خبر سینما/بهاره افشاری که این روزها سریال مرد نقره ای را روی آنتن دارد در گفتگوی جالبی از دلایل علاقه اش به نقش های منفی و دختران اغواگر می گوید
بهاره افشاری که مدتی است در سینما و تلویزیون کم کار شده است، این روزها با سریال مرد نقره ای به تلویزیون بازگشته است. هفت صبح به بهانه پخش این سریال به سراغ او رفته و گفت وگوی جالبی در خصوص علاقه اش به نقش های منفی انجام داده که در ادامه گزیده ای از آن را می خوانید.
مشکلی با نقش های منفی ندارم
من با سیاه بودن نقش هایم مشکلی ندارم ولی اصلا دوست ندارم نقش تکراری بازی کنم. مثلا یک شیطان باشم یا یک دختر اغواگر یا یک دختری که می خواهد انتقام بگیرد. در هر سه مورد من آدم سیاه قصه ام. تا اینجا مشکلی نیست ولی دوست ندارم این نقش ها را دوباره تکرار کنم. اگر جزئیات هر نقشی که بازی می کنم با نقش دیگر متفاوت باشد کلیت منفی بودن نقش اذیتم نمی کند. مردم من را با نقش منفی دوست دارند، حتی اگر تجربه های طنزم در کارهای سینمایی را هم دوست داشته باشند ولی باز هم نقش منفی فاصله ها یا او یک فرشته بود درذهنشان خواهد ماند.
فرار نکردن از کلیشه شدن!
در مدیوم تلویزیون برخلاف خیلی از بازیگران که از کلیشه شدن فرار می کنند از اینکه برای نقش های منفی به سراغم می آیند ناراحت نیستم. شاید سریال های زیادی در طول سال به من پیشنهاد شود ولی فقط آن هایی را انتخاب می کنم که مطمئن باشم نقش من در ان سریال قرار است اتفاق مهمی را در قصه رقم بزند.
علت بازی نکردن در سریال دلنوازان
قرار بود در سریال دلنوازان به کارگردانی حسین سهیلی زاده نقش سحر قریشی را بازی کنم ولی انصراف دادم چون احساس می کردم نقشی نیست که بخواهم پس از 5 سال با آن به تلویزیون برگردم ولی بلافاصله بعد از دلنوازان، فاصله ها به من پیشنهاد شد که احساس کردم این نقش را خیلی بیشتر دوست دارم و فکر می کنم در فاصله ها همان چیزی که می خواستم اتفاق افتاد: باز شدن گره های داستان به دست شخصیتی که قرار است نقشش را بازی کنم.
علاقه به بازی های رضا عطاران
شخصا بازی های رضا عطاران را در هر فیلمی با هر کیفیتی دوست دارم خب خیلی از مردم هم چنین نگاهی دارند. گاهی رضا عطاران فیلمی بازی می کند که مردم هم فیلم را دوست دارند و هم بازی عطاران را ولی گاهی هم فیلمی بازی می کند که فقط عطارانش خوب است نه فیلم. به نظرم استقبال از یک کار طنز فقط بحث سوژه نیست و به بازی بازیگر هم برمیگردد
فیلم نامه 100 درصد خوب، نتیجه 40 درصد خوب!
هم در ایران هم در همه جای دنیا شما با فیلم نامه های خیلی خوبی مواجه می شوید که نمره 100 به آن می دهید و با خودتان می گویید نهایتا در بدترین شکل ممکن نتیجه جلوی دوربین هم نمره 80 می گیرد ولی شما باید خیلی بدشانس باشید که از یک متن 100 درصد خوب نتجه ای 40 درصد خوب بگیرید. شخصا فکر میکنم مرد نقره ای هم از همان بدشانسی ها بود و اصلا آن چیزی که می خواستیم نشد.
یک اعتراف جالب
مطمئنا مردم به ان اندازه ای که من را در کار جدی دوست دارند در کار طنز دوست ندارند و به نظرم این مسئله خیلی طبیعی است. وقتی بازیگران موفقی مثل بهنوش بختیاری یا ماهایا پطروسیان در کار طنز حضور دارند من حرفی برای گفتن ندارم ولی یک جاهایی هم قبول کنید که حق من به عنوان بازیگر این است که جدا از خواست و علاقه مردم هم یک سری کارها را برای دل خودم یا دلایل بازی کنم.
پشیمانی برای قضاوت
من از سال 83 که با کار آقای عیاری وارد بازیگری شدم این حرفه را شوخی نگرفتم، همان زمان هم آقای عیاری به من گفتند تو بازیگر شدی و باید حواست را بیشتر جمع کنی ولی واقعا گاهی اتفاقاتی برای آدم چه در زمینه کاری و چه در زندگی شخصی رخ می دهد که اصلا نمی توانید حرکت نرمال رو به جلوی خودتان را ادامه دهید. خیلی جاها شما نمی توانید دلایل بازی کردن در فیلمی را توضیح دهید، شاید اگر آن دلایل را بگویید نگاه مردم به شما تغییر کند و از قضاوتی که در خصوص شما کرده اند پشیمان شود.