گلستان سعدی/ باب دوم: حکایت 33- پند گرفتن از گفتار واعظان

آخرين خبر/ سعدي شيرازي، پادشاه سخن، در زندگي خويش سختي هاي زيادي کشيد، رنج سفر هاي طولاني اي به جان خريد تا تجربيات گرانقدري را کسب کرد و اين تجربيات را به نظم و نثر درآورد تا دريچه هاي حکمتي باشند براي آيندگانش ما آخرين خبري ها نيز کتاب گلستان را که مي توان گفت از تاثير گذارترين کتاب در نثر ادبيات فارسي ست را براي شما کتابخوانان عزيزمان به اشتراک مي گذاريم. قسمت قبل دانشمندى به پدرش گفت: هيچ يک از گفتار به ظاهر آراسته اين واعظان در من اثر نمى کند، از اين رو که گفتارشان با رفتارشان هماهنگ نيست. ترک دنيا به مردم آموزند خويشتن سيم و غله اندوزند عالمى را که گفت باشد و بس هر چه گويد نگيرد اندر کس (1) عالم آنکس بود که بد نکند نه بگويد به خلق و خود نکند چنانکه قرآن مى فرمايد: اتامرون الناس بالبر و تنسون انفسکم: آيا مردم را به نيکى امر مى کنيد و خود را فراموش مى نماييد؟! عالم که کامرانى و تن پرورى کند او خويشتن گم است کرا رهبرى کند؟ پدر در پاسخ پسرش گفت: اى پسر! به محض تصور باطل ، شايسته نيست که انسان از سخن ناصحان، روى گرداند و نسبت گمراهى به علما دادن و محروميت از فوايد علم، به خاطر جستجوى عالم معصوم، همانند مثال آن کورى است که شبى در ميان گل افتاده بود و مى گفت : يک نفر مسلمان، چراغى بياورد و جلو راه مرا روشن کند. زنى شوخ طبع اين سخن را شنيد و به کور گفت: تو که نميبيني چراغ به چه درد تو مى خورد؟ همچنين مجلس وعظ مانند دکان بزاز (پارچه فروش ) است. در دکان بزاز اگر پول ندهى، کالا به تو ندهند. در مجلس و وعظ نيز اگر اخلاصى نشان ندهى ، نتيجه نمى گيرى. گفت عالم به گوش جان بشنو ور نماند به گفتنش کردار باطل است آنچه مدعى گويد خفته را خفته کى کند بيدار مرد بايد که گيرد اندر گوش ور نوشته است پند بر ديوار صاحبدلى به مدرسه آمد ز خانقاه بشکست عهد صحبت اهل طريق را گفتم ميان عالم و عابد چه فرق بود تا اختيار کردى از آن اين فريق را گفت آن گليم خويش برون مى کشد ز آب وين جهد مى کند که بگيرد غرق را 1_ عالمي که سخن مي گويد و عمل نمي کند، هر چه بگويد در کسي اثر نمي کند کتاب آقاي« محمد محمدي اشتهاردي» با کانال تلگرامي «آخرين خبر» همراه شويد