نماد آخرین خبر
عکاس خونه

دامن زيبا

منبع
عکاس خونه
بروزرسانی
دامن زيبا
عکاس خونه/ ارسالي از دامن عالي "مخاطبان گرامي آخرين خبر؛ براي ارسال تصاوير؛ لطفا در صفحه عکاسخونه؛ آيکون دوربين در بالاي صفحه را انتخاب نموده و تصوير خود را ارسال فرماييد." /
همراهان عزيز، آخرين خبر را بر روي بسترهاي زير دنبال کنيد ما را در کانال «آخرين خبر» دنبال کنيد
اخبار مرتبط

اخبار مرتبط

حجابِ چهرهٔ جان می‌شود غبارِ تنم خوشا دَمی که از آن چهره پرده برفکنم چُنین قفس نه سزایِ چو من خوش‌اَلحانی‌ست رَوَم به گلشنِ رضوان، که مرغِ آن چمنم عیان نشد که چرا آمدم، کجا رفتم دریغ و درد که غافل ز کارِ خویشتنم چگونه طوف کنم در فضایِ عالمِ قدس؟ که در سراچهٔ ترکیب، تخته‌‌بندِ تنم اگر ز خونِ دلم بویِ شوق می‌آید عجب مدار که هم‌دردِ نافهٔ خُتنم طرازِ پیرهنِ زَرکشم مبین چون شمع که سوزهاست نهانی درونِ پیرهنم ما میهمان سکوت ممتدِ بی‌صداییم؛ مادر سراچه ترکیب بند بند زمان ناپیدا و مکان شکار نشده‌ا
.

حجابِ چهرهٔ جان می‌شود غبارِ تنم خوشا دَمی که از آن چهره پرده برفکنم چُنین قفس نه سزایِ چو من خوش‌اَلحانی‌ست رَوَم به گلشنِ رضوان، که مرغِ آن چمنم عیان نشد که چرا آمدم، کجا رفتم دریغ و درد که غافل ز کارِ خویشتنم چگونه طوف کنم در فضایِ عالمِ قدس؟ که در سراچهٔ ترکیب، تخته‌‌بندِ تنم اگر ز خونِ دلم بویِ شوق می‌آید عجب مدار که هم‌دردِ نافهٔ خُتنم طرازِ پیرهنِ زَرکشم مبین چون شمع که سوزهاست نهانی درونِ پیرهنم ما میهمان سکوت ممتدِ بی‌صداییم؛ مادر سراچه ترکیب بند بند زمان ناپیدا و مکان شکار نشده‌ا

لایک
4
نظر
0
بازدید
9
لایک
4
نظر
0
بازدید
9
پس از این بخوانید

پس از این بخوانید

حجابِ چهرهٔ جان می‌شود غبارِ تنم خوشا دَمی که از آن چهره پرده برفکنم چُنین قفس نه سزایِ چو من خوش‌اَلحانی‌ست رَوَم به گلشنِ رضوان، که مرغِ آن چمنم عیان نشد که چرا آمدم، کجا رفتم دریغ و درد که غافل ز کارِ خویشتنم چگونه طوف کنم در فضایِ عالمِ قدس؟ که در سراچهٔ ترکیب، تخته‌‌بندِ تنم اگر ز خونِ دلم بویِ شوق می‌آید عجب مدار که هم‌دردِ نافهٔ خُتنم طرازِ پیرهنِ زَرکشم مبین چون شمع که سوزهاست نهانی درونِ پیرهنم ما میهمان سکوت ممتدِ بی‌صداییم؛ مادر سراچه ترکیب بند بند زمان ناپیدا و مکان شکار نشده‌ا

حجابِ چهرهٔ جان می‌شود غبارِ تنم خوشا دَمی که از آن چهره پرده برفکنم چُنین قفس نه سزایِ چو من خوش‌اَلحانی‌ست رَوَم به گلشنِ رضوان، که مرغِ آن چمنم عیان نشد که چرا آمدم، کجا رفتم دریغ و درد که غافل ز کارِ خویشتنم چگونه طوف کنم در فضایِ عالمِ قدس؟ که در سراچهٔ ترکیب، تخته‌‌بندِ تنم اگر ز خونِ دلم بویِ شوق می‌آید عجب مدار که هم‌دردِ نافهٔ خُتنم طرازِ پیرهنِ زَرکشم مبین چون شمع که سوزهاست نهانی درونِ پیرهنم ما میهمان سکوت ممتدِ بی‌صداییم؛ مادر سراچه ترکیب بند بند زمان ناپیدا و مکان شکار نشده‌ا

دانلود اپلیکیشن آخرین خبر