تسنیم/ امضای برگه‌های اهدای عضو و اهدای زندگی به بیماران نیازمند و چشم‌انتظار، شاید بهترین هدیه و بالاترین نشانه ابراز عشق به عزیزانی است که کتاب زندگی آنها به آخر رسیده، اما با زندگی بخشی به چندین انسان دیگر، فصل دیگری از زندگی آنها ادامه دارد.

دریا به ساحل می‌آید در آن می‌آمیزد و به هنگام رفتن ردی از خویش به جای می‌گذارد، اهدای عضو هم اینگونه است بخشی از خویشتن خویش را دریا وار در دیگری می‌آمیزی و تا همیشه ردی از خود به یادگار می‌گذاری. برای برخی رفتن پایان نیست آغاز و ابتدا است، آن زمان که قلب تپنده، چشمان بیدار و نفس‌های سرشارت به دیگری جان دوباره می‌بخشد، این قصه نیست، افسانه هم نیست اینکه با دستان خودت اعضای پاره تنت را ببخشی تا آغاز زندگی‌ای باشد.

موضوع اهدا عضو، اهدا زندگی را همه ما بارها و بارها شنیده‌ایم ولی چقدر توانسته‌ایم این کار پسندیده و ارشمند را ترویج دهیم و فرهنگ سازی کنیم؟ فرهنگ ملی و باور دینی ما با حس انسان دوستی گره خورده است و در این زمینه نیز بله درست است انتخاب سخت می‌شود اگر یک سوی قصه عزیزی باشد که تا آن لحظه نمی‌توانستی ببینی خار به پایش رفته و آن سوی قصه تصمیمی که اصلا ساده نیست ولی در شلوغی و همهمه این روزهای زندگی شهر نشینی که گاها خیلی از مسئولیت‌های اجتماعی را از یاد می‌برد، هنوز هستند کسانی که با ایثار و اهدا عزیزترین داشته‌هایشان حیاتی دوباره را برای دیگران به ارمغان می‌آورند.

میهمان مادری شدیم که 9 ماه است که قطعه 4 بهشت رضا تنها مقصد او شده است؛ هنوز هم چشم به در دوخته است تا تنها دخترش برگردد، بدترین درد برای یک مادر چشم انتظار بودن است، اما خانم محسنی هنوز هم با شوق زیاد چشم به در می‌دوزد تا رضوان برگردد، رضوان برای همیشه رفته است، اما رفتن او سبب بازگشت یازده نفر دیگر به خانه‌هایشان شد؛کسانی که سال‌ها با درد و بیماری دست و پنجه نرم می‌کردند رضوان زندگی را به آنها بازگرداند. این یعنی عاقبت بخیری.

#باهم_شکستش_می‌دهیم
ما را در کانال «آخرین خبر» دنبال کنید