معرفی کتاب/ «اینک شوکران» روایت عشق است

فارس/ يک خط کلفت سياه، وسط يک قهوه­‌اي سوخته. حروفي به رنگ سفيد که کنار هم کلماتي را ساخته­‌اند. دو واژه برجسته سفيد رنگ؛ «اينک شوکران». اينک شوکران، نوشته­‌هايي است درباره مرداني که در سال­‌هاي جنگ، زخمي شدند. زخم­‌ها اما آن­ها را نبرد، زخم­‌ها ماند تا سال­‌ها بعد از جنگ و محملي شد براي نماندنشان. اينک شوکران، برجسته است، پررنگ است، درست مثل همان کلمه­‌هايي که وسط قهوه­‌اي سوخته جلد، حک شده­‌اند. اينک شوکران، جلد يک، روايت عشق است. مي­‌توان آن را حس کرد، يک حس لطيف غمناک، درست مثل عشق، در هر سطر به رگ ذهنت رانده مي­‌شود. مورمور عشق را حس مي­‌کني. حسرتش به دلت مي­‌نشيند. بله! حسرت. «منوچهر مدق» و «فرشته ملکي» در قلبت حسرت مي‌آفرينند. حس­‌هايشان يکي است، حسي از روح يکي به روح ديگري نفوذ مي­‌کند:«منوچهر صبور بود. بي­‌قرار که مي­‌شد، من بي­طاقت مي‌­شدم.» فقط اين نيست. بازيگوشي­‌هاي زميني هم هست: «آن روز، از روي شيطنت يک طرف ريش­‌هايش را با تيغ برده بود تا چانه، و بعد چون چاره‌­اي نبود، همه را از ته زده بود... منوچهر مجبور شد يک ماه مرخصي بگيرد و بماند پيش فرشته. روش نمي‌­شد با آن سر و وضع برود سپاه، بين بچه­‌ها.» فرشته، هر کاري مي­‌کرد تا بيشتر با هم باشند. دوستش داشت، حسي که بعد از آمدن بچه‌­ها هم تغيير نکرد. اين عشق، مرد را روي زمين نگه داشته بود. فرشته به رفتن او راضي نمي‌­شد: «براي خودت نقشه شهادت نکشي‌ها. من اصلاً آمادگي‌ش را ندارم. مطمئن باش تا من نخواهم، تو شهيد نمي­‌شوي.» همين‌طور هم شد. جنگ به پايان رسيد، اما منوچهر مدق با وجود ترکش­‌هايي که توي تنش لانه کرده بود، شهيد نشد. ترکش­‌ها، نفس­‌هايي که به شماره مي­‌افتاد و زندگي که هر روز براي مرد، سخت­‌تر مي­‌شد، اما فرشته نمي­‌خواست او برود، راضي نمي­‌شد: «همه را واسطه مي‌کردم تا او بيش­تر بماند.» اما نمي­‌شد، مرد بايد مي­رفت، رفتني که رضايت مي­‌خواست، رضايت او را. بالاخره راضي شد: «خدايا، من راضيم به رضايت. دلم نمي­‌خواهد منوچهر بيش­تر از اين عذاب بکشد.» کتاب «اينک شوکران1» روايت زندگي منوچهر مدق از زبان همسرش است که انتشارات روايت قتح آن را روانه بازار کتاب کرده است. اين کتاب که در زمره پرفروش‌ترين کتب انتشارات روايت فتح است و بارها مورد تجديد چاپ قرار گرفته است.