شهرآرا آنلاین/ اولین بار توسعه پایدار توسط بانوی محققی به نام «باربارا وارد» در دهه ۸۰ میلادی درباره محیط زیست به کار رفت. مفهوم توسعه پایدار بعد‌ها گسترش یافت و اهداف اساسی مبتنی بر آن طی ۸ مؤلفه اعلام شد. از آنجایی که منابع کره زمین برای زندگی نسل‌های آینده محدود است، توسعه پایدار فرایندی است که آینده مطلوب را برای تمامی منابع بشر به تصویر می‌کشــــــد. سیاســت‌گذاران و برنامه‌ریزان باید ضمن شناخت این عوامل، بهترین استفاده را در دستور کار خود قرار دهند. در هر جامعه سرمایه انسانی به عنوان یکی از عوامل اصلی، نقش مهمی در پیشرفت توسعه ایفا می‌کند. سرمایه انسانی عبارت است از مجموعه دانــش، توانایی و مهارت‌های افــراد که باید به‌درستی به کار گرفته شود. زنان به عنوان نیمی از جمعیت هر کشور، سهــــم چشمگیری از ظرفیت‌های آموزشی را به خود اختصاص می‌دهند که این به‌واقع تلاشی است برای ایجاد سرمایه انسانی و خلق مزیت. در جوامع در حال توسعه، سهم زنان از ظرفیت‌های آموزشی در مقایسه با نسبت‌های جمعیت آن کشور‌ها کمتر است.
در ایران به‌خصوص بعد از انقلاب اسلامی شاخص‌های دستیابی زنان به فرصت‌های آموزشی در حد درخور توجهی افزایش پیدا کرده‌اند. می‌دانیم که زنان نیمی از جمعیت کشور را به خود اختصاص داده‌اند. پس باید توانایی مهارت و خودباوری آن‌ها به جایی برسد که مناصب مدیریتی در سطوح مختلف کشور را نیز تشکیل دهند. بی‌گمان آنجا که مسائل تبعیض‌آمیز مانع ارائه قابلیت‌هایشان نشود، توانسته‌اند و می‌توانند تلاش نظام‌یافته خود را برای افزایش توسعه به کار گیرند. اگر عقیده داریم که زنان دارای توانمندی‌های انسانی و مهارت‌های اکتسابی و ذاتی مدیریتی هستند، باید تئوری سازمان‌ها تغییر یابد. نیمی از دارایی‌های انسانی جامعه نزد زنان محفوظ مانده است. پس جامعه‌ای موفق خواهد شد که بتواند از این سرمایه انسانی حداکثر بهره‌مندی را برده باشد. هرچند شاخص‌های جهانی از به کار نگرفتن توانمندی‌های زنان به‌خصوص در مشاغل اقتصادی خبر می‌دهد، اما نابرابری‌های جنسیتی از لحاظ دستمزد و احراز مناصــــب مناســب خصوصا پست‌های مدیریتی رو به بهبود است. به هر حال، جهان معاصر چاره‌ای جز استفاده از تمام سرمایه‌هایــــش ندارد. مدیریت مشارکتی یک امر تفننی نیست بلکه استعداد است. هر کسی نتواند درست استفاده کند، از این غافله عقب مانده است.
جامعه‌ای می‌تواند در این دریای متلاطم سکان‌داری کند که از نیروی انسانی خود اعم از زن و مرد استفاده کند. آژانس توسعه جهانی می‌گوید: وقتی دختران ۱۰ درصد بیشتر به مدرسه می‌روند، تولید ناخالص داخلی کشور به طور متوسط ۳ درصد افزایش می‌یابد. افزون بر آنکه وقتی زنان به یک میزان از امکانات برخوردار باشند بازدهی محصولات ۱۰ درصد افزایش می‌یابد.
دکتر فرشته سلجوقی - فعال فرهنگی