خراسان/ « مسئله ای فراتر از 5 چالش اصلی برنامه هفتم » عنوان یادداشت روز در روزنامه خراسان به قلم مهدی حسن زاده است که می‌توانید آن را در ادامه بخوانید:
 
این روزها تدوین برنامه هفتم توسعه در سازمان برنامه در حال انجام است و به نظر می رسد با اتمام این کار، به زودی شاهد ارائه لایحه برنامه هفتم به دولت و تصویب آن و در نهایت ارائه به مجلس باشیم. 6 آذر که بخشنامه چارچوب کلان برنامه هفتم از سوی رئیس جمهور به سازمان برنامه ابلاغ شد، 5 محور کلیدی مشخص شد که عبارتند از: «ثبات اقتصادی و کنترل تورم»، «رشد اقتصادی عدالت محور با رویکرد ارتقای بهره‌وری»، «امنیت غذایی»، «صندوق‌های بازنشستگی و تأمین اجتماعی» و «حکمرانی یکپارچه منابع و مصارف آب». این 5 محور به حق چالش های اساسی کشور است که باید در طول برنامه پنج ساله برای مهار آن‌ها تدبیر شود یا حداقل در حالتی قابل تحمل قرار گیرد. با این حال به نظر می رسد در شرایط جدید نیازمند رویکردی جدید و توجه به چالش هایی بنیادی‌تر هستیم که بتواند ما را بعد از یک دهه متوسط رشد اقتصادی نزدیک به صفر، مجدد وارد فرایند توسعه کند.
انباشت یک دهه متوسط رشد اقتصادی نزدیک به صفر، کاهش بیش از 30 درصدی درآمد سرانه در این یک دهه، تورم بیش از 40 درصد در 4 سال اخیر، نداشتن اطمینان به وضعیت اقتصادی آینده به ویژه به دلیل نوسانات ادامه دار نرخ ارز و رسیدن مسائل زیست محیطی و کمبودهای طبیعی به عرصه زندگی مردم که نشانه های آن را در آلودگی هوا، ریزگردها، تنش آبی در مناطق مختلف کشور و قطعی برق در برخی ایام سال دیده ایم، می توان از عوامل نارضایتی دانست.
برای پاسخ به هریک از این مسائل حتما باید تدابیری اندیشیده شود اما همه این مسائل ذیل یک چالش مهم ارزیابی می شود که آن را باید چالش حکمرانی دانست. در حقیقت ساختاری از حکمرانی که در پاسخ به مسائل اصلی دچار جمع بندی های ناقص است؛ از مسئله مواجهه با پوشش های خارج از عرف که پاسخ به آن، بین رها کردن تا گشت ارشاد، دچار سرگردانی است تا مسئله فضای مجازی که باز هم بین رها کردن تا صیانت و فیلترینگ در نوسان است، نسخه هایی شکل می‌گیرد و اجرا می شود که پاسخ روشن و قابل دفاعی در بین طیف های مختلف نخبگان جامعه ندارد، چنان که در موضوع گشت ارشاد نیز بسیاری از فعالان فرهنگی طرفدار گفتمان انقلابی نیز مخالف آن هستند.
به عقیده نگارنده، چالش حکمرانی باید به ارائه پاسخی روشن به چگونگی حل مسائل اصلی معطوف شود؛ این که چرا بدنه کارشناسی کشور در وزارتخانه ها و سازمان های مختلف و به شکل کلان تر در دولت و مجلس نمی تواند تصمیماتی اثرگذار بگیرد؟ چرا ما مدیرانی داریم که همزمان می توانند برای چند وزارتخانه نامزد مسئولیت شوند؟ چرا نظام گزینش و تعیین مدیران با ملاک ها و معیارهای عینی وجود ندارد که افراد ناگهان از عرصه های فنی و مهندسی به حوزه های فرهنگی، از حوزه های سیاسی به بخش های اجتماعی و از بخش های امنیتی به مدیریت های اقتصادی می رسند؟ در وهله بعد پاسخ به پرسش مهم بین المللی ایران باید روشن شود. واضح است که کوتاه آمدن یا ایستادگی،  نسخه نهایی برای خروج کشور از فشارهای بیرونی و تحریم نیست بلکه چگونگی تعامل و چگونگی ایستادگی می تواند وضعیت ما در تعامل با خارج را مشخص کند، این که به طور مشخص چه ابزارهایی را از دست داده ایم و اکنون چه ابزارهایی داریم. اگر تحولات جهان در حوزه انرژی، جایگاه ایران در بازار جهانی نفت را تنزل داده و اقتصاد ایران را از این ناحیه تحریم پذیر کرده است، تعریف نقش جدید برای ایران در راستای کریدورهای بین المللی، چه مزیت های جدیدی را برای ایران ایجاد و تا چه اندازه ما را از خطر تحریم شدن دور می کند.در حقیقت نظام حکمرانی کشور سال‌هاست در بسیاری از مسائل از تعریف پاسخ ایجابی باز مانده و به پاسخ های سلبی نظیر «هم فیلترینگ و هم ولنگاری فضای مجازی بد است» رسیده است اما در پاسخ به این پرسش که چه خوب است و چه باید کرد، مانده ایم و پاسخ های ایجابی از جنس پیام رسان های داخلی یا دور زدن تحریم ها به مشکل خورده و پاسخ کاملی به پرسش ما نداده است. برنامه هفتم می تواند شروع پاسخی ایجابی به مسائل ما باشد.  پاسخی که بتواند با تحول در نظام حکمرانی و شنیدن صداهای جدید در این باره، پاسخی ایجابی برای مسائل کشور تعریف کند.
 

به پیج اینستاگرامی «آخرین خبر» بپیوندید
instagram.com/akharinkhabar