ورزش 3/منچستریونایتد بار دیگر به نقطه ناامیدی رسیده است. تمام امیدواری‌هایی که فصل گذشته شکل گرفته بود، پس از شکست فاجعه‌بار ۳ بر صفر برابر بورنموث کاملاً رنگ باخت.
مایکل کریک (۴۵ ساله) هم به اسطوره دیگری تبدیل شد که در این باشگاه سوخت. به نظر می‌رسد راه‌حل منطقی، اخراج سرمربی و آغاز «شروعی دوباره» دیگر با آنتونیو کونته (۵۷ ساله) یا یولیان ناگلزمن (۳۹ ساله) باشد؛ یکی از چندین شروع دوباره‌ای که طی ۱۳ سال گذشته تجربه شده است. اما این کار واقعاً کدام مشکل را حل می‌کند؟
از نظر تاکتیکی، هر دوی آن‌ها قطعاً حرف بیشتری برای گفتن دارند تا کریک که تجربه چندانی ندارد. یونایتد برابر بورنموث بار دیگر در دفاع بی‌نظم و در حمله بی‌برنامه ظاهر شد؛ درست مثل شکست ۴ بر ۱ مقابل کومو در میانه هفته. تیم فاقد برنامه‌ای روشن، اعتمادبه‌نفس و ظاهراً آمادگی بدنی است. سرمربی باتجربه‌تر می‌تواند در کوتاه‌مدت به بهبود همه این بخش‌ها کمک کند، اما موفقیت پایدار به تغییرات بنیادین در باشگاه، از بالا تا پایین، نیاز دارد.
وقتی سر جیم رتکلیف، سرمایه‌گذار، و شرکت پتروشیمی او، اینئوس، در فوریه ۲۰۲۴ بخشی از سهام باشگاه را خریدند، قرار بود ناجیان بزرگ منچستریونایتد باشند. اما به جای بیدار کردن این غول خفته، اشتباه‌های مدیران قبلی را تکرار کردند.
شباهت دوران مربیگری اوله گونار سولشر (۵۳ ساله) و کریک آشکار است. هر دو بدون تجربه در یک باشگاه بزرگ، به عنوان سرمربی موقت منصوب شدند. هر دو پس از دوره‌ای غیرمنتظره از پیشرفت، به صورت دائمی به این سمت رسیدند. و هر دو نشان دادند که جایگاه اسطوره‌ای به تنهایی برای موفقیت در رقابت‌های لیگ کافی نیست.
درست مثل دوران سولشر، به نظر می‌رسید بهبود ناگهانی اوضاع زیر نظر کریک بیشتر حاصل فضای بهتر در تیم بود تا ایده‌های ناب فوتبالی. وقتی نتایج خوب از راه نرسند، روحیه مثبت هم از بین می‌رود و بدون آن چیز زیادی باقی نمی‌ماند. مدیریت باشگاه به ریاست مدیر ورزشی، جیسون ویلکاکس (۵۵ ساله)، باید این را می‌دانست.
اما ویلکاکس هم، درست مثل سولشر و کریک، تجربه لازم برای اداره باشگاهی عظیم مانند منچستریونایتد را ندارد. در واقع، قرار بود دن اشورث (۵۵ ساله) این مسئولیت را بر عهده بگیرد؛ کسی که رتکلیف و همراهانش در سال ۲۰۲۴ با پرداخت مبلغ زیادی او را از نیوکاسل جدا کردند. اما تنها پنج ماه بعد، او را از باشگاه بیرون کردند.
این ترتیب، یونایتد بی‌هدف در لیگ برتر سرگردان است؛ بی‌هویت و بی‌برنامه. مربیانی مانند ناگلزمن و کونته احتمالاً می‌توانند در کوتاه‌مدت نتایج را بهتر کنند، اما در بلندمدت ناجی این باشگاه نخواهند بود.
