نشنال اینترست: قدرت ایران در نبرد دریایی

آخرين خبر

بروزرسانی 1400/10/11 - 12:20

نشنال اینترست: قدرت ایران در نبرد دریایی

آخرین خبر/ متن پیش رو در نشنال اینترست منتشر شده و بازنشر آن در آخرین خبر به معنای تاییدش نیست.

آیا زیردریایی های ایران می توانند علیه نیروی دریایی آمریکا بجنگند؟

به گزارش نشنال اینترست، ایران به جای هزینه برای خرید تجهیزات از چین یا روسیه، مبالغی را برای ساخت زیردریایی‌های خود سرمایه‌گذاری کرده است. ارتش ایران به خوبی عمل کرده است به همان خوبی که می تواند تحت بسیاری از محدودیت ها و تحریم ها سازگار شود. با این حال، آیا قدرت کافی برای مقابله با آمریکا را دارد؟
به خاطر داشته باشیم که زیردریایی فاتح به نظر می رسد می تواند به طور قابل توجهی قابلیت های میان برد ناوگان زیردریایی ایران را گسترش دهد. در حالی که ارزیابی وضعیت کلاس بعثت دشوارتر است.
این خبرگزاری افزود: ارتش ایران مدت‌هاست که برای جنگ دریایی در خلیج فارس برنامه‌ریزی کرده است، که در آن ناوگان بزرگ قایق‌های حمله سریع خود را با موشک‌های ضد کشتی برای انجام حملات انبوهی به دشمنان در امتداد خلیج فارس به کار می‌گیرد. برای پشتیبانی از این استراتژی جنگ چریکی دریایی، بیست و یک زیردریایی در کلاس غدیر تولید بومی کرده است. کشتی های 120 تنی می توانند با سرعت سیزده مایل در ساعت حرکت کنند و هر کدام دو اژدر 533 میلی متری را حمل کنند. در مجموع، آب‌های کم عمق ساحلی برای عملیات زیردریایی کوچک بسیار مطلوب هستند. در آب های کم عمق صخره‌ای که دامنه تشخیص سونار را کاهش می‌دهد به زیردریایی‌های کوچک فرصت‌های فراوانی برای پنهان شدن و کمین می‌دهد. در سطح بالایی از طیف توانمندی، ایران از سه زیردریایی دیزلی-الکتریکی بسیار بزرگتر و توانمندتر استفاده می کند که در دهه 1990 از روسیه خریداری شد. اینها می توانند به راحتی در آب های اقیانوس هند دشمنان را شکار کنند. چهار سال پیش، ایران زیردریایی کلاس فاتح ساخت خود را نیز به آب انداخت. این کشتی دست ساز ممکن است فاقد ویژگی های مدرن مانند موشک های ضد کشتی یا سیستم پیشرانه مستقل هوا باشد، اما به نظر می رسد که محصول بسیار خوبی است.

