی آید. دسته دنده مگان اتوماتیک همچون تندر ۹۰ اتومات، ارتفاع زیادی دارد و بسیار زمخت طراحی شده است. اما یکی از جذاب ترین المان های داخلی مگان، ترمز دستی این خودرو است که انسان را به یاد کابین هواپیما می اندازد. پشت سری های صندلی های مگان به شکل دو تکه طراحی شده اند که امکان حفاظت بیشتر از گردن سرنشینان در تصادفات را به آنها می دهد. کیفیت داشبورد مگان هر چند از تندر ۹۰ و دیگر خودروهای ایرانی بالاتر است، اما در برابر رقیب هایی چون مزدا ۳، حرف خاصی برای گفتن ندارد.

هیوندای در طراحی داخلی آوانته نیز مشابه با استایل خارجی این خودرو عمل کرده است. گویا که اصلا آوانته تافته ای جدا بافته از تاریخ این شرکت خودروسازی محسوب می شود! چرا که در میان تمام محصولات این برند، هیچ گاه نمی توان محصولی به زمختی آوانته پیدا کرد! طراحی کابین آوانته بر اصل راننده محور بودن شکل گرفته است. هر چند به تازگی در سالهای اخیر این طرح، بار دیگر توسط خودروسازان به کار گفته شده است، اما در دهه های گذشته هم برخی از برندها علاقه زیادی به چنین کابین هایی داشتند. داشبورد آوانته طرحی عجیب دارد. کنسول وسط با یک رویه منحنی به قاب کیلومتر چسبیده است. دریچه های تهویه مرکزی، عجیب ترین بخش طراحی داخلی هستند که با دو فرم هندسی متفاوت و در سایزهای متفاوت طراحی شده اند!

بر روی کنسول مرکزی علاوه بر دریچه های مذکور، ساعت، پنل سیستم صوتی و دکمه های تهویه به چشم می خورند. فرمان به فرم ۴ شاخه قدیمی است و اثری از روکش چرم و دکمه های سیستم صوتی هم بر روی آن دیده نمی شود. صفحه کیلومتر هم به شکلی کاملا سنتی و ساده طراحی شده است. دسته دنده آوانته ارگونومیک تر از مگان به نظر می رسد. طراحی صندلی ها و رودری ها هم نکته خاصی را در بر نمی گیرد. در مجموع می توان گفت که آوانته در طراحی کابین نیز همچون ظاهر بیرونی، یک سر و گردن پایین تر از مگان می ایستد. کابین آوانته از لحاظ کیفیت ساخت، شرایطی مشابه با مگان دارد. با این تفاوت که به گفته مالکان بر خلاف محصول رنو، داشبورد و دیگر قطعات در دراز مدت به سر و صدا نمی افتند.

امکانات رفاهی و ایمنی
مگان در زمان عرضه از لحاظ تجهیزات در میانه رقبا قرار داشت. نه به اندازه زانتیا و آوانته فقیر و قدیمی بود و نه به اندازه مزدا ۳ و سراتو فول آپشن. مگان های ۲۰۰۰ اتومات تولید شده در شرکت پارس خودرو با تجهیزاتی از قبیل استارت دکمه ای، تهویه مطبوع اتوماتیک، شیشه ها و آینه های جانبی برقی، پرده شیشه های عقب، برف پاک کن هوشمند، چراغ های اتوماتیک، فرمان الکتریکی و کامپیوتر سفری به بازار آمدند. مواردی چون کروز کنترل، مانیتور و سان روف در مگان دیده نمی شوند که جای خالی آنها کاملا محسوس است. اما برگ برنده مگان در برابر هم سن و سالانش، ایمنی بالای آن است. این خودرو از موسسه های تست تصادف اروپایی، ۵ ستاره ایمنی دریافت کرده است. البته ناگفته نماند که این تعداد ستاره متعلق به مگان ۲۰۰۰ های وارداتی است که ۶ کیسه هوا دارند. تمام مگان های مونتاژ ایران چه دستی و چه اتومات، با ۲ کیسه هوا به مشتریان تحویل داده شده اند.

آوانته از آن خودروهایی است که نباید با خرید آن، انتظار وجود آپشن های خاصی را داشته باشید. هر چند که بهای زیادی برای مدل های کارکرده آن می پردازید، اما یادتان نرود که این پول را برای کیفیت ساخت بالا و توانمندی های فنی این محصول پرداخته اید. از مهم ترین تجهیزات آوانته می توان به شیشه بالابرهای برقی و آینه های جانبی برقی، سیستم تهویه مطبوع با کنترل دستی، رادیو پخش CD با ۴ بلندگو، مه شکن جلو و عقب، کامپیوتر سفری و ایموبلایزر اشاره کرد. در هنگام خرید آوانته باید توقع خود را پایین بیاورید و بدانید که اگرچه خودرو پر آپشنی ندارید، اما در عوض می توانید با خیالی آسوده با آن به جاده بزنید و از استهلاک پایین و موتور قدرتمند آن لذت ببرید. آوانته در حقیقت یک اتومبیل واقعی است که زرق و برق خاصی ندارد، اما به وظیفه خود در قبال سرنشینانش به خوبی عمل می کند. آوانته از لحاظ ایمنی شرایطی مشابه با مگان ۲۰۰۰ تولید داخل دارد.

تجربه راندن
رنو مگان در دو تیپ دنده ای و اتوماتیک، به ترتیب با موتور های ۱۶۰۰ و ۲۰۰۰ سی سی در ایران به تولید رسید. مگان های اتوماتیک در ابتدا تنها به شکل وارداتی عرضه می شدند. اما در مدتی کوتاه، پارس خودرو خط تولید این خودرو را در ایران راه اندازی کرد. پیشرانه مگان اتوماتیک به یک گیربکس ۴ سرعته خودکار متصل می شود که بر خلاف آنچه که از یک موتور ۲٫۰ لیتری انتظار می رود، شتاب گیری متوسطی به مگان داده است. زمان های اندازه گیری شده برای شتاب صفر تا صد مگان اتوماتیک، اعدادی بالاتر از ۱۱ ثانیه را نشان می دهند. در هر حال مگان برای مصارف معمولی و خانوادگی، عملکردی کاملا راضی کننده دارد. کشش و شتاب ثانویه مگان به مراتب رضایت بخش تر از شتاب اولیه آن است. مگان از لحاظ پایداری هم نمره متوسطی دریافت می کند. البته که به دلیل عملکرد نرم فنر بندی، همچون تندر می توان حرکات عرضی در بخش عقب بدنه را مشاهده کرد.

کیفیت سواری مگان در بین رقبا متمایز است. سواری با مگان، کاملا حس راندن یک سدان اروپایی را به شما منتقل می کند. هر چند که امروز پا به سن گذاشته است، اما همچنان می تواند حس برخورد با خودرویی مدرن را در راننده ایجاد کند. اما مهم تر از سیستم تعلیق، جعبه فرمان مگان است که از لحاظ نرمی، زبانزد عام و خاص است. مگان از اولین خودروهای وارد شده به ایران با فرمان الکتریکی بود. در فرمان های الکتریکی به علت حذف پمپ هیدرولیک، توان موتور برای چرخاندن چرخ ها اتلاف نمی گردد و مصرف سوخت خودرو نیز پایین تر می آید. مصرف سوخت ترکیبی مگان بنا به ادعای سازنده، ۷٫۵ لیتر در ۱۰۰ کیلومتر است. از زبان مالکان مگان هم می توان دریافت که این خودرو مصرف معقولی دارد و چندان هزینه های جاری شما را افزایش نمی دهد.

آوانته بر خلاف مگان در هر دو نسخه دنده ای و اتومات، از پیشرانه ۲٫۰ لیتری بهره می برد. نکته جالب توجه درباره مشخصات فنی آوانته، شباهت بسیار زیاد آن به مگان ۲۰۰۰ است. افزون بر حجم پیشرانه و نوع جعبه دنده، حتی قدرت و گشتاور پیشرانه های دو خودرو هم فاصله بسیار کمی با یکدیگر دارد. آوانته به لطف این پیشرانه ۲۰۰۰ سی سی، شتاب و سرعت گیری قابل قبولی از خود را به نمایش می گذارد. افزون بر وزن کمتر آوانته، گیربکس ۴ سرعته این خودرو نیز عملکرد بسیار بهتری از جعبه دنده مگان دارد و اثری از خنگی های گیربکس رنو در آن دیده نمی شود. راننده آوانته در شتاب گیری های اولیه می تواند پا به پای خودرو چالاکی همچون زانتیا به جلو براند. پایداری آوانته در سطح خوبی قرار دارد و از چسبندگی کافی به آسفالت برخوردار است.

سواری آوانته به اذعان بسیاری از دارندگان فعلی و سابق این خودرو، از کیفیت بالایی برخوردار است. مهم ترین مزیت آوانته، استهلاک پایین آن است که به سر و صدا افتادن جلو بندی و دیگر بخش های خودرو را به تاخیر می اندازد. البته فرمان و تعلیق آوانته هرگز به اندازه مگان نرم نیست، اما در عوض حرکات گهواره ای رقیب فرانسوی اش را هم ندارد. مصرف سوخت آوانته به طور میانگین، ۸٫۱ لیتر در سیکل ترکیبی اعلام می شود. ذات خودروهای کره ای با استهلاک و مصرف پایین گره خورده است و بنابراین آوانته نیز از این موضوع مستثنی نمی باشد. به خصوص اینکه آوانته ثابت کرده است که در بحث دوام فنی، حتی از بسیاری از محصولات جدید هیوندای هم بهتر عمل می کند. به گونه ای که عده ای از طرفداران آوانته، تعصب زیادی بر روی این خودرو دارند و آن را با لقب ” کره ای ژاپنی ” صدا می زنند!

رنو مگان ۲۰۰۰ اتوماتیک:
نقاط مثبت: طراحی زیبا، ایمنی مناسب، فرمان الکتریکی، کابین جادار، خدمات پس از فروش گسترده
نقاط منفی: خرابی های زیاد در بخش های الکترونیکی، قطعات یدکی گران قیمت

هیوندای آوانته اتوماتیک:
نقاط مثبت: شتاب مناسب، گیربکس هماهنگ با موتور، استهلاک پایین، دوام بالا
نقاط منفی: ظاهر قدیمی، طراحی خارجی و داخلی غیر عامه پسند، امکانات رفاهی ضعیف