جمهوری اسلامی/ «سه عامل مهم تقویت بازدارندگی» عنوان سرمقاله در روزنامه جمهوری اسلامی است که می‌توانید آن را در ادامه بخوانید:
قدرت ایران را نباید در موشک و پهپاد خلاصه کرد. این قدرت که آمریکا را شکست‌پذیر نشان داده و مردم جهان را متحیر کرده است، ریشه در روحیه ظلم‌ستیزی و تسلیم‌ناپذیری مردم ایران دارد؛ روحیه‌ای که در میان عموم مردم، رزمندگان و مسئولان وجود دارد. این قدرت را باید حفظ کرد و دشمن اکنون درصدد شکستن آن است.
بسیاری از کشورها موشک، پهپاد، پدافند هوایی و نیروی هوایی بسیار پیشرفته دارند و از نظر تجهیزات نظامی پیشرفته چیزی کم ندارند، اما نمی‌توانند در برابر زورگویان بین‌المللی بایستند. علت این است که عامل اصلی را ندارند. آن‌ها از نظر تجهیزات کمبودی ندارند، اما از شجاعت بی‌بهره‌اند.
دشمن نقطه قوت ایران را شناسایی کرده و با اختصاص بودجه، امکانات و ابزارهای تبلیغاتی، سیاسی و فرهنگی فراوان، درصدد درهم شکستن همین نقطه قوت است. برای مقابله مؤثر با این شگرد دشمن، باید دست‌کم سه اقدام مؤثر انجام دهیم.
نخست، ریشه تفرقه‌افکنی را در کشور بخشکانیم. خشکاندن ریشه تفرقه‌افکنی با برخورد مقطعی با افراد تفرقه‌افکن در اینجا و آنجا تفاوت اساسی دارد. این برخوردها نیز لازم‌اند، اما تأثیر آن‌ها در حد تأثیر قرص سردرد برای درمانی موقت است و مشکلات مزمن را حل نمی‌کند. تفرقه‌افکنی و دامن زدن به اختلافات در جامعه ما به بیماری مزمنی تبدیل شده که به درمانی ریشه‌ای نیاز دارد.
این درمان باید از بالا آغاز شود؛ ادبیات سیاسی مسئولان باید تغییر کند، مجاری امور باید از وجود افراد فرصت‌طلب پاک شود و با انجام این اقدامات، سطح فرهنگ ابتدا در میان کارگزاران و سپس در جامعه ارتقا یابد. از این طریق می‌توان ریشه تفرقه‌افکنی را خشکاند و جامعه را از این آفت خطرناک نجات داد.
هم‌زمان باید با تفکر افراطی در داخل کشور مبارزه شود. در این زمینه نیز باید به تفاوت میان تفکر افراطی و حضور چند فرد افراطی در گوشه و کنار کشور توجه کرد. برخورد با چند عنصر افراطی شاید بتواند گوشه‌ای از فتنه را به‌طور موقت فروبنشاند، اما آتش فتنه را خاموش نمی‌کند.
وقتی موتور افراط روشن باشد، فرصت‌طلبانی که چه‌بسا هیچ اعتقادی به انقلاب، نظام، اسلام و وطن ندارند، با بهانه قرار دادن همین عناوین سوار بر آن موتور خواهند شد و اهداف دشمن را محقق خواهند کرد. عقلای قوم باید با نشان دادن مخالفت واقعی خود با تفکر افراطی، این ویروس بدخیم را از پیکره جامعه بزدایند.
با انجام این دو پاک‌سازی مهم و مؤثر، نوبت به تعامل سازنده با کشورهای منطقه می‌رسد. درست است که برای مقابله جدی با آمریکا در جنگ‌های تحمیلی اخیر، لازم بود به پایگاه‌های آمریکایی در کشورهای حوزه خلیج فارس حمله کنیم، اما این واقعیت را می‌دانیم و سران آن کشورها نیز می‌دانند که همزیستی مسالمت‌آمیز بهترین راهبرد برای تمام ملت‌های منطقه است و سیاست کلی باید بر این اساس باشد که امنیت منطقه را خود کشورهای منطقه، بدون دخالت بیگانگان، تأمین کنند.
بنابراین، باید از ابراز تمایل کشورهای حوزه خلیج فارس برای برقراری روابط با ایران استقبال کنیم و راه را برای همکاری جمعی و طرد بیگانگان از منطقه هموار سازیم. سران این کشورها در جریان این جنگ‌ها به‌روشنی دریافته‌اند که آمریکا و رژیم صهیونیستی قابل اتکا نیستند و جمهوری اسلامی ایران قدرتی شکست‌ناپذیر در منطقه است.
باید از این فرصت بسیار گران‌بها حداکثر بهره‌برداری را به عمل آوریم و با تکیه بر پشتوانه وحدت و انسجام و سیاست تعادلی در داخل کشور، راهبرد تعامل همه‌جانبه با کشورهای منطقه را تقویت کنیم. باید مطمئن باشیم که این سیاست، عامل مهمی برای بازدارندگی در برابر دشمنان خواهد بود.
