شاعران ایرانی که لهجه‌های شیرین داشتند

خراسان/ در کنار زبان و ادبيات رسمي فارسي، نوع ديگري از ادبيات و زبان هم در جريان و در حال نفس کشيدن است و آن ادبيات و زبان‌ محلّي است. بسياري از شاعران بزرگ فارسي در طول تاريخ ادبيات تا امروز، گاه گريزي هم به ادبيات محلي زده‌اند و اشعاري به زبان محلي منطقه خودشان سروده‌اند. ادبيات محلي، نشانه تعلق و دلبستگي اهالي شعر و ادب به زادگاهشان است و علاوه بر اين، گويش و لهجه آن منطقه را هم زنده نگه مي‌دارد. خاري سرگشته در بيابان شايد بتوان باباطاهر عريان، شاعر قرن پنجم هجري را، تنها نماينده پا برجاي ادبيات محلي ناميد. دوبيتي‌هاي محلي بابا طاهر به رواني آب است و به دل مي‌نشيند: «غم عشقت بيابون پرورُم کِرد/ هواي بخت بي بال و پرُم کِرد/ به مو گفتي صبوري کن صبوري/ صبوري طرفه خاکي بر سرُم کِرد». «خاري سرگشته در بيابان» تصحيح زنده‌ياد عمران صلاحي از دوبيتي‌هاي باباطاهر، با مقدمه‌اي محققانه است. اين کتاب که بعد از درگذشت صلاحي چاپ شده، منبعي مفيد براي کساني است که مي‌خواهند اشعار اصيل باباطاهر را بخوانند. 3 شاعر خراساني