مهر/ یک مطالعه جدید می‌گوید هورمون درمانی امروزی برای یائسگی، خطر حمله قلبی، سکته مغزی، لخته شدن خون یا مرگ را در زنان میانسال افزایش نمی‌دهد.
محققان گزارش می دهند که هورمون درمانی به شکل قرص، چسب یا ژل، تغییری در احتمال ابتلای زنان به فوریت‌های پزشکی مرتبط با قلب ایجاد نکرده است.
محققان گفتند که این نتایج باید برای زنانی که با علائم یائسگی دست و پنجه نرم می‌کنند اما نگران عوارض جانبی احتمالی هورمون درمانی هستند، اطمینان خاطر ایجاد کند.
«رونن آربل»، محقق ارشد، در یک بیانیه خبری گفت: «نگرانی از اینکه هورمون درمانی ممکن است بر قلب تأثیر بگذارد، یکی از رایج‌ترین دلایلی است که زنان از هورمون درمانی برای مدیریت علائم یائسگی خودداری می‌کنند و به همین دلیل است که برخی از متخصصان مراقبت‌های بهداشتی ممکن است در ارائه آن تردید داشته باشند.»
محققان گفتند که کالج متخصصان زنان و زایمان آمریکا در حال حاضر توصیه می‌کند که هورمون‌درمانی ظرف ۱۰ سال از شروع یائسگی و قبل از ۶۰ سالگی شروع شود.
علاوه بر این، محققان گفتند که سازمان غذا و داروی ایالات متحده پس از بررسی شواهد موجود، هشدارهای «جعبه سیاه» را از محصولات هورمون‌درمانی حذف کرد، زیرا هیچ ارتباطی بین استفاده از آنها و افزایش خطر بیماری قلبی، سرطان سینه یا زوال عقل پیدا نکرد.
برای مطالعه جدید، محققان سلامت بیش از ۵۲۰۰۰ زن را به طور متوسط ۱۲ سال و برای برخی تا ۲۳ سال پیگیری کردند. نیمی از زنان از هورمون‌درمانی- معمولاً چسب یا قرص- استفاده کردند و نیمی دیگر این کار را نکردند.
نتایج نشان داد که حدود ۴.۴ درصد از زنانی که هورمون‌درمانی دریافت می‌کردند، در مقایسه با ۴.۶ درصد از زنانی که هورمون‌درمانی دریافت نمی‌کردند، دچار حمله قلبی، سکته مغزی یا سایر بیماری‌های قلبی شدند.
میزان مرگ و میر قبل از ۸۰ سالگی نیز در هر دو گروه مشابه بود- ۱.۳ درصد برای کسانی که تحت هورمون درمانی بودند و ۱.۲ درصد برای کسانی که آن را مصرف نمی‌کردند- و همچنین میزان لخته شدن خون.
آربل گفت: «نتایج ما نشان می‌دهد برای زنانی که در اواسط چهل سالگی تا اواخر پنجاه سالگی هستند و سابقه بیماری قلبی یا لخته شدن خون ندارند، به نظر نمی‌رسد که هورمون درمانی‌های موجود که در حال حاضر برای مدیریت علائم یائسگی تجویز می‌شوند، خطر حمله قلبی، سکته مغزی، لخته شدن خون یا مرگ زودرس را حتی پس از استفاده طولانی مدت افزایش دهند.»
او در پایان گفت: «این یافته‌ها می‌تواند به زنان و تیم‌های مراقبت‌های بهداشتی آنها کمک کند تا گفتگوهای آگاهانه‌تری در مورد مزایا و خطرات درمان بر اساس نیازهای سلامت فردی خود داشته باشند.»
