خراسان/ سینمای مقاومت بی‌تردید یکی از جریان‌های مهم سینمای ایران است که وجود آن، چه در زمینه فرهنگ‌سازی برای امر مقاومت و چه در زمینه دیپلماسی عمومی، ضرورت دارد. آن هم در شرایطی که کشورمان طی کمتر از ۲ سال اخیر، دو جنگ تحمیلی را سپری کرده و همچنان تحت فشار و ستم دشمنان آمریکایی - صهیونیستی قرار دارد و بدیهی است باید سینما به موضوعاتی چون ایستادگی ملت‌ها، دفاع از سرزمین، مبارزه با اشغالگری و روایت قهرمانان این عرصه بپردازد که از قضا ظرفیت‌های فراوانی هم برای خلق آثار سینمایی دارد. از این منظر، برگزاری جشنواره‌ای مستقل برای معرفی و حمایت از چنین آثاری نیز می‌تواند اتفاقی مثبت و اثرگذار باشد، اما مسئله اینجاست که آیا پیش از برگزاری جشنواره فیلم مقاومت، مقدمات لازم برای شکل‌گیری یک جریان زنده و مستمر در تولید این نوع فیلم‌ها فراهم شده است؟
نگاهی به وضعیت کنونی نوزدهمین دوره جشنواره فیلم مقاومت، سؤالاتی جدی و احتمالاً بی‌پاسخ درباره نسبت میان تولید و جشنواره ایجاد می‌کند. از یک سو، برخی اخبار و واکنش‌ها مثل استوری دیروز محمود گبرلو، منتقد سینما، نشان می‌دهد استقبال از نمایش‌های این دوره جشنواره، به قدر کفایت نبوده و از سوی دیگر، نگاهی به فهرست فیلم‌های این رویداد نشان می‌دهد بخش قابل توجهی از فیلم‌های حاضر در این رویداد، پیشتر در جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمده و برخی حتی از مرحله اکران آنلاین هم گذشته‌اند! در نتیجه، مخاطبی که فرصت تماشای این آثار را داشته، چه انگیزه‌ای برای حضور دوباره در سالن‌های جشنواره مقاومت دارد؟
البته نمی‌توان صرف حضور فیلم‌های تکراری را به تنهایی نشانه ضعف یک جشنواره دانست، اما وقتی رویدادی قرار است هویت مستقلی داشته باشد، باید بتواند چیزی فراتر از بازنمایش آثار جشنواره‌های دیگر ارائه کند؛ چه در انتخاب فیلم‌ها و چه در معرفی استعدادها و تولیدات تازه.
به نظر می‌رسد مسئله اصلی جشنواره فیلم مقاومت، یک گام عقب‌تر از خود این رویداد است. حلقه مفقوده این نوع سینما، آن است که هنوز نهضت جدی تولید برای آن شکل نگرفته که نیازمند جشنواره باشد. به عبارت دیگر ابتدا باید فیلم‌سازان و ارگان‌ها به ساخت آثار متنوع و باکیفیت‌تر در این حوزه ترغیب شوند، سرمایه‌گذاری صورت بگیرد و فیلمنامههای قابل دفاعی نوشته شود و پس از آن با جشنواره، به هدایت و سیاست‌گذاری آن پرداخت و ویترینی برای نمایش دستاوردهای آن تدارک دید.
در واقع جشنواره، نمی‌تواند جای خالی نهضت تولید را پر کند و با برگزاری چند روزه یک رویداد و کنار هم قرار دادن فیلم‌هایی که پیشتر دیده شده‌اند، نمی‌توان از قوت یک جریان سینمایی سخن گفت. سینمای مقاومت بیش از آن که به جشنواره نیاز داشته باشد، به فیلم‌های تازه، خوب و تماشاگرپسند نیاز دارد.
نویسنده: سیدکریم بابایی
