آرمان ملی/ « بند‌ناف نفت را باید قطع کنیم  » عنوان سخن روز در روزنامه آرمان ملّی به قلم محمدرضا خباز است که می‌توانید آن را در ادامه بخوانید:
  
قانون برنامه و بودجه هر سال مانند یک ترازو است که باید دو کفه آن با هم متناسب باشد. یعنی در یک کفه درآمدها و در کفه دیگر، هزینه‌ها. اگر کفه درآمدها واقعی باشد، بودجه محقق می‌‎شود و در آخر سال کسری بودجه نداریم اما چنانچه کفه‌درآمدها واقعی نباشد و به قولی آب در آن باشد، مثل یک لیتر شیر که یک لیتر آب هم در آن است، نه‌تنها درآمدها محقق نمی‌شود بلکه هزینه‌ها هم جای خودش را از دست نمی‌دهد. یعنی هزینه‌ها را هم حتما باید انجام داد و چون درآمد نیست، با عدم‌تحقق مواجهیم که درنهایت به تورم منتهی می‌شود که یکی از علل تورم، غیرواقعی بودن بودجه است. پا را که فراتر بگذارم باید بگویم نحوه بودجه‌ریزی در ایران متروکه، قدیمی و از رده خارج است. مجلس اگر واقعا می‌خواهد کاری کند، کمک کند تا نحوه بودجه‌ریزی کشور اصلاح شود. مجلسی که ادعای انقلابی‌گری می‌کند اگر واقعا دنبال کار پوپولیستی نیست، باید با کمک دولت کار ریشه‌ای نحوه بودجه‌ریزی کشور را اصلاح کند؛ چرا که در غیرا ین صورت، اتلاف و از بین رفتن منابع کشور را به دنبال خواهد داشت. هرچند امسال وقت نیست و 15 آذر باید بودجه تسلیم مجلس شود. مجلس باید از اول به جای شعار و فحاشی و فرستادن پالس منفی به دولت، نحوه بودجه‌ریزی را درست و عملیاتی می‌کرد. اگر بودجه عملیاتی می‌شد دیگر آنقدر دررویِ بودجه نداشتیم. به‌عنوان مثال فلان موسسه 28 میلیارد تومان بودجه در سال دریافت می‌کند تا کلمات انگلیسی را در محاورات به فارسی تبدیل کند. به نظر می‌رسد باید گزارشی در این باب تهیه شود که آیا در این شرایط این کار ارزش دارد؟ یا فلان موسسه دیگر در مقابل کار ارائه شده، بودجه بگیرد. به زبان ساده‌تر؛ می‌خواهید خانه‌ای بسازید: یک وقت از صبح تا شب اوستا و کارگران هرطور که دل‌شان می‌خواهد، کار می‌کنند و شما موظف به پرداخت مزد هستید و یک وقت قرارداد می‌بندید و بابت آجرچینی و گچ‌کاری ونازک‌کاری مزد پرداخت می‌کنید که به این بودجه عملیاتی می‌گویند. انتظار از مجلس به جای حرف‌های پر‌شائبه، غیبت، تهمت و بدآموزی، اصلاح بودجه‌ریزی کشور با کمک دولت است ولی متاسفانه این اتفاق نیفتاده و دولت موظف است  15 آذرماه بودجه را تسلیم مجلس کند. اکنون هر رقمی چه قیمت دلار، چه قیمت نفت و... چنانچه واقعی باشد و نخواسته باشند آمارسازی کنند، بودجه‌ریزی مثبت و یک قدم به جلو خواهد بود ولی اگر برای دلخوش کردن افراد و خوش آمدن عده‌ای است؛ طبیعتا خدمتی انجام نشده و این بودجه هم مثل بودجه قبلی خواهد بود. بنابراین اگر از 11هزار و 500 تومان برای قیمت دلار سخن می‌گویند باید استدلال علمی داشته باشند و این رقم مورد پذیرش خردجمعی واقع شود. افراد در زندگی شخصی خود در صورت کسر درآمد، ابتدا از برج و نه خرج خود می‌زنند. مثلا اگر قرار است کت‌و شلواروکفش نو خریداری کند، منصرف می‌شود و قول خرید دوچرخه به فرزندش را به سال آینده که درآمدش بهتر شود، موکول می‌کند. به نظر می‌رسد الان که درآمدهای کشور به حداقل رسیده، اگر هنری در مجلس هست، از بودجه‌های دستگاه‌هایی که هیچ گزارشی هم ارائه نمی‌دهند و معلوم هم نیست چه‌کار می‌کنند، کسر کرده و بودجه را به سمت بودجه عملیاتی ببرند. یکی از راه‌های بودجه عملیاتی این است که ردیف‌های گلوبال را حذف کنند. بودجه‌هایی که در بعضی ردیف‌ها هست و در مجلس هم به آن رسیدگی نمی‌شود و در روز آخر که نمایندگان خسته هستند با یک قیام و قعود بودجه را به تصویب می‌رسانند.
دل خوش هستند که 10، 20 و 50 تا تبصره تصویب کرده‌اند درحالی که همه مشکلات در ردیف‌هاست و یک‌باره 10هزار ردیف را تصویب می‌کنند و خبری هم از درون آنها ندارند. مشکل اصلی را رها کرده و به مشکلات جزئی‌تر می‌پردازند. اما تنظیم بودجه بر مبنای 10 درصد اتکا به نفت نوید خوبی است. ما «باید بند ناف نفت را قطع کنیم» و نباید نفت را در هزینه‌های روزمره استفاده کنیم. برخی مراجع و علما، چون درآمد نفت را سرمایه‌ای می‌دانند بنابراین مصرف در بودجه جاری را حرام می‌دانند. درآمد نفت را برای سرمایه‌گذاری درنظر بگیریم؛ ولی بودجه‌های مازاد و زائد را لااقل یک‌سال قطع کنند. اگر برخی از این موسسات یک‌سال تعطیل باشند، هیچ اتفاقی نمی‌افتد. اتفاق در داخل خانواده‌هایی می‌افتد که در اثر فقر دارند نابود می‌شوند. اتفاقات بسیار بد در بین مردم مستضعف و ضعیفی می‌افتد که در اثر کمبود درآمد، بدترین شرایط زندگی را تحمل می‌کنند. پیشنهادم به مجلس انقلابی این است که یک کار خیر از خودشان در ظرف چهار سال نشان دهند و نحوه بودجه‌ریزی کشور را از بودجه‌ریزی متروکه قدیمی غیرقابل دفاع، که به هدرفت منابع کشور می‌انجامد، به بودجه عملیاتی تبدیل کنند. این امر باعث می‌شود که ظرف دو، سه سال آینده، بودجه‌عملیاتی شود و در سال‌های بعد بودجه بر مبنای صفر اتفاق بیفتد که مترقی‌تر از عملیاتی است و راه را برای ما باز خواهد کرد. یکی از گرفتاری‌های ما، نحوه بودجه‌ریزی کشورمان است که امید است دلسوزان به آن بپردازند. هرچند بعید به‌نظر می‌رسد این اتفاق در مجلس بیفتد؛ مگر اینکه کارشناسان خبره بیرون مجلس را از بخش‌خصوصی و دانشگاه‌ها دعوت کرده و به یاری بطلبند تا بتوانند این کار اساسی و ریشه‌ای را انجام دهند و خدمت ماندگاری برای کشور و مردم ارائه دهند.


به پیج اینستاگرامی «آخرین خبر» بپیوندید
instagram.com/akharinkhabar