سمت خدا/  حجة الاسلام والمسلمین حاج شیخ جعفر ناصری:
ما اسیر تخیّل هستیم. فکر می‌کنیم که رفتیم مشهد یک نفر آنجا نشسته و به ما اخم کرده که چرا گناه کرده ای؟
حالا ما مریض بشویم، برویم پهلوی پزشک مگر پزشک به ما اخم می‌کند؟! غصه هم می‌خورد.
امام هم همین است. غصه هم می‌خورد که چرا با خودت همچین کردی؟ خودت را با گناه مسموم کردی؟ گناه هم خودش یک نوع سم است. چرا همچین کردی؟ فقط راهش این است که انسان التماس کند با امام آن ارتباط ایجاد بشود. کار درست شود.
نهایت رأفت و مهربانی آنجا نشسته. بارها در مشاهد مشرفه ملاحظه می‌کردم می‌دیدم غیر از مهربانی و دلسوزی چیزی نبود. برای همه، بدترین آدم‌ها که شاید ما تحمل نکنیم. آنجا حضرت تحمل می‌کنند. مهربانی می‌کنند. غصه می‌خورند. فقط یک قدم ما برویم. خصوصاً‌ امام رضا علیه السلام...