ایسنا/ دانشمندان به رهبری کوروش پرهام، متخصص گوش و حلق و بینی از دانشگاه «کانتیکت»، یک نشانگر زیستی برای وزوز گوش شناسایی کرده‌اند که در خون یافت می‌شود.
برای میلیون‌ها نفر در سراسر جهان که دچار وزوز گوش(Tinnitus) هستند، سکوت هرگز فرا نمی‌رسد. این عارضه که تخمین زده می‌شود ۱۵ درصد از جمعیت جهان را تحت تأثیر قرار داده باشد، باعث می‌شود فرد صداهایی مانند زنگ‌زدن مداوم یا اصوات خیالی دیگر را بشنود.
تاکنون علت دقیق وزوز گوش مشخص نبوده و هیچ نشانگر زیستی یا آزمایش عینی و قابل‌اطمینانی نیز برای تشخیص آن وجود نداشته است.
پیش از این، تنها راه تشخیص این عارضه توسط پزشکان، گزارش خودِ فرد مبنی بر شنیدن صداهایی بود که در واقعیت وجود نداشتند، اما اکنون ممکن است شرایط تغییر کند.
در مطالعه‌ای جدید که در نشریه «اتولارینگولوژی – جراحی سر و گردن» (Otolaryngology – Head and Neck Surgery) منتشر شده، دانشمندان به شواهدی دست یافته‌اند که می‌تواند قوی‌ترین مدرکِ موجود برای یک نشانگر زیستیِ احتمالی در مورد وزوز گوش باشد.
کوروش پرهام، متخصص گوش و حلق و بینی از دانشگاه کانتیکت می‌گوید: ما اکنون اثباتی بر این مفهوم داریم که نوعی پروتئینِ موجود در گوش می‌تواند نقشی محوری در بروز و مدیریت وزوز گوش ایفا کند.
در آزمایشی که روی ۸۲ بزرگسال انجام شد که نیمی از آنها دچار وزوز گوش بودند، آزمایش‌های خون نشان داد که پروتئینی به نام «پرستین»(Prestin) با این عارضه مرتبط است.
این پژوهش که بر پایه مطالعه‌ای پیشین توسط برخی از اعضای همین تیم انجام شده، نشان می‌دهد که غلظت پروتئین پرستین در خونِ افراد مبتلا به وزوز گوش، حدود ۵۰ درصد بیشتر از افراد فاقد این عارضه است.
پرستین یک پروتئین حرکتی است که در غشای «سلول‌های مویی خارجی» (واقع در حلزون گوش) یافت می‌شود. این پروتئین به تقویت صداها کمک می‌کند و برای داشتن شنوایی دقیق و حساس، حیاتی است.
تحقیقات پیشین، پرستین را با آسیب‌های شنوایی مرتبط دانسته‌اند. این موضوع احتمال آن را می‌دهد که تغییرات در این پروتئین می‌تواند بر عملکرد سالم گوش داخلی تأثیر بگذارد و احتمالاً در ایجاد صداهای خیالی که افراد مبتلا به وزوز گوش تجربه می‌کنند، نقش داشته باشد.
مطالعات نشان داده‌اند که سطح پرستین تحت تأثیر عواملی همچون قرار گرفتن در معرض سر و صدا، سن و کم‌شنوایی قرار می‌گیرد. همچنین مدل‌های آزمایشگاهیِ آسیب شنوایی نشان می‌دهند که سطح پرستین در پی آسیب‌دیدگی تغییر می‌کند. این امر حاکی از آن است که این پروتئین می‌تواند به عنوان نشانگر زیستی برای آسیب‌های حلزون گوش عمل کند.
پرهام می‌گوید: اکنون اندازه‌گیری سطح پرستین می‌تواند شاخصی بالینی برای تعیین شدت وزوز گوش در اختیار ما قرار دهد.
چندین سال است که می‌دانیم مصرف بیش از حد آسپرین می‌تواند با مختل کردن عملکرد حلزون گوش، موجب مشکلات شنوایی شود. «پرستین» یکی از پروتئین‌هایی است که تحت تأثیر این فرآیند قرار می‌گیرد.
اکنون شواهد بیشتری درباره ارتباط این پروتئین با «وزوز گوش» به دست آمده است، اما هنوز بسیاری از جنبه‌های آن ناشناخته باقی مانده است.
این پژوهش صرفاً یک مطالعه مشاهده‌ای کوچک بوده و یافته‌های آن در حال حاضر ثابت نمی‌کند که سطوح بالای پرستین، عامل بروز وزوز گوش است. تنها چیزی که می‌دانیم این است که میان این دو، به نحوی ارتباط وجود دارد. با این حال، همان‌طور که خودِ پژوهشگران نیز اذعان دارند، احتمالاً عوامل دیگری هم در ایجاد وزوز گوش نقش دارند.
همچنین شایان ذکر است که اگرچه این مطالعه نشان داد سطوح بالای پرستین با وزوز گوش مرتبط است، اما یک تحلیل جداگانه در مورد «دقت تشخیصی» نشان می‌دهد که این زیست‌نشانگر (Biomarker) هنوز نمی‌تواند به‌عنوان ابزاری قابل‌اطمینان برای تشخیص وزوز گوش مورد استفاده قرار گیرد و دست‌کم بر اساس نمونه شرکت‌کنندگان در این مطالعه، چنین امری میسر نیست.
به گفته پژوهشگران، ممکن است دلیل این مسئله آن باشد که برخی از شرکت‌کنندگان، به نوعی از وزوز گوش مبتلا بودند که منشأ آن در حلزون گوش نیست و در نتیجه، ناشی از ناهنجاری‌های مربوط به پرستین نیست.
پژوهش‌های آینده شاید بتوانند این موضوع را روشن‌تر کنند. در حال حاضر، سرنخ محکمی در دست داریم که نشان می‌دهد پرستین در بروز این عارضه نقش دارد. این یافته می‌تواند مسیری پژوهشی باشد که ما را به سمت ایجاد یک سیستم تشخیصی برای محیط‌های بالینی و شاید حتی روزی، درمان وزوز گوش سوق دهد.
پرهام می‌گوید: یافته‌های ما نشان می‌دهد که استفاده از پرستین به‌عنوان یک زیست‌نشانگر برای وزوز گوش، نویدبخش است. این نخستین گام ما در مسیر توسعه داروهایی برای کمک به مدیریت وزوز گوش محسوب می‌شود.