چرا ایران باید مبالغی را برای ساخت زیردریایی‌های خود سرمایه‌گذاری کند به جای اینکه برای خرید محصولات تولیدی در روسیه یا چین هزینه کند؟
دلیل آن بدون شک به چگونگی تغییر اتحادهای بین المللی در برنامه ریزی دفاعی مربوط می شود. قبل از انقلاب ایران، دولت شاه با مقادیر زیادی از تسلیحات ایالات متحده پر شده بود که پس از حادثه سال 1979 که مربوط به سفارت آمریکا بود، نگهداری از آنها بسیار دشوار شد. زمانی که عراق در سال 1980 به ایران حمله کرد، تهران خود را با آمریکا و اتحاد جماهیر شوروی درگیر کرد و برای تسلیحات به چینی‌ها روی آورد. این تاریخ پر فراز و نشیب، انگیزه فوق العاده ای برای خودکفایی نظامی در ایران ایجاد کرده است، حتی اگر نتایج در کوتاه مدت در مقایسه با سامانه های تسلیحاتی موجود خارجی چیز خاصی نباشد.
زیر دریایی "نیمه سنگین" فاتح بین چهل تا چهل و هشت متر طول دارد و ادعا می شود که حدود ششصد تن را در زیر آب را جابجا می کند که آن را در یک کلاس وزنی مشابه با پدافند ساحلی کوچک آلمانی Type 205 و 206 قرار می دهد. به نظر می رسد این یک نسخه ساخت ایران یک نمونه اولیه غیرمسلح که ممکن است در حال حاضر به عنوان یک زیردریایی عملیات ویژه خدمت کند. فاتح دارای چهار لوله اژدر کمانی است که به احتمال زیاد به شش تا هشت شلیک مجدد دسترسی دارند و یک آرایه سونار دایره ای در زیر لوله ها قرار دارد.
فاتح می تواند تا دویست متر زیر سطح کار کند که برای آب های کم عمق خلیج فارس کافی است. منابع مختلف حداکثر سرعت آن را در زمانی که در زیر آب است بین چهارده تا بیست و سه گره (شانزده تا بیست و شش مایل در ساعت) تخمین زده اند.
این خبرگزاری به نقل از خبرگزاری فارس نوشت: فاتح می‌تواند تا پنج هفته در دریا با برد 3100 مایلی حرکت کند که به آن استقامت می‌دهد تا در خلیج فارس و نقاط دورتر قدم بردارد. با این حال زیردریایی دیزلی-الکتریکی تا چه مدت می تواند به طور پایدار در زیر آب شنا کند مشخص نیست.
علیرغم اینکه فاتح در سال 2013 از کارخانه کشتی سازی بوستانو به آب انداخته شد، به نظر می رسد هنوز در حال آزمایشات دریایی است و هنوز به طور کامل عملیاتی نشده است. جینز مدعی شد که دومین زیردریایی کلاس فاتح در عکس های ماهواره ای در حال ساخت در پایگاه دریایی بندر انزلی در دریای خزر مشاهده شده است، اما وضعیت فعلی آن مشخص نیست. همچنین برنامه های تهران برای تولید دو زیردریایی کلاس بعثت یا قائم به طول 60 متر با توان جابجایی 1200 تا 1300 تن و مجهز به شش لوله اژدر مبهم است.

از نظر تئوری، چنین تسلیحاتی به طور قابل توجهی برد حمله ناوگان زیردریایی تهران را افزایش می دهد. سلاح دیگر تهران اژدر ابر حفره‌ای حوت ("نهنگ") است که طبق گزارش‌ها می‌تواند به سرعت بیش از دویست مایل در ساعت برسد که تقریباً چهار برابر سریع‌تر از یک اژدر معمولی مدرن است. اولین آزمایش های حوت در سال 2006 از تلویزیون ایران پخش شد و طبق گزارش ها، این سلاح در سال های 2015 و مه 2017 آزمایش های جدیدی را تجربه کرد، اگرچه نتیجه آن آزمایش ها مشخص نیست. تحلیلگران دفاعی معتقدند که Hoot با مهندسی معکوس از اژدر روسی Shkval ساخته شده است.
تجربه گذشته نشان می‌دهد که تهران به طور معمول در مقیاس پروژه‌های دفاعی خود و زمان‌بندی تکمیل آن‌ه مبهم عمل می‌کند. با این وجود، زیردریایی های ساخت ایران می تواند قابلیت های میان برد ناوگان زیردریایی ایران را گسترش دهد. در این میان قایق‌های جدید تندروی ایرانی هم می‌توانند دشمنان خطرناکی در آب‌های محدود و کم عمق خلیج فارس باشند. مهمتر از آن، تلاش مداوم برای تولید داخلی زیردریایی‌های بزرگتر و توانمندتر و تسلیحات مستقر در زیردریایی شواهد بیشتری را نشان می‌دهد که تهران تلاش‌های طولانی‌مدتی را برای تبدیل شدن به یک قدرت نظامی خودکفا انجام می‌دهد.