رکنا/ پدر آیلین در شرح اتفاقات آن روز می‌گوید: وقتی به ایستگاه اورژانس مراجعه کردم، نیروها خواب بودند و با تأخیر از خواب بیدار شدند. پیش‌تر به من گفته بودند بیمار از پایگاه اورژانس روستای سولان با آمبولانس به مرکز درمانی رمشک منتقل می‌شود، اما دستگاه اکسیژن تمام شده بود و درخواست آوردن دستگاه اکسیژن دادند.
او ادامه می‌دهد: تا دستگاه اکسیژن رسید، حال دخترم وخیم شده بود و علائم حیاتی‌اش به‌شدت افت کرده بود. پزشک مرکز درمانی رمشک نیز به دلیل وخامت حال آیلین درخواست اعزام بالگرد کرد، اما به گفته پدر، بالگردی برای انتقال کودک اعزام نشد.
پدر آیلین با اشاره به ادامه مشکلات می‌گوید: اکسیژن دوباره تمام شد و من مجدداً تماس گرفتم. یکی از دوستانم با خودروی شخصی دستگاه اکسیژن را از یک مرکز درمانی سیار در محدوده فرودگاه سلیمانی به آنجا رساند تا دوباره اکسیژن به دخترم وصل شود.
او همچنین مدعی است که برای تأمین سوخت خودرو، از بنزین ماشین شخصی خود استفاده کرده است تا امکان ادامه روند درمان و انتقال بیمار فراهم شود.
روایت پدر آیلین، پرسش‌هایی جدی درباره امکانات امدادی و درمانی در مناطق دورافتاده، دسترسی به تجهیزات حیاتی و نحوه رسیدگی به بیماران در شرایط اورژانسی مطرح می‌کند؛ پرسش‌هایی که برای روشن شدن ابعاد این حادثه، نیازمند بررسی و پاسخ‌گویی مسئولان مربوطه است.
