روانپزشکِ رمان‌نویس: نوشتن و مطالعه روی سلامت روان اثرگذار است

همشهري/ روزنامه گاردين گفت‌وگويي با نويسنده - روان‌پزشک فارغ‌التحصيل هاروارد و استاد دانشگاه استنفورد انجام داده که اعتقاد دارد نويسندگي و مطالعه کتاب موجب سلامت روان مي‌شود. به نقل از گاردين، دانيل ميسون روان‌پزشک دانش‌آموخته دانشگاه هاروارد و رمان‌نويس آمريکايي است که بيشتر از رشته تخصصي‌اش به خاطر نوشتن رمان‌هاي پرفروش در کشورش مشهور شده است. ميسون در سال ۲۰۰۷ رماني با عنوان «کشور دور» نوشت که در ۲۸ کشور دنيا چاپ و ترجمه شد. اخيراً اين روان‌پزشک نويسنده آمريکايي رماني با عنوان «ثبت گذرمن از روي زمين» نوشته است که توسط انتشارات مک‌ميلان منتشر شده است و به همين بهانه روزنامه گاردين گفتگويي با اين روان‌پزشک فارغ‌التحصيل هاروارد و استاد دانشگاه استنفورد انجام داده که اعتقاد دارد نويسندگي و مطالعه کتاب موجب سلامت روان مي‌شود. رمان جديد شما در زماني منتشر شده است که تقريباً همه کتابفروشي‌ها به خاطر ويروس کرونا تعطيل هستند. چه احساسي از اين مسئله داريد؟ فکر نمي‌کنيد کتاب‌تان در محل ورود سياه‌چاله‌اي بزرگ است؟ اين مشکل براي خودم زياد جديد نيست. در سال ۲۰۰۲ فکر مي‌کردم کتابم با استقبال زيادي روبرو شود ولي تا ماه‌ها هيچ اقبالي نسبت به آن وجود نداشت و تقريباً به اين تاخير عادت کردم. رمان جديد شما (ثبت گذرمن از روي زمين) مجموعه داستان‌هاي تاريخي است که به نظر مي‌رسد به اين ايام قرنطينه ارتباط نداشته باشد. نگران نيستيد از اين بي‌تناسبي؟ خب البته بايد گفت که کتاب مثل يک ساختمان بلند است. اميدوار هستيد چيزي معني‌دار بنويسيد ولي از نظر انسان‌هاي ديگر چندان معني ندارد. در حال حاضر بله نگران هستم چون همه انسان‌ها در جهان با چالش حيات روبرو هستند ولي کتاب نوشتن از نگاه ويروس‌ها سخت است. فعلاً داستاني از نگاه ويروس‌ها ندارم و مجبورم همان سبک خودم را ادامه دهم. شما شبيه آنتون چخوف يک پزشک هستيد. رابطه بين اين دو شغل نويسندگي و طبابت چيست؟ البته من سال‌هاي تحصيلم‌ وقت نوشتن نداشتم چون ارتباط خاصي با دنياي بيرون نداشتم. ولي هميشه دوست داشتم در زندگي شخصي‌ام نويسندگي حضور داشته باشد. مطالعه کتاب و نوشتن آن روي سلامت رواني تاثير مثبت دارد و به عنوان يک روان‌پزشک نياز به سلامت رواني دارم. به طور اساسي براي نوشتن نياز به ارتباط با ديگران دارم و شغل پزشکي اين زمينه را براي من فراهم کرده است. خودم هم دوست ندارم در يک اتاق نشسته و در دنياي درونم باشم. دوست دارم بنويسم و با ديگران ارتباط برقرار کنم. اين دو شغل باعث تقويت يکديگر مي‌شوند؟ بله، تا اينجاي زندگي من هميشه شخصيت‌هايي که در داستان‌ها آورده مي‌شوند از بيمارانم الهام گرفته شده است. معمولاً در بيمارستان روزي ۱۰ بيمار را ويزيت مي‌کنم و ملاقات و حرف زدن با اين بيماران همگي شبيه داستان‌هايي هستند که تنها يک نفر بايد آنها را روي کاغذ بنويسد. تا کنون به فکر چاپ کتاب از اين داستان‌ها بوديد؟ البته در اين زمينه مسائل اخلاقي وجود دارد. بايد رضايت بيماران گرفته شود که داستان‌شان چاپ شود يا نه ولي در حالت کلي ارتباط با انسان‌ها چه بيمار و چه سالم براي نويسندگان ضروري است.